Een gezonde psychose

We schrijven 23 mei 1987. De 23-jarige Canadees Kenneth Parks komt thuis. Hij is werkloos en zit financieel aan de grond. Bovendien heeft hij serieuze slaapproblemen. Weken achtereen slaapt hij niet meer dan twee, drie uur per nacht. Kenneth ploft neer op de bank, zet de televisie aan en sukkelt langzaam in slaap.

Dan gebeurt het. Kenneth Parks begint te slaapwandelen. Tenminste, dat beweert hij zelf. Hij stapt in zijn auto en rijdt naar het huis van zijn schoonouders, 23 kilometer verderop. Hij loopt achterom en stapt de keuken binnen. Nog voordat zijn schoonmoeder hem kan begroeten, pakt Kenneth een keukenmes van het aanrecht en steekt op haar in. Zijn schoonmoeder overlijdt ter plekke. Ook Kenneth’s toegesnelde schoonvader moet het ontgelden. De man wordt vreselijk toegetakeld, maar overleeft uiteindelijk.

De volgende ochtend wordt Kenneth uitgeslapen wakker op zijn bank, voor de tv. Wanneer hij het bloed op zijn handen en kleding ziet, meldt hij zich bij de politie met de woorden “I think I have killed some people“.

Een rechtszaak volgt. De openbaar aanklager gelooft niet in slaapwandelen. Hij beschouwt Kenneth als een gevaarlijke gek die moordde als gevolg van een psychose. Maar de advocaten van Kenneth Parks weten met behulp van experts te bewijzen dat hij inderdaad regelmatig slaapwandelt. Dus wellicht ook op die bewuste avond, het zou zomaar kunnen. Ook leggen slaapexperts de jury uit dat iemand die slaapwandelt als ‘bewusteloos’ moet worden beschouwd, ook al is hij in staat complexe handelingen uit te voeren – ja, zelfs te autorijden of iemand neer te steken.

Kan Kenneth de moord worden aangerekend? Zijn advocaten vinden van niet. De jury is het uiteindelijk met hen eens. Zij acht het slaapwandelen bewezen. Bovendien is slaapwandelen volgens de jury geen geestesziekte, laat staan een psychose. Daarom spreekt zij Kenneth vrij.

Een jaar later publiceert John Allan Hobson, hoogleraar psychiatrie aan de Harvard Medical School, een nieuwe theorie. Hij wijst op de overeenkomsten tussen dromen en psychoses. Zowel in dromen als bij psychoses treden vreemde vervormingen van de werkelijkheid op. Dromen zijn soms net hallucinaties. Daarom betitelt Hobson dromen als ‘gezonde psychoses’ en komt vervolgens met een opmerkelijke aanbeveling. Als we erachter komen hoe onze hersenen dromen ‘maken’, hebben we ook meer inzicht in het ontstaan van psychoses.

Een interessante gedachtegang. Immers, wie in zijn droom iemand met een mes bewerkt, heeft een nachtmerrie. Maar wie datzelfde overdag doet, met open ogen, is een moordenaar. Hoe flinterdun de lijn tussen droom en werkelijkheid is, bewijst de slaapmoord van Kenneth Parks.

Is slaapwandelen de ‘missing link’ tussen droom en psychose? Theorieën zijn er genoeg, maar geen enkele wetenschapper weet wáárom we dromen – laat staan waarom sommige mensen slaapwandelen. Parks werd dus vrijgesproken. Of hij nadien vaker ‘s nachts als een weerwolf op pad is gegaan, is niet bekend. Een enge gedachte. Alleen al daarom was de enige juiste straf voor Parks ‘parttime levenslang’ geweest. Iedere nacht de cel in van zonsopgang tot zonsondergang.

1 reactie op “Een gezonde psychose”

  1. Gedachte – gedachten. Psychose – psychosen. Enz. enz. enz.
    Daar laat ik het maar bij.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top