Al het wensbare

De bel gaat, ik doe open. Voor de deur staat een scootmobiel met daarin een dik ingepakte, hoogbejaarde man. Op zijn schoot ligt een dekentje met daarop een stapel kranten. Ik herken hem meteen. Hij brengt bij mij in de wijk het wekelijkse huis-aan-huis-blad rond. “Ik kom u een zalig kerstfeest wensen”, zegt de oude heer, “en verder al het wensbare.” Hij overhandigt me een kaartje.

Terwijl ik in mijn portemonnee rommel, doemen de vragen op. Is dit nu iemand met alleen maar AOW? Wat levert zo’n krantenwijk eigenlijk op? En wat kost een volle accu aan stroom?
Ik durf het niet te vragen. Wie weet heeft hij wel tien krantenwijken in de week om rond te komen. Twee per dag, ’s ochtends een en ’s avonds een. De rest van de tijd vouwt hij in zijn aanleunwoning folders in.
Misschien doet hij het voor zijn kleinzoon. Een opgeschoten jongen van achttien die nu een eindje verder op hem wacht, in zijn Golf TDI. De tweede, derde, vierde en vijfde stapel van de avond liggen in de kofferbak.
Zwijgend kieper ik het muntgeld uit mijn portemonnee. “Dank u wel”, zegt de oude man en daar zoeft hij alweer weg, stuiterend over alle oneffenheden in het trottoir.

Ik kijk hem na. Bejaarden horen niet in een scootmobiel de krant rond te brengen. Ze horen op een bankje te zitten, aan een fietspad langs het kanaal, met veel eendjes of ganzen erbij. Een zakje broodkruimels binnen handbereik. Lekker leunen op een wandelstok. Daar zijn bejaarden goed in.

Wat bejaarden ook heel mooi kunnen, is sterven. Bij voorkeur in een klein bruin café. Het ene moment leven ze nog en het volgende moment zijn ze dood. Het gezicht voorover op tafel, met naast het rechteroor een glaasje jenever met de kop er nog op. Stiekem er tussenuit gepiept; het tochtgordijn bij de ingang bolde even op, maar niemand die daar acht op sloeg.

Zo hoort het te gaan in een beschaafd land dat goed op zijn ouderen past. Geen enkele bejaarde verdient het levenloos te worden aangetroffen met zijn voorhoofd op een stapel folders van de Wibra. Dat is wat ik wens.

12 reacties op “Al het wensbare”

  1. Betere accu`s! Dààr zouden ze in Kopenhagen aan moeten werken. Dat je als bejaarde de kroeg nog haalt om de fooien om te zetten in spiritualiën en misschien om zelf ook nog een fooi te geven aan de bardame..

  2. Misschien vind de beste man het gewoon leuk om te doen. Hij doet wat contacten op, is lekker buiten, kan iedereen een gelukkig nieuw jaar wensen. Niet iedereen wil als een Scrooge zijn oude dagen verslijten. Meneer koelman zit in een donkere-dagen-voor-kerst-depressie en ziet het allemaal niet meer zo zonnig in?

  3. Ik denk dat die arme oude man een kreng van een wijf heeft thuiszitten, hij is dus blij dat hij er even uitkan en de nieuwjaarsfooien mag ie lekker zelf besteden, want zij weet niet hoeveel het is.
    Dus kan ie lekker naar dat kroegje aan de stamtafel zijn borreltje drinken en wellicht dáár rustig sterven…

  4. “het tochtgordijn bij de ingang bolde even op, maar niemand die daar acht op sloeg”

    Da’s een mooie beeldende zin Luuk. De vergankelijkheid der mens in 15 woorden. Kudos

  5. Hoi Luuk,

    Ik volg je al jaren en ik bespeur hier een duidelijke wending in je stijl.
    Meestal zijn je stukjes een oefening voor mijn buikspieren, maar nu schoten de ogen vol.
    Mooi man.

    Billy

  6. Hoi Luuk,

    Ik vraag me altijd af of die schoonzus van jou echt bestaat. Die zin over het tochtgordijn vond ik ook mooi.

  7. Gossie Possie….

    Luuk wilde ik net dat T-Shirt aanschaffen en boekje , is het winterstop 🙁

    dus zo eind Januari bestellen….

    maar februari 2010 ga ik voor de kuip staan, kwam er alleen nog voor Pink Floyd…. maar voor Jou maak ik een uitzondering.. wel ff een hooligan vinden die de foto maakt he …. geen paniek die kennen toch niet lezen…. 🙂

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top