En jij plakt dat etiket op de wereld, Emile!

Januari 2003, enkele dagen na de verkiezingen. In zijn fractiekamer met het bureautje en de leunstoel staarde Emile Ratelband naar zijn handen. Roerloos rustten ze op het toetsenbord. Een Kamervraag, daar was hij mee bezig. Maar wat wilde hij ook alweer vragen? Hij wist het niet meer. Met zijn duim drukte Ratelband enkele keren op de spatiebalk. De cursor hobbelde gelaten naar rechts.

Bah, allemaal ook veel te moeilijk. Ratelband sprong overeind en roffelde zichzelf op de borst. “Denk niet in moeilijkheden, Emile. Denk in mogelijkheden! Plezier is een etiket! Een lekker potje neuken is een etiket! Politiek succes ook, jazeker! En jíj plakt die etiketten op de wereld, Emile!”
Een gevoel van grote helderheid welde in hem op. Ratelband griste een leeg mapje van zijn bureau, stopte het onder zijn arm en stapte de gang op. Een klein stap voor hemzelf – een grote voor de Nederlandse parlementaire democratie. Ratelband zette het op een lopen, flitste door gangpaden en botste uiteindelijk op de secretariaatskamer van het CDA.

Emile gluurde naar binnen. Twee dames zaten als bezetenen te tikken achter hun computer. Telefoons rinkelden over en weer. Een fax braakte papier. Ratelband aanschouwde het tafereel en knikte instemmend. Hard werkende mokkels, dat zag je niet vaak. Helaas was er, zoals altijd bij het zwakke geslacht, een manco waaraan niet viel te ontkomen. Voor je het wist rinkelde de hormonale wekker en sjokten ze het liefst achter een volle kinderwagen aan.
Er naderde een groepje mensen. Snel stapte Ratelband naar binnen en sloot de deur. De dames keken op. Een van de twee mocht er wel zijn, zag hij. Alleen die ander, dat was nul komma niks. Het failliet van schoonheid. Hooguit geschikt als mascotte voor een blindenvereniging.
“Een hartelijk goedemorgen dames!” Ratelband maakte een zwierige halve draai. Dat deed het altijd goed bij de vrouwtjes. “Wat gaan we vandaag doen dames?” De knapste van de twee schonk hij een vette knipoog. “Precies! Tsjakkaa!! Haha!” Met een aan een delirium grenzend plezier wapperde Ratelband met het lege mapje boven zijn hoofd. “Maar nu even niet want hier hangen banen vanaf! Doorwerken dus! Krom de rug en niet vergeten: zwanger is het leven op zijn best!”

Achter hem vloog de deur open. Een man met een kapsel als een platgeslagen drol verscheen in de deuropening. Het was Balkenende. Naast de lijsttrekker doken enkele Kamerleden op.
Hartelijk lachen nu, schoot het door Ratelband heen, naar links en naar rechts. Aandacht voor iedereen, beleefd en welwillend. Misschien konden ze samen een coalitie aangaan. “Zeg me na, Balkie: ik ben fantastisch, ik ben geweldig, maar dat hoef ik mezelf niet te vertellen want dat weet ik allang! Hahaaaaa!!”
Balkenende keek hem zwijgend aan.
Ratelband balde zijn vuisten. “We beginnen elke kabinetsvergadering… met het Wilhelmus!”
Nog steeds reageerde niemand.
“Met zijn allen! Nu! Zingen! Kom op! Jahahaaaaaa!!”
Stilte. Het gapen hield aan. “Die vent is helemaal mesjokke,” riep iemand.
Voorzichtig deed Ratelband een stap achteruit richting deuropening. “Applaus voor jezelf dan! Tsjakkaa!!” Hij lachte met zo’n lange uithaal dat het pijn deed aan zijn kaken.
Emile’s huid prikte. Merkwaardig aanwezig was plots zijn lichaam. Die blikken. Hij zocht naar woorden, zwaaide met het lege mapje. Zijn stem raspte. “Druk-druk-druk! Maak plaats! Dit wetsvoorstel moet met spoed naar de Kamervoorzitter!”

Beneden trok Ratelband de deur van zijn werkkamer met een klap achter zich dicht. Stelletje zombies. Dit was geen parlementsgebouw meer. Dit was een open inrichting.

7 reacties op “En jij plakt dat etiket op de wereld, Emile!”

  1. Vreselijk leuk deze colum. Precies zoals ik mij Emile in de politiek voorstel. Het is echt ongelooflijk dat iemand die (bijna) bovenaan de lijst met meest irritante personen staat meedoet aan de verkiezingen. Of zou het een vorm van zelfkastijding zijn? Even zien hoeveel stemmen hij NIET krijgt. En dan roepen dat Nederland niet klaar is voor hem. Hallooooo Ratelband Nederland is goed klaar met je!
    Ik heb in iedergeval flink m’n buik vol van de nederlandse politiek. Als ons land geregeerd moet worden door kinderen van 22 en ADHD-mannetje zie ik het somber in.

  2. Hoe kan iemand zich in godsnaam zo goed inleven in de (positieve tijd in een verkeerd lichaam),

    Niet dat de colom slecht is, Het is een van de beste. Maar hoe kan je in godsnaam denken als
    E.R.

  3. Meneer het mannnetje, het is weer genieten met deze column! Heb je je al aangemeld voor de lijst Ratelband? Een tweede plek lijkt me op zijn plaats, daarna werk je hem weg en heb jij iedere dag een vast publiek voor je columns. En ik kijk dan iedere dag Den Haag vandaag!
    Marcel,… ja die

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top