Een enorm misverstand omtrent Hirsch Ballin

Even over Hirsch Ballin, onze minister van Justitie. De man die als geen ander worstelt met zijn imago van stijve hark. Een wereldvreemd theoreticus en ook nog eens een potentieel gevaarlijke gek. Welnu, niets van waar!

Voor mij ligt de Volkskrant van dinsdag met een groot, beschouwend artikel over Ernst Hirsch Ballin. Insteek: wie is toch de mens achter de minister? Hoe is hij privé?

Nebahat Albayrak, staatsecretaris van Justitie, komt aan het woord. Zij beschouwt Hirsch Ballin als een goede huisvriend: “Pas zijn we naar een concert van Bruce Springsteen geweest. Samen met zijn vrouw Paulien en mijn schoonzus. Vond ie geweldig”. En even verder: “Amy Winehouse kan ie wel waarderen. Ik weet zeker dat hij haar wederwaardigheden op de voet volgt”. Tot slot verklapt Albayrak nog een geheimpje. De minister heeft “een enorme rocktune op zijn mobiel”.

Ernst Hirsch Ballin bij een concert van Bruce Springsteen. Nu ik weet dat hij een rocker pur sang is, zie ik het zo voor me. The Boss komt op. Meer dan dertigduizend fans schreeuwen het uit. Helemaal vooraan, daar staat Ernst. Hij glimlacht minzaam. Springsteen zet het nummer ‘Radio Nowhere’ in. Terwijl de meute ritmisch meedeint, trekt de minister zijn colbert uit. Bij het tweede nummer gaat het bovenste knoopje los. Even later worden de mouwen opgestroopt.
Binnen de kortste keren zijn de vingers van Hirsch Ballin niet meer te stoppen. De rechterarm wat hoger dan de linker. Dan, als door de bliksem getroffen, gaat de minister helemaal los. De rug hol, het gezicht in een grimas. Ernst op zijn luchtgitaar. Kijk die handen, wat een fenomenale vingerzetting!

Al snel vormt zich een kring rond de minister. Niet dat hij daar zelf iets van merkt. Hij staat voorover gebogen, voeten wijd en met de knieën tegen elkaar. Raggend op zijn imaginaire Fender Stratocaster. Bewonderende kreten. Hirsch Ballin berijdt zijn luchtgitaar als een cowboy een wild paard. Ja, dit is meer dan virtuoos. De performance laat zich het best omschrijven als anderhalf uur volledige overgave. Ernst bespeelt zijn luchtgitaar niet alleen met zijn tanden, maar ook achter het hoofd. En natuurlijk liggend op zijn rug, met het kruis omhoog, ritmisch schokkend bij elke riff die hij eruit perst.

En dan te bedenken dat de ware climax nog moet komen. Tijdens ‘Born to Run’ bestrijkt de minister met zijn fenomenale duck walk het gehele veld voor het podium. Eén en al bezieling. Daar kan Angus Young, de gitarist van AC/DC, nog een puntje aan zuigen.

Allen die er toen bij waren, zijn het over één ding eens. Ernst Hirsch Ballin is Keith Richards, Jimmy Page en Mark Knopfler ineen.

Als er iemand dicht bij de kiezer staat, dan is het wel Ernst ‘while my guitar gently weeps‘ Hirsch Ballin. Ik weet het zeker, het komt helemaal goed met dit kabinet. Volgende week in de Volkskrant: Ella Vogelaar. Alweer zo’n rock bitch.

1 reactie op “Een enorm misverstand omtrent Hirsch Ballin”

  1. yellowblue

    hahaaaa “the summer of ’69” gaat er slikkend in bij hem! Zoudie ook stiekum Doe Maar luisteren?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top