Een geschenk voor Máxima

Voor het eerst in de Nederlandse geschiedenis mag het hele volk suggesties doen voor het huwelijkscadeau voor Willem-Alexander en zijn aanstaande bruid Maxima. Traditioneel bestaat zo’n geschenk uit twee delen: geld voor een maatschappelijk doel en een geschenk voor het paar zelf. Inmiddels is het maatschappelijk doel bekend: een Oranjefonds dat initiatieven financiert die de verschillende culturen in ons land dichter bij elkaar moet brengen. Maar het tweetal krijgt ook iets “voor huis en tuin, een geschenk waar het paar dagelijks van kan genieten”. Een mooi, typisch Hollands cadeau dus. Er wordt nogal geheimzinnig over gedaan, maar ik kan u uit betrouwbare bron melden: dat cadeau is inmiddels ook bekend.

3 februari 2002. In een mantelpakje met dunne krijtstreep staat Maxima aan de rand van het koninklijke gazon. Voor haar dwarrelt wat dood blad naar beneden. Het is een miezerige, grijze ochtend. De Hollandse kou voelt nog steeds vreemd.
Maxima zucht teleurgesteld.
Brouwers, de directeur van de Rijksvoorlichtingsdienst, is naast haar komen staan. De eerste vuilniszak die net nog helemaal vol was, heeft hij over het gazonnetje voor haar uitgestort. “U moet beter zwaaien, mevrouw. Heen en weer, soepel vanuit de heupen. Met die 13 Pk motor kunt u met het grootste gemak een hoek van 180 graden bestrijken. Probeert u het nog maar eens.”
Maxima maakt weer een zwaai. Het gevaarte op haar rug danst en schokt. Met moeite bewaart ze haar evenwicht. Brouwers glundert. “Een prachtig cadeau! Geluidsarm, maar met de kracht van een helikopter. Het volk moet wel heel veel van u houden!”

Maxima hijgt. Ze voelt zweet naar beneden druppelen. Weer maakt ze een zwaai.
“Niet in de richting van de vijver graag.” Het is haar schoonmoeder. Ze zit samen met Alex op het terras aan de achterzijde van het paleis. Naast hen, op een krukje, kijkt Claus bezorgd toe.
“Nog maar een keer,” zegt Brouwers. “Probeer het allemaal bij elkaar te krijgen.”
Weer loeit het 13 Pk motortje. Bovenaan Maxima’s rug spuit een klein, stinkend wolkje de lucht in. De enorme koker van hard plastic die ze uit alle macht in bedwang probeert te houden, schiet alle kanten op.
“Concentreert u zich toch,” brult Brouwers boven het lawaai uit. “Over tien minuten is Maartje van Weegen hier met haar cameraploeg.” Gebladerte fladdert door de lucht. “Dan moet u demonstreren dat u dit cadeau ook daadwerkelijk weet te gebruiken.”
Het loeien stopt weer.

“Schat, kijk eens even naar mij.” Maxima draait zich om. Alex staat naast zijn tuinstoel. “Doe alsof je danst, van links naar rechts en weer terug.” Zijn bovenlichaam draait houterig heen en weer. “Zo doen Nederlanders dat. Grote zwaaien van links naar rechts en weer terug. Het is de tango van de lage landen.”
Maxima staart hem aan. Opeens heeft ze zin om Miguel te bellen. De jongen met wie ze in Buenos Aires nog zo wild en uitbundig had gedanst, de avond voordat ze Alex ontmoette.
Maar Brouwers heeft haar alweer richting gazon geduwd. “Kom op, oefenen. Men wil u bezig zien. En vergeet tegenover mevrouw Van Weegen straks niet te benadrukken dat u het een handig “n nuttig apparaat vindt. Daar smullen de mensen van.”

Nogmaals loeit de bladblazer. Een vers gestorte hoop bladeren verspreidt zich over het gazon. Maxima zucht. Ze wil iets zeggen, iets over plichtplegingen waar altijd zo luchtig over wordt gedaan. Maar ze weet niet wat.

1 reactie op “Een geschenk voor Máxima”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top