Doorpakken met Lousewies van der Laan

Praten in understatements. Lousewies van der Laan is er gek op en doet het veelvuldig tijdens haar campagne voor het D66-lijsttrekkerschap: “Pechtold? Een hele gezellige vent. Hij is geestig en je kunt goed een biertje met hem drinken.” De stilte die ze vervolgens laat vallen, spreekt boekdelen: Pechtold? Dat mannetje schroeft zijn kont op een barkruk, slaat je na acht pijpjes bier joviaal op de schouder, maar als lijsttrekker heb je niets aan ‘m.

Komende zaterdag kiezen de D66-leden hun nieuwe lijsttrekker en dan kunnen ze maar beter op Lousewies stemmen. Waarom? Nou, bijvoorbeeld omdat haar speech, waarmee ze zich kandidaat stelde, twee keer zo lang was als die van Pechtold. Dus: “ik heb meer te vertellen.”
Bovendien is Pechtold volgens Lousewies een minister die altijd op zijn mening terugkomt. “Belletje trekken en dan hard wegrennen. Maar doorpakken, ho maar.” En weer die stilte, zodat het beeld zich bijna automatisch in het hoofd van de toehoorder beklijft: Alexander Pechtold, de man die je niet om een boodschap kunt sturen. Pechtold bij de slager. Vraagt om twee sukadelappen. “Of nee, doet u toch maar twee rundertartaartjes. Jaja, twee rundertartaartjes. Of wacht, maakt u er maar drie van, of nee, toch maar één, nee vijf, ja vijf.” Zijn grote hondenogen schieten schichtig heen en weer. “Of toch maar niet, alhoewel, zijn dat bockworstjes die u daar heeft liggen, slager?” Om uiteindelijk met lege handen huiswaarts te keren.

Nee, dan Lousewies. In het glossy maandblad Beau Monde afficheert ze zich als ‘de meest flamboyante politica in Den Haag’. Kop boven het artikel: “ik shop als een man.” Kijk, dat is nog eens doorpakken. Waar Pechtold bij de slager oneindig staat te schutteren, daar beent Lousewies met grote stappen door de Gamma, de lucht van geronnen zweet verspreidend, op zoek naar vijf meter vochtwerend folie om de dakkapel die ze zojuist heeft geplaatst eens goed af te dichten. Zoiets dus. Ja, met Lousewies kun je alle kanten op.
Totdat je plots de frontaal genomen foto bij het artikel ziet. Dat is schrikken. Lousewies in avondjurk, liggend op haar rug op een hoogpolig tapijt. Het haar quasi-nonchalant rondom haar hoofd gedrapeerd, staart ze in de camera. Het is een foto zoals je die elke maand in de Playboy ziet. Dezelfde, iets zwoels veinzende blik, dezelfde onnatuurlijke houding. Naast haar linkerdij ligt een goudkleurige pump. Vreemd detail. Wat doet dat sexy schoentje daar? Het maakt dat je zonder het zelf te beseffen secondenlang naar Lousewies blijft kijken. En hoe langer je kijkt, des te ziel- en smakelozer de foto wordt.

Nee, dan Simone Kuiter. Zij is één van de zes andere kandidaten die bij deze verkiezing hoofdzakelijk als decorum dienst doen. Simone is binnen D66 een vreemde eend in de bijt. Ja, ze is de risee van de partij. Op 14 september 2003 kreeg Simone een openbaring: “een sterk verlangen naar wereldvrede”. Vanuit dat verlangen stelt ze zich nu kandidaat, “want ik denk dat als meer mensen doen wat hun hart ze ingeeft die vrede er kan komen.” Ook weet ze wat de wereld tot 21 december 2012 te wachten staat. Eerst “verlies van alles wat ons dierbaar is” en daarna “absolute vrijheid, een wereld die geen beperkingen kent. De hemel op aarde.”

Wat zegt u? Heeft Simone alle contact met de realiteit verloren? Moet u de eerste zin van de website van Lousewies eens lezen (‘ons land heeft behoefte aan een sterk D66’). Alsof zij ze nog allemaal op een rijtje heeft. Nee, geef mij maar Simone. Die gaat tenminste voor wereldvrede. Als dat geen doorpakken is, weet ik het ook niet meer.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top