Dames dubbel met Silvia van Barneveld en Daniëlle Stompé

In de lounge van het Lakeside International Hotel kwam ze Daniëlle tegen. Het was even wennen in deze omgeving waar alles altijd hetzelfde bleef, want vorig jaar liep Daniëlle hier nog rond met een veel te groot brilmontuur. Het vlindermodel was van een bijna geruststellende lelijkheid – maar nu had ze plots contactlenzen in. Bovendien had ze iets met haar kapsel gedaan. Kort, maar toch vrouwelijk. Dat kon Daniëlle wel eens tot een gevaarlijke outsider maken.

Silvia van Barneveld haalde diep adem en keek haar zo vriendelijk mogelijk aan. “Daniëlle, meid, hoe is het jou?”
“Goed, lekker. Co heeft…”
“Hartstikke fijn, schat. Maar even iets anders. Heb ik je al verteld dat ik eergisteren prima in die partij zat? Ik heb de videobeelden van Barney nog eens bekeken. In totaal vijftien keer in beeld geweest. Ben ik heel tevreden over. Mijn gemiddelde over de eerste twee partijen ligt nu op achttien. Veel complimentjes gekregen van de andere spelersvrouwen. En in de volgende ronde gaat het niet meer om drie gewonnen sets, maar om vijf. Dan moet een gemiddelde van boven de dertig toch mogelijk zijn.”

Ze zag hoe Daniëlle naar adem hapte. “Schat, dat is nog niet alles. Weet je al dat ik sinds gisteren de eerste spelersvrouw in de geschiedenis van de Embassy ben, die slow motion in beeld kwam? Zeven seconden maar liefst. Miljoenen Europeanen zagen mij en mijn pluchen beertje op een fantastische manier juichen toen Raymond met dubbel-zestien uitgooide. Meid, ik zag dat lampje op de camera links naast me aanflitsen, en bijna als vanzelf klapte ik mijn handen kapot.”
“Goh, leuk voor je. Ik…”
“Leuk? Fantastisch! Ik deed het zo goed dat de BBC me nu een eigen item heeft gegeven. Iedere dag mag ik voor de camera een darter een bodymassage geven.”
Silvia keek haar opponent indringend aan. “Een eigen item.” Ze sprak de woorden langzaam uit, alsof ze iedere lettergreep nog even wilde proeven. “Maar goed, ik ben dan ook het visitekaartje van Raymond. Toch de nieuwe wereldkampioen darts.”

Daniëlle’s ogen schoten weg. Zo, die wist haar plaats weer!
“Meid, zeg even snel wat je van mijn nieuwe nagels vindt.” Silvia duwde haar handen met gespreide vingers tot vlak onder haar neus. “Heb ik laten doen bij een van de hipste nagelstudio’s van Londen. Vanaf vandaag iedere avond in beeld tijdens de bodymassage.” Silvia genoot inwendig. “Maar goed, hoogste tijd voor belangrijker zaken. Met een weids armgebaar keek ze op haar horloge. “Nee toch zeker? Alweer zo laat? Dan moet ik echt verder. Nog even onder de zonnebank, een interview geven aan wat journalisten en ook nog handtekeningen uitdelen.”

Silvia schreed door de lounge. Een eindje verder zat Francis Hoenselaar aan de bar. Beetje sneu ding was dat. Had zich net geplaatst voor de halve finale van de dames-Embassy, maar geen televisiecamera had interesse in haar.
Ach, vreemd was dat eigenlijk niet. Er kon maar één dame de First Lady zijn op de Embassy.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top