Fijne vakantie!

Zomer in het Belgische Luik. De zon brandt. Een glimmende Renault Espace met een Nederlands nummerbord rijdt langzaam door hartje stad. De airco loeit. Achter het stuur zit een man van middelbare leeftijd met een snorretje. Hij heeft een oranje poloshirt aan. Op zijn schoot ligt een taalgidsje.
De vrouw naast hem tuurt gespannen in een stratenboek. “ik weet ook niet waar we zijn, Theo. Maar misschien is dit wel een zijstraat van de doorgaande weg. Als we dan gewoon ergens een straat inslaan…”
Theo zegt niets. Totdat de Renault voor de derde keer langs een dubbel geparkeerde vrachtwagen rijdt. “Volgens mij hebben we hier een half uur geleden ook gereden, Monique.”
Monique kijkt verstoord op. “Daar kan ik toch niks aan doen?”
“Nu niet nee, maar twee uur geleden wel. Had je toen maar de doorgaande weg gevolgd.”
“Meteen voor de brug linksaf leek me korter. Alleen, we konden toen niet verder.”
Theo kijkt stuurs voor zich uit. “Nee, dat ging niet hè. Eenrichtingsverkeer.”
“Maar volgens het stratenboek kon het wel!”
Theo zucht. “Zie nu maar weer eens terug te komen op de ringweg.”
Achterin de auto klinkt luid de stem van Henk Jan Smits. Hij kondigt Boris aan. Theo kijkt in de achteruitkijkspiegel. “Zeg, dametje achterin, kan het geluid wat zachter? Papa en mama kunnen elkaar nauwelijks verstaan.” Geen reactie. Hun dochtertje Samantha kijkt gebiologeerd naar Idols in concert op haar draagbare dvd-speler. Uit de speakers klinkt gejuich.
De Renault Espace houdt halt voor een rood stoplicht. Een oud, gebocheld vrouwtje op gympen schuifelt de weg over. Het raampje zoemt omlaag. Theo steekt zijn hoofd naar buiten. “Bonzjoer madam, la roet du suut, siel voe plè?” Het vrouwtje schuifelt onverstoorbaar verder. Theo kijkt haar na. Een dikke ader zwelt op bij zijn slaap. Hij vloekt binnensmonds.
Het verkeerslicht springt op groen. Theo trekt overdreven hard op.
De wagen boldert over de kinderkopjes. Monique staart nog steeds in het stratenboek. Theo kan vanuit zijn ooghoek zien hoe haar vinger lukraak ronddoolt over de plattegrond.
“Weet je wat? Ga hier dadelijk eens rechts, schat.”
“Hier naar rechts?” Theo kijkt haar scherp aan. Zweet glanst op zijn voorhoofd. “Weet je nu opeens wel waar we zijn?”
“Ja, hier rechts.” Monique ontwijkt zijn priemende ogen.
Theo slaat rechtsaf. Na enkele honderden meters houdt de straat op en begint een enorm parkeerterrein. Theo stopt. Overal kasseien, ze trillen in de hitte. Hij kijkt verwilderd om zich heen. Dan draait hij zijn hoofd opzij. “Hoe heet deze straat dan? Nou?” Hij kijkt erbij alsof hij haar op een leugen betrapt.
Monique tuurt nog steeds in het stratenboek. Dan schraapt ze haar keel. “Weet ik niet.”
“Weet ik niet?”
“Nee.”
“Hoezo, weet je niet!?”
“Nou, ik bedoel, we zitten volgens het stratenboek ongeveer in vierkantje 5C3.”
“Ja. En?”
“Dat is een vierkant links op de kaart en we moeten naar het oosten. Dus ik dacht, misschien is het handig om eens rechtsaf te gaan. Toch?”
Theo kreunt. Ik word gek, denkt hij. Hij legt zijn voorhoofd op het stuur van zijn Renault Espace. Alles plakt. Zijn onderbroek kleeft tussen zijn billen. Tranen van onmacht wellen op in zijn ogen. Naast hem haalt Monique diep adem. “Dan weet ik het ook niet meer.”
De enigen die de moed erin houden, zijn Boris en Samantha. Keep the soul alive! klinkt het opgetogen vanaf de achterbank.

16 reacties op “Fijne vakantie!”

  1. Raadseltje: Wanneer wordt een verhaal met één actueel detail een column?

    Wel vermakelijk stukje overigens.

  2. Begrijp ik je goed, Oersoep? Want volgens jouw redenering kunnen alle ‘columns’ van Martin Bril direct in de prullenmand??

  3. Neen natuurlijk niet! Waar ziet u mij voor aan?

    Ik kan me echter even geen Theo en Monique voor de geest halen. Ook grote parkeerplaatsen bij Luik zeggen me niets. En dan blijft alleen de Halfords DVD-speler-voor-in-de-auto over als mogelijk matig column-subject. Slecht navigerende vrouwen zijn vaste prik, dus dat zou niets voor Luuk zijn. Dus ik vroeg me even af wat Luuk ons probeert te vertellen.

    Overigens kan het natuurlijk ook heel goed zo zijn dat ik vanmorgen iets te laks ben geweest bij het uitpluizen der ochtendbladen en een DIJK van een statement over het hoofd zie. Mijn excuses als dit het geval blijkt te zijn.

  4. Niets van dat alles, Oersoep. Ik was ver weg met vakantie en dus ‘gedwongen’ mijn column bijna twee weken voor de deadline in te leveren. Daarom geen actualiteit maar een situatie die (hopelijk) erg herkenbaar is voor de lezer.

  5. @oersoep:
    Ik begrijp je punt niet. Van Dale zegt niets over actualiteit in haar omschrijving van het woord column:

    1 regelmatig verschijnende, ondertekende rubriek in een dag- of weekblad, met een eigen karakter => stukje

  6. Ik herkende de aanleiding van mijn echscheiding naadloos, alleen wij hadden een auto zónder airco…. 🙂

  7. Heer de Kok, hoogstwaarschijnlijk heeft u gelijk. Ik doelde echter niet op actualiteit, maar op een mening. Hoewel ik moet toegeven dat ook dat niet vereist is.
    Ik denk dat ik me heb laten meeslepen door het ideaalbeeld dat Luuks andere columns mij gegeven hebben. Reflexmatig verwachtte ik een onderbouwde mening of een absurde anekdote, zoals die van de SGP-er met zijn reinigende doop.

    Mijn flexibiliteit liet het onverhoeds afweten en daarvoor heb ik diep berouw. Een door u te bepalen straf lijkt me wel op zijn plaats.

    En Luuk: Natuurlijk hoeft je je niet te excuseren voor een creatieve stijlbreuk; het is en blijft een leuk stukje. Anderszijds: Werken op vakantie, hoe durf je?!?

  8. Overigens sluit de Van Dale de mogelijkheid van een column in een maandblad wel uit. Is een column in een maand- of tweewekelijks blad echt onmogelijk? :S

  9. Nee, nee, Oersoep. Ik werkte niet tijdens mijn vakantie (anders had ik wel een actuele column kunnen schrijven in een internetcafeetje), maar vooraf aan mijn vakantie!

  10. Nou,nou, jongens………Oersoep en de Kok; lijkt me beter dat jullie nooit samen door Luik rijden, met of zonder airco……………

  11. Maakt me niet uit wat jullie er allemaal over te zaniken hebben; ik heb tranen met tuiten gelachen toen ik de column net ontdekte en dat was fijn!

  12. Esterella

    Leuk stukje, maar helaas, niet herkenbaar; niet alle vrouwen zijn slechte navigators. Mijn persoontje moet juist altijd mee met manlief om hem de weg te wijzen 😉

  13. “Mijn persoontje moet juist altijd mee met manlief om hem de weg te wijzen ;-)”

    Dat is juist het schrijnende: Zelf navigeren en rijden is levensgevaarlijk; beter de ogen op de weg dan op de kaart.
    Aan de andere kant: Je vrouw laten rijden en zelf navigeren is misschien nog wel gevaarlijker.

    Het is dus een keuze: De auto en verdwalen of halverwege op weg naar je bestemming geen auto meer hebben.

  14. tijd voor een heus forum, zo lijkt mij….?!?

    anyway, ik vond hem gewoon ouderwets leuk..

  15. geweldig…. precies wat de vakantie voor de brave burger is 🙂 één brok stress hahahaha.
    Mijn vakantie begint al in Breda, de eerste stop ( vanaf Utrecht) met een lekkere picknick.
    Stap 1 is genomen, de rest van de weg is het bonje omdat ik meer wil stoppen, de kids willen spelen en manlief ( die chaufeur is van beroep) graag wil doorkarren omdat hij er de pest in heeft.
    Of wij gaan voortaan vliegen of we gaan niet meer…. dat was het laatste wat er tijdens een verweg vakantie besloten is. Vrouw heeft razende vliegangst en kan alleen stomdronken in een vliegtuig stappen, aangezien dat niet mag van de maatschappijen blijven wij lekker thuis.
    We doen nu een paar keer in het jaar een eiland aan, de weg daarnaar toe is niet moeilijk. We gaan niet in de hoogseizoenen dus goedkoop :)))
    iedereen blij!

  16. Had de column vorig jaar al gelezen, en nu na wat zoekwerk weer opgezocht omdat ik weer even zin had om te lachen.. Zó leuk vond ik(= vrouw) hem. Samen met mijn moeder hebben ook wij tranen met tuiten gelachen omdat het inderdaad zo herkenbaar is. Moeder is al tig jaar weduwe en reed altijd met vader mee, ook zo op die manier: “Jij wist toch de weg?” schreeuwde vader dan. Wij hebben in de familie allemaal navigatie-problemen, en als ik met moeder samen ergens naar toe ga met ‘tautootje en we weten de weg niet, kun je er donder op zeggen dat het stressen wordt. Maar wat boeit het als er geen clou of whatever aanvast zit. We zijn in ieder geval niet de enige en dat is toch ook fijn om te weten…?? Gewoon errug grappig dus!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top