Honderdtwintig dode Pimmetjes

In Delft mogen bezoekers van kunstgalerie 38CC als souvenir een beeldje mee naar huis nemen van een dode Pim Fortuyn, liggend in een plasje bloed. Honderdtwintig ‘Pimmetjes’ zijn er te vergeven. Omdat ik columnist ben, wil kunstenaar Anno Dijkstra alvast één wassen beeldje bij mij thuis afgeven – op voorwaarde dat ik erover schrijf.

Eenmaal binnen vertelt hij wat hij met de Pimmetjes beoogt: “Fortuyn is dood en dat moeten we onder ogen zien. Ik vind verwerken beter dan verdringen.” Anno legt een beeldje van Pim op het salontafeltje. “De tot vlees gereduceerde mens,” legt hij uit, “want het is altijd de dood die zorgt voor een schijnbare onvoltooidheid.” Ik knik maar eens, terwijl ik de kat aai die op mijn schoot ligt te spinnen. Intussen constateert Anno tevreden dat Pim precies goed ligt zo, naast de afstandsbediening.

“En nu?” vraag ik. Daar heeft Anno niet direct een antwoord op. Hij vertelt me dat ik er natuurlijk zelf ook aan moet werken, want “het beeldje van Pim functioneert pas echt wanneer je bereid bent de vele, soms tegenstrijdige sensaties die het uitlokt, aan den lijve te ervaren.” Anno leunt voorover en legt gekweld één wang op het beeldje. “Dit is geen statisch, in zichzelf voltooid beeld dat zich in één keer laat vatten. De confrontatie met sterfelijkheid, zo intens en zonder compassie. Het verstrijken van de tijd, de kortstondigheid van de zes schoten…” Als ik hem vraag of hij van zijn kunst kan leven, veert Anno op. Trots toont hij me zijn website. Onder het kopje ‘CV’ staan alle subsidies van het Fonds Beeldende Kunst, Vormgeving en Bouwkunst die hij sinds 2001 geniet.

Weer kijk ik naar het beeldje. Hoogste tijd om maar weer eens afscheid te nemen. Natuurlijk laat ik Anno niet met lege handen vertrekken. Hij lijkt even teleurgesteld, wanneer ik hem een plastic zakje overhandig, met daarin de dagopbrengst van de kattenbak. Maar als ik hem wijs op de keuteltjes tussen het kattengrind (“allemaal sculpturen die in weerwil van hun expressieve vorm zijn ontstaan, zonder tussenkomst van een kunstenaar”) is hij direct enthousiast. En ja, hij mag ermee doen wat hij wil.

En zo geschiedde. Terwijl u dit leest, zit Anno met het plastic zakje op schoot bij het Fonds Beeldende Kunst, Vormgeving en Bouwkunst, met een verhaal waarin “grote poëtische zeggingskracht” en “net als poëzie is geur nooit helemaal te doorgronden” de boventoon voeren. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat we de komende jaren nog veel van dit creatieve genie gaan horen.

7 reacties op “Honderdtwintig dode Pimmetjes”

  1. Is het ‘t allemaal waard Koelman? Een legopoppetje van Pim in ruil voor dit ‘advies’ dat gulzig door de hele kunstwereld zal worden gepikt? Straks zitten er nog meer werkweigeraars met hun dagcreatie in een plastic tasje op schoot bij het Fonds Beeldende Kunst, Vormgeving en Bouwkunst.

  2. Erwin van Brakel

    “Pim in een plas bloed” doet me denken aan “Jezus aan het kruis”.
    Ligt ie er wel mooi bij?

  3. Mr. Pringles

    Je verwacht het niet. Een nieuwe Andy Warbol.

    Kunst & Cultuur gooit er een paar prikklokkwartjes in uit de subsidie-trog en presto!!! Meneer de bakkert trekt even een complete laafproductie uit de oven. Stukbeleid zeg maar.

    Ik hoop wel dat je een klein bamboehengeltje met visje eraan in zijn verstijfde knuisten kunt drukken, anders liggen er straks 120 toeterzatte landlopers te comaslapen bij Hollandse voortuinvijvers. Een geinig kerstmutsje haalt zo’n tafereel dan ook niet meer op.

    Deze artiest verplicht zich met alle aandacht van de media natuurlijk wel tot het completeren van de laaffamilie. Theo van Gogh met een slagersmes in z’n buik, incluis opgeprikt spiekbriefje. Willem Endstra onder een enorme stapel micro-tapes. En wellicht de linkerpink van Gerrit Jan Heijn in een luciferdoosje, voor klein behuisde mensen met een Leenbakker-hoekvitrine die nog een topstuk zoeken bij alle ‘gratis’ verzamelmeuk.

    Maar ik laat me graag verrassen. Lijkt mij slechts een geringe tegenprestatie voor deze vrijdenkerstax.

    Saluut en at your service. *Plaatst rechterhand met vingertoppen tegen slaap*

  4. @Mr. Pringles: Geweldig idee voor een nieuwe verzamelrage bij één van de supermarktketens als kaartspelletje in verzamelmap, of plastic poppetjes om te ruilen op het schoolplein!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top