De dood of de gladiolen

Steeds wanneer ik tijdens deze Tour de France Michael Boogerd zie fietsen, denk ik: dat wordt helemaal niks. Die man kan niet afzien, hij kan niet lijden. Dat zie je al aan zijn blote billengezicht, waarin zich geen enkel groefje bevindt. Bovendien is Boogerd de enige Nederlandse renner die er na elke touretappe een sport van maakt zoveel mogelijk te zuchten en te steunen. Pijntje hier, kwaaltje daar, de moraal was er niet, bla bla bla.

Sinds Boogerds overwinning vorig jaar in de etappe naar La Plagne, is de fut er uit. Ik heb er zijn officiële website eens op nageslagen. De openingspagina is nog veelbelovend. Michael belooft zijn fans deze Tour “te gaan spetteren”, maar wie doorklikt naar ‘laatste nieuws’, merkt daar bitter weinig van. Het is een geweeklaag van jewelste.
Op 10 juli meldt Michael: “Vandaag veel afgezien. Het tempo lag hoog en het was erg warm.” Van zo’n opmerking moet ik altijd even heel diep zuchten. Hard fietsen en veel afzien is nu juist je beroep, denk ik dan. Je sponsor betaalt je er vorstelijk voor. Waarom schrijf je niet gewoon: ‘vandaag eindelijk weer eens lekker gewerkt’?

Na afloop van de eerste Pyreneeënrit maakt Boogerd het nog bonter wanneer hij teleurgesteld schrijft: “In het begin van de etappe heb ik nog geprobeerd om weg te komen met een groepje (…), maar helaas lieten ze ons niet rijden.”
Dat was voor onze beroepsrenner een behoorlijke schok, want sindsdien is het geweeklaag verdubbeld en zijn het vooral de pijntjes die opspelen. Zo meldt Michael last te hebben van zijn keel, zitvlak, knie, lies en ruggenwervel. Verder blokkeert zijn rechterbeen regelmatig en zit zijn bekken scheef.
Om vervolgens trots te schrijven: “De ploegleiding vindt dat ik er nog vrij fris uitzie. Alsof ik net de Ronde van Steenwijk heb gereden.” Dat die opmerking vrij vertaald neerkomt op “hou nou eindelijk eens op met zeuren, en ga fietsen” heeft Michael nog niet helemaal door.

Op zulke momenten mis ik Gert-Jan Theunisse. De enige Nederlandse wielrenner ooit, die zichzelf onvoorwaardelijk en systematisch sloopte. Als iemand ooit de grenzen van zijn lichaam heeft opgezocht, dan is het Gert-Jan Theunisse. Zelfkastijding, daar leefde deze Neanderthaler voor. Eind jaren tachtig kwam hij zo’n beetje elke Touretappe meer dood dan levend over de finish, om een dag later met een testosteron van hier tot Tokio het hele peloton alsnog het snot voor de ogen te fietsen.
Dat was nog eens moraal. Wielrennen zoals wielrennen bedoeld is!

Iedere krachtterm uit het wielerjargon is op Theunisse van toepassing. Geen geëmmer en gemekker over pap in de benen. Theunisse had altijd goesting. Hij buffelde, schudde aan de boom, maakte de koers hard. Hij klatste de ketting op de grote molen en stampte met zijn turbodijen puur op de macht naar boven. Theunisse reed de straatstenen eruit. Hij koerste met het hol wagenwijd open. Urenlang buffelen, erop en erover, de dood of de gladiolen.

Voor Theunisse werd het, na een dwarslaesie en een hartaanval, uiteindelijk bijna de dood, maar inmiddels koerst hij weer als marathon-mountainbiker. En iedere wielerliefhebber kent hem uit de Tour van ’89, toen hij zichzelf onsterfelijk maakte door na een solo van 130 kilometer op Alpe d’Huez te zegevieren. Die Ronde won Theunisse het bergklassement en eindigde hij in het eindklassement op de vierde plaats.
Dat zie ik Michael Boogerd nog niet doen. Die typt veel liever op zijn laptopje: “Ik probeerde weg te komen, maar ze lieten me niet gaan.”

4 reacties op “De dood of de gladiolen”

  1. haha hij is leuk…
    na gisteren in navolging van Hamilton mezelf gisteren het snot voor de ogen gefietst, mijn beenspieren gepijnigd om de hellingen van Meijendael te beklimmen en mijn longen tot het uiterste getergd om dit ook nog binnen een redelijke tijd te doen, kan ik me ook zo vreselijk ergeren aan dat gezeur van die mensen die worden betaald om te lijden. Hadtie maar een vak moeten leren.

  2. Henkie Polder

    Hoeveel pijn heeft het jou gekost om dit kostelijke stukje te schrijven, Koelman?

    Ouwe gifmenger! :)-

  3. Hahaha! En wie zegt er af voor het criterium van Boxmeer, meteen na de Tour? Precies: Boogerd! “Wegens een lichte blessure”.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top