Suzan en Freek hebben een kind gekregen. Een jongetje en hij heet Sef. S-E-F, wat natuurlijk staat voor Suzan En Freek. Toen ik dat las dacht ik: dit kan niet waar zijn.

En toen kwam de zin die de zaal – en de rest van Europa – deed verstillen: “Als ons land niet bereid is zijn kinderen te verliezen, dan lopen we gevaar.”

Eindelijk is alles duidelijk. Volgens recent DNA-onderzoek had Adolf Hitler een micropenis. En maar één teelbal.

Er was een tijd dat heldendom simpel was. Je werd opgeroepen en dus ging je. Je vocht en sneuvelde. Je naam prijkte op een gedenkmuur. Maar dat was toen. Tegenwoordig zijn helden schaars.

Dé zin waarmee je alles kunt beweren zonder ooit ongelijk te krijgen: “We kunnen het niet uitsluiten.” De Deense premier kwam er als eerste mee.

Er was een moment waarop Marco Borsato een lingeriezaak binnenliep. Een Hunkemöller. Of een Livera. Of een vergelijkbare winkel met strings dragende paspoppen in de etalage.

Een boer in het Noord-Hollandse Abbenes heeft tijdens het ploegen een lichaam gevonden. Mogelijk uit een vliegtuig gevallen. Ik las het bericht op NU.nl drie keer.

Na dertig jaar de politiek te hebben gevolgd – de laatste jaren steeds lustelozer – dringt het langzaam tot me door: populisme is helemaal geen gevaar voor de democratie. Het ís de democratie.

Friedrich Merz, de Duitse bondskanselier, vindt dat Duitsland het Songfestival moet boycotten als Israël niet mee mag doen. “Israël hoort er gewoon bij,” zei hij. Punt. Precies zoals Duitsland erbij hoort, ondanks het verleden. En zoals Rusland er níét bij hoort, omdat hypocrisie nu eenmaal grenzeloos is.