Geachte mevrouw Verdonk,

Hier spreekt een bezorgde moeder. Misschien vindt u het vreemd een brief van mij te ontvangen, maar ik schrijf u opdat u weet dat ik op de hoogte bent van de situatie omtrent mijn zoon. Gisteren kwam hij bij mij eten. Dat doet hij trouw elke woensdag. Ik merkte dat er iets met hem was, toen hij zijn zuurkoolstamp niet helemaal opat. Zo ken ik mijn Mark helemaal niet. Zuurkoolstamp met een kuiltje en veel jus is juist zijn lievelingskost.

Toen hij om acht uur nog steeds zijn bord niet leeg had en ook het 8-uur journaal met Sacha de Boer niet hoefde te zien, vroeg ik of het wel goed met hem ging. U weet hoe moeders zijn, die kennen hun eigen vlees en bloed als geen ander. “Alles is prima, mama,” antwoordde Mark. Hij legde zijn mes en vork neer en stak breed lachend beide duimen omhoog. Ik schrok. Dat had ik hem voor het laatst als klein jongetje zien doen. Hij voetbalde bij de F-jes en had vlak voor tijd weer eens in eigen goal gescoord. Na afloop zag ik hem met betraande ogen de kleedkamer uitkomen. Zijn brilletje stond helemaal verbogen op zijn koppie. Maar toen hij mij zag, stak hij dapper beide duimpjes omhoog. En aan de opticien die zijn montuurtje weer moest rechtbuigen, vertelde hij onophoudelijk dat hij voetballen echt “ontzettend leuk” vond. Hij deed zó zijn best monter te klinken. En dat allemaal tegen beter weten in. Zoiets snijdt je als moeder door de ziel.

Nee, Mark had het vroeger niet makkelijk, mevrouw Verdonk. Dat mag u best weten. In zijn puberteit zaten zijn beide wangen helemaal onder de puistjes. ‘Mark de pukkelplantage’ noemden ze hem. Ik heb hem toen nog lid gemaakt van de plaatselijke korfbalvereniging, maar u begrijpt dat het van zoenen met een leuk meisje maar niet wilde komen.

Geen wonder dus dat mijn jongen de politiek is ingegaan. Maar nu wordt hij weer gepest. Vooral door u, want u jut iedereen op. Dat vind ik zo gemeen. Sinds u op de hoogte bent van het feit dat u 60.000 voorkeurstemmen méér heeft gekregen, belt u Mark elke avond heel laat op. Ja, hij heeft me alles verteld, mevrouw Verdonk. Dan zegt u de hele tijd niks en als Mark uiteindelijk vraagt waarom u niets zegt, antwoordt u: “zoveel voorkeurstemmen, ik ben er even stil van”. Mark hangt dan meteen op, maar u bent blijkbaar zo iemand die er behagen in schept hem direct wéér te bellen en heel hard in de hoorn te roepen: “STEM OP DE VVD, MAAR WEL OP NUMMER TWEE!” En dat gaat dan zo de hele nacht door. En de volgende dag maar roepen dat u loyaal bent aan mijn zoon. Bah!

Ik ken mijn jongen. De lach die hij nu heeft, is niet de lach die ik zag toen hij als kleine jongen voor zijn Heilige Communie een horloge kreeg. Of toen de zijwieltjes van zijn fietsje af mochten. Door alle stress heeft Mark nu ook weer last van roos. Dat kan zo niet doorgaan. Straks denkt hij dat alle vrouwen zo zijn. Zo komt mijn jongen nooit aan een meisje.
Daarom moet u ophouden zo naar te doen tegen mijn zoon. Ik zal u zeggen wat de feiten zijn: de leden van de VVD hebben Mark gekozen als lijsttrekker en vervolgens heeft de fractie hem unaniem gekozen als fractievoorzitter. Precies zoals de procedure voorschrijft. Of, om uw eigen gevleugelde woorden maar weer eens aan te halen: regels zijn regels.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top