Een digitaal infuus

Hier Koelman vanuit Madeira. Een klein eiland in de Atlantische Oceaan, zo’n zeshonderd kilometer ten westen van Marokko. Ook hier is het hartje winter oftewel 23 graden, zon en een warme zeebries. Er zijn mindere plaatsen om de jaarwisseling te vieren. Het huisje dat mijn vriendin en ik hebben geboekt, ligt in een klein dorp op het afgelegen noordelijke deel van het eiland – op nog geen dertig meter van de Atlantische Oceaan. Inclusief internetaansluiting zodat ik toch nog het vaderlandse nieuws kan volgen. Een harde eis mijnerzijds, want een columnist heeft nooit vakantie.
Kleine complicatie evenwel bij aankomst: de internetverbinding in het huisje werkt niet. Ik haal de verhuurster erbij. Een Portugees omaatje – inclusief snor – die met een groot vraagteken boven haar hoofd naar mijn laptop kijkt. Ze stelt voor haar kleinzoon erbij halen; die weet vast wel raad.

De volgende dag arriveert de kleinzoon. Ook hij staart nietsziend naar mijn laptop. “Heb je verstand van internetaansluitingen?” vraag ik hem na een lange stilte. Hij kijkt me verbaasd aan: “Nee, hoezo?”

Lichte paniek maakt zich van mij meester. Al twee dagen geen internet. Ik begin te zweten. De eerste ontwenningsverschijnselen.

Een dag later is het oudjaar. Terwijl mijn vriendin en ik op het strand naar de donkere golven kijken, denk ik aan al het vaderlandse nieuws dat ik mis. “Luister toch naar de zee”, zegt mijn vriendin.

Maar ik heb mijn plan al gemaakt. Op nieuwjaarsochtend sluip ik in alle vroegte het huisje uit. Om 08.33 uur plaatselijke tijd loop ik met open laptop het dorpje in. Ruim anderhalf uur dool ik rond, mijn notebook als een metaaldetector van links naar rechts voor me uit bewegend.

En dan geschiedt het wonder. Naast de apotheek op het dorpsplein is het raak. Mijn laptop vangt een signaal op. Ik heb verbinding! Het gevoel van euforie is nauwelijks te beschrijven. Eerst de hunkering en dan het genot. Klaarkomen is er niets bij. Als een junk hang ik aan mijn digitaal infuus. Wat heb ik gemist al die dagen? Gretig inhaleer ik het wereldnieuws uit Nederland: hoop op een Elfstedentocht, staatsloten totaal uitverkocht en Jerney Kaagman wil de politiek in.

Heerlijk, ik ben weer helemaal bij. Voldaan zak ik achterover. Eindelijk vakantie.

8 reacties op “Een digitaal infuus”

  1. Op “GeenStijl” (vast wel eens van gehoord) stond toevallig gisteren een topic over de mogelijkheden om genezen te worden. Mischien moet je dat nog maar eens even opzoeken en goed doorlezen.
    🙂

  2. Luuk Koelman

    @ Dr D
    Kun je nog zo bruin zijn, van +23 naar -15 gaat je niet in de koude kleren zitten!

  3. Tara Yana

    Met warme kleren aan bij (wat zal het zijn?) -8 verbaas ik me over de kleinzoon van deze portugese, besnorde dame.
    Zijn de moderne technologieen niet doorgedrongen tot het paradijselijke oord waar het goed toeven en zeer goed rusten is?
    De dame in kwestie verhuurd een huisje met internetaansluiting, dus is ze zich van het bestaan hiervan in elk geval bewust.
    Kleinzoon (welke kleinzoon is nu niet behendig met computers, internetaansluiten en wat niet meer) weet dat uiteraard ook.
    Maar stel, hoe onwaarschijnlijk ook, dat buiten hun medeweten dit huisje verhuurd wordt met internetaansluiting dan weten ze toch heus wel de juiste mensen te vinden om dit te verhelpen.
    Maar dat is wat ik denk en misschien helemaal bezijden de waarheid.

    Het beeld van een lopende man met laptop staat mij nu voor de ogen. Een heerlijk beeld en wat zal dat toch opzien gebaard hebben.
    En wat jammer dat laptopaccu’s zo kort meegaan want ik kan me indenken dat na al die dagen onthouding en de daaropvolgende vervulling van het grote verlangen, minstens een dagdeel geduurd heeft. Immers als je eindelijk aansluiting hebt ga je die niet na vijf minuten weer verbreken.

    Ik hoop dat de afkickverschijnselen verder zijn weggebleven.

    Met vriendelijke groet,

    Tara

  4. Luuk Koelman

    @ Tara: ik mag van de dokter al af en toe uit bed. Maar de dwangbuis blijft aan. Je weet hoe snel verslaafden terugvallen in hun oude gedrag.

  5. Wat een zwakke eindcolumn, ik vond je columns een aantal jaren geleden sterker en leuker.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top