Ayaan

Een druilerige wintermiddag. Buiten regent het natte sneeuw, binnen zit het maatkostuum van Jozias van Aartsen goed in de snit. Precies zoals het een leider van de VVD betaamt. Jozias staat in de deuropening van de fractiekamer, nonchalant met één hand in zijn zak. Hij is omringd door een kordon persfotografen. Het wachten is op Ayaan Hirsi Ali die na 75 dagen afwezigheid weldra haar opwachting zal maken.
Jozias beantwoordt enkele vragen, hij is direct op dreef. De woorden rollen als vanzelf uit zijn mond. Woorden, hij strooit ermee als pepernoten. Een kwinkslag hier en een knipoog daar.

Een fotograaf maakt aanstalten een foto van hem te maken. Daar! Een flits! Speciaal voor hem! Jozias’ ogen twinkelen. Zijn bovenlichaam draait naar links en naar rechts, zodat zijn onberispelijk naar achteren gekamde lok optimaal in beeld komt. Zijn trouwe grijze lok die zoveel politieke stormen heeft doorstaan. Als lokken toch konden praten!
Jozias’ hand gaat langzaam omhoog. Ja, als iemand weet hoe haren kalm maar doeltreffend door vingers behoren te glijden, dan is het Jozias wel. Weer hoort hij het heerlijke klikken van fototoestellen. Het is geregistreerd! Jozias ziet er patent uit, hij heeft allure en daar is niets vreemds aan, want Jozias is Jozias.

Tumult aan het eind van de gang. Dat moet Ayaan zijn met haar gevolg aan lijfwachten. Cameramensen schuifelen, met snelle pasjes achteruit lopend, voor haar uit. Ayaan houdt er een ferme tred op na. Ze tuurt gespannen naar de grond. Camera’s krioelen om haar heen. Een lijfwacht gebruikt zijn ellebogen.
Enkele seconden later staat Ayaan voor hem. Ze oogt schichtig, haar ogen schieten als stekelbaarsjes heen en weer.
Een hengelmicrofoon verschijnt boven hun hoofden. Nog één. En nég één! Jozias geniet. Hij voelt de heerlijke warmte van de cameralampen. Het kan niet anders of hij moet in een vorig leven een poes geweest zijn.
Jozias grijpt haar frèle schouders, tuit de lippen. “Ayaan, goed je weer te zien.” Hij draait zijn bovenlichaam een weinig naar links en naar rechts. Drie zoenen smakken in de lucht. Televisiecamera’s zoemen. Journalisten stellen vragen. Ze roepen, praten door elkaar.

Ayaan betreedt de fractiekamer. Jozias volgt haar, rechtop lopend, in verende tred. De pers dromt achter hem aan.
Jozias neemt plaats in een kuipstoeltje. Hij leunt achterover en blikt schrander om zich heen. Schrander, maar ook geamuseerd. En o zo nonchalant! Want nonchalant achterover leunen, dat kan Jozias als geen ander. Dan spreidt hij langzaam zijn armen, rekt zich uit. Precies zoals Barney altijd doet wanneer hij de Embassy wint. Want straks mag hij samen met zijn zwarte pareltje naar de perskamer wandelen, met dat hele perscircus achter hem aan.
Hoe zal hij vandaag eens lopen? Een straffe pas of toch maar die vertrouwde joviale tred? Nee, een geweldig schrijden, dat wordt het. Want Ayaan Hirsi Ali is terug in de Tweede Kamer en dat is een mooie dag voor de democratie. Maar een nog veel mooiere dag voor Jozias van Aartsen, de flamboyante roerganger van de VVD. Geen misverstand daarover.

15 reacties op “Ayaan”

  1. Die Jozias is een gruwelijk pedant mannetje. Vooral als minister van buitenlandse zaken was hij indertijd onuitstaanbaar. Tragisch type, eigenlijk

  2. Aan de titel te zien dacht ik ‘o nee, toch niet over Ayaan’. Maar nee, het gaat over die kwade genius achter haar. 😉 Ik heb dat uigebreide uitstrekken van Jozias zijn armen gezien op tv. Of hij is een eng mannetje of hij weet zich absoluut geen houding te geven. Ik hoop op het tweede maar ik vrees het eerste. Fijne column verder!

  3. Arme Ayaan, bij de eerste de beste gelegenheid dumpt Jozias haar weer. Bijvoorbeeld wanneer het electorale gevaar van Groep Wilders is verdwenen.

  4. Hij is meesterlijk Luuk. Zit hem in de trein (Metro) te lezen… echt genieten. Wilde ff snel een reactie plaatsen… dan maar via m’n 9500 (tsja, een zielige jup ;).

    Jammer dat je niets zegt over de ongelooflijk arrogante manier van lopen, kijken en doen van onze ‘heldin’ Ayaan. Wat een arrogant stuk vreten. Ze mag van mij stoppen met ademen.

  5. Vond deze column wat flauw, niks nieuws dat wisten we wel van politici toch? Dat genieten van aandacht? En als je iemands lichaamshouding in detail gaat beschrijven (maakt niet uit wie) wordt het vanzelf hilarisch.

  6. mevrouw aanjaan heeft geen toegevoegde waarde op welk gebied dan ook in de nederlandse politiek.Ze verdient teveel geld, kost teveel aan lijfwachten en zou beter op de walletjes gaan staan als lekkere ethopiopische snol.
    Mischien kan ze dan anale orgasmes krijgen zonder haar klitje!!!
    Weg met dat wijf!
    geschreven door een wijf met ballen;-))

  7. nee dr dommertje, een lekker ding natuurlie!
    en zeker geen lesbo, i luvvvvv men, eat them 4 breakfast, lunch & dinner.

  8. frans kisner

    Beste Luuk,
    Je manier van schrijven is erg leuk. Jammer dat Theo van Gogh er niet meer is, ik mis hem. Hij stak overal met kop en schouders uit met zijn manier van schrijven. Ik zet je tussen mijn favoriten en ben vast van plan meer van je te gaan lezen. Vooral de wijze waarop je die scene van Allahfat met die trut van Duisenberg hebt beschreven stond mij erg aan. Het beste er mee.

  9. Geweldig. 😀 Bwahahahaha. Die fluim van een van Aartsen ook. Hij zou zich eigenlijk Joviaal van Aartsen moeten noemen met die hardplastic glimlach op zijn arrogante kanis de hele tijd. Hulde!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top