De stille strijd van Sylvie

Sylvie, kijk me eens aan. Nee, niets zeggen. Houd die papieren zak voor je mond. Rustig in- en uitademen. Beneden in de lobby zit Evert Santegoeds klaar voor het interview. Luister, als jouw manager ben ik heel blij dat jij op dit briefje een aantal punten hebt genoteerd, waar je het met meneer Santegoeds over wilt hebben. Maar toch wil ik je voorstellen daar een aantal wijzigingen in aan te brengen.

Ik lees hier: “een hartsvriendin doet zoiets niet.” Sylvie, ik begrijp je teleurstelling, maar dat komt wat wrokkig over, qua attitude. En dat geldt ook voor “ik hoop dat Rafael haar ook eens tegen de grond hoekt.” Daar houden de mensen niet van, dus dat strepen we door. Wat dacht je van: “Het is hun eigen beslissing en ik wens ze het allerbeste.” Komt net wat vriendelijker over, terwijl je toch hetzelfde zegt. Snap je? Hou je koppie erbij, Syl. Jij bent jouw eigen creatie, de perfecte vrouw. Zuiver, consequent. Daarom veranderen we deze zin ook: “over ons leven tussen de lakens kan ik zeggen: wedstrijdritme was niet het enige ritme dat Rafael ontbeerde.” Daar maken we van: “ik wens ze veel geluk.” Je zegt steeds hetzelfde, alleen in andere bewoordingen. En dan nog de laatste zin op jouw papiertje: “ik verzeker je dat Rafael zijn kind nooit meer krijgt te zien.” Dat strepen we door. Daarvan maken we: “ik concentreer me nu volledig op mijn zoon Damian, dat is het allerbelangrijkste.” Wederom hetzelfde, maar nét op een andere toon. Oké?

Dus even samenvattend: wat wens je Sabia en Rafael toe? Nee, niet de vinkentering! Verdikkeme nog aan toe, Syl. Je wenst ze één: veel geluk. En twee: het allerbeste. Hoezo, krijg je dat je strot niet uit? Ja, je gaat kapot van binnen. En natuurlijk is het een loeder. Ze kon altijd bij jou terecht om haar hart uit te storten, en nu dit. Maar niet laten merken hè! Als jij lijdt, dan doe je dat in stilte. Pure zelfbeheersing, dat ben jij. En dat gooi je allemaal in je glimlach, bestemd voor die Santegoeds. Die bijzondere glimlach die jij alleen hebt. Ja, dat kan jij wel! Het is hetzelfde als lachen voor de lens terwijl je eigenlijk helemaal niet blij bent. Jij kan dat. Maar knijp in godsnaam je ogen een beetje toe, voor de lachrimpeltjes. Ja? Hebben we dat? Mooi. Breng ik je nu naar Evert Santegoeds.

5 reacties op “De stille strijd van Sylvie”

  1. Stef Ardoba

    Ik snap niet waarom die k*t verdrietig zou moeten zijn. Het gaat tenslotte om haar ex. En dat haar hartsvriendin ook wat van hem wil proeven is goed haar recht.

  2. Maximaal inlevingsvermogen, Luuk, complimenten! De rancune druipt er af in dikke druppels. Zo moet het ongeveer gegaan zijn. Als je zelf een moeizame scheiding hebt meegemaakt, weet je hoe het voelt…

  3. Frank H Huisman

    Toppunt van mediatraining 2013 Boulevard niveau.
    Geweldig. Iets voor een workshop?

  4. Vroeger, in de volksbuurten van 010 waar mijn voorouders vandaan kwamen, hingen de “volksvrouwen” uit de ramen.
    Een dikke laag eelt op hun onderarmen omdat zij vrijwel de gehele dag uit de ramen hingen en commentaar leverden op het leven-van-alle-dag. Sores, vreugd, dronkenschap, vechtpartijen. Er was geen radio, geen TV, Evert Santegoeds zat nog in de verrekijker van zijn vader. Er was slechts De Straat. Af en toe hilariteit omdat de touwen knapten van de ramen die de buurtvrouwen omhoog schoven en de dames gewond raakten.Het Rouweroddelleven.(Ik heb het over de Zandstraatbuurt, waar Louis Davids opgroeide, een inspiratiebron voor en van zijn levensliederen)
    Luuk:Hetgeen jij beschrijft verschilt daar niet veel van.
    Het is het leven van alledag, maar nu via internet

    Compliment.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top