Gedoe tussen twee heren in de Nieuwe Kerk

Het was koud in de overvolle Nieuwe Kerk, maar daar was Jan Peter Balkenende wel aan gewend. In tegenstelling tot zijn ministersploeg was het voor hem geen eeuwigheid geleden dat hij weer eens een kerkdienst bijwoonde. Hij ging trouw elke zondag, maar dat nam niet weg dat hij nog nooit in de Nieuwe Kerk was geweest.

Eigenlijk wel jammer, want dit was een kerk zoals een kerk behoorde te zijn. Een Godshuis, zo doortrokken van sfeer en heiligheid, dat Balkenende er nu reeds graag vertoefde, ook al was het dan voor zo’n droeve gebeurtenis.
Vooral had hij genoten van het koor. Vlakbij hem zaten de sopranen en die waren er met zoveel bezieling tegenaan gegaan tijdens het ‘Mijn Heer, met beide Handen’ dat hij de aandrang uit volle borst mee te zingen slechts met moeite had weten te onderdrukken.
Hij kon het ook niet helpen. Ondanks de koude, was deze kerk als een warm bad waarin je werd ondergedompeld. Je kon de gewijde, geborgen sfeer bijna voelen.

Balkenende keek opzij. Links naast hem zat Heinsbroek, wat onderuit gezakt met de handen in de zakken. Rechts zat Bomhoff, strak voor zich uit kijkend. Vlak voor de rouwdienst hadden ze nog naast de kerkbankjes staan bakkeleien. Daarom was hij maar tussen hen in gaan zitten.
Het kerkorgel begon te spelen. Agnus Dei uit het requiem van Mozart. Daar verschenen de dragers met het lichaam van prins Claus. Balkenende zag hoe Johan Friso zijn moeder ondersteunde. Zoveel verdriet, maar wat hield de koninklijke familie zich waardig.
Zo zou ook mijn kabinet moeten zijn, dacht hij plots. Eén grote familie, waar bewindslieden elkaar bejegenen met respect en liefde.
Balkenende keek omhoog naar de gebrandschilderde ramen. Geen zonnestraal die naar binnen viel op deze nevelige dag, maar licht was er altijd. Wie weet gaf deze indrukwekkende plechtigheid hem en zijn ministersploeg de kracht en inspiratie om t”ch verder te gaan.

Heinsbroek stootte hem aan. “Zeg, heb je de nieuwe wieldoppen al gezien op mijn Bentley? Helemaal verchroomd en met speciale asymmetrische inkepingen. Lijkt ie nog lager op de assen te liggen.”
De orgelmuziek zwol aan. Trede voor trede daalde de kist de trappen van de grafkelder af.
“Mooi hoor. De beste wieldoppen van dit moment. Dat is perfect rijden.”
Een zwart gordijn werd gesloten. Bovenaan de trap van de tombe huilde de koningin.
“Harry is er ook wild van, hè Harry?” Heinsbroek draaide zich om naar Harry Wijnschenk, die schuin achter hem zat en in de weer was met een rolletje pepermunt. “Gaan we straks weer een stukkie rijden.”
Harry knikte blij.

Balkenende keek snel weer voor zich. Daar daalde de koninklijke familie af in de grafkelder voor een allerlaatste afscheid.
Bomhoff kwam overeind. In zijn hand hield hij een klein knuffelbeertje.
Balkenende schrok. “Heer Bomhoff, wat bent u van plan?”
“Ik ga dat gordijn wegtrekken en deze knuffel op de kist gooien, meneer Balkenende. En daarna applaudisseren in de geest van Pim. Dan kan heel Nederland met eigen ogen zien dat ik niet sociaal gemankeerd ben.”
“Dat ben je wel, etalagepop.” Heinsbroek boog een stukje voorover en stootte Balkenende aan. “Moet u toch eens zien wat een lullige knuffel. Zal ik even wat zakenrelaties bellen? Binnen vijf minuten heb ik een reuzenknuffelbeer geregeld van minimaal twee meter hoog.”
“Patser!” siste Bomhoff.
Heinsbroek reageerde er niet op. “Winnie the Pooh, meneer Balkenende, lijkt u dat wat? Zetten we ‘m bovenop het praalgraf.”

Een kwartier later was de rouwdienst voorbij. Balkenende stond op. Onder het oog van de camera’s probeerde hij veerkrachtig de kerk te verlaten, maar het lukte hem niet.

7 reacties op “Gedoe tussen twee heren in de Nieuwe Kerk”

  1. Soundlevel

    Schitterend !!

    Ga zo door.
    Met een heel scherp oog geschreven.

  2. Henkie Polder

    Luuk, soms ben je een enorme drol, maar soms lijk je ook wel een finessleraar voor mijn lachspieren (een ultralinxe welliswaar, maar toch). Hahaha!

  3. Foei toch Henkie!
    Je mag niet lachen om ultralinxe drollen van de Heilige Kale Verlosser. 😉

  4. zelfs als het door een belg gelezen word, ik dus, is dit best humor van de bovenste plank

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top