Geld stinkt niet

Pecunia non olet: geld stinkt niet. Dat dacht Nina Brink ook toen ze – de schaamte voorbij – haar aandelen Worldonline verzilverde en als eerste het zinkende schip verliet. Groot gelijk heeft ze. Een beursgang maak je immers niet uit filantropische overwegingen. Schrapers die te dom is om dat te begrijpen, kunnen maar beter langs de zijlijn blijven staan. Dit is het spel, en zo moet het gespeeld worden.

Daarom ben ik ook zo gek op Kelder & co, het business & lifestyle-programma waarin Quote-hoofdredacteur Jort Kelder de celebrities van het grootkapitaal volgt. Voor de financieel minder draagkrachtigen onder ons: Quote is hét zakenblad over geld, aandelen, onroerend goed en andere zaken die er daadwerkelijk toe doen in het leven. En sinds kort heeft Quote ook een broertje: Quoto. Prangende vraag in het laatste nummer: met welke GT gaan we deze zomer naar de Cí´te d’Azur, met de Maserati of de Jaguar?

U begrijpt, Jort zet hoog in, maar de tweede aflevering van zijn Kelder & co is dan ook een subliem staaltje business & lifestyle watching. Als opwarmertje neemt Jort ons mee naar Milaan, alwaar het superieure handwerk van de echte kleermaker nog regeert. Wie daar zijn driedelig kostuum met zijden voering laat maken, wil nooit iets anders meer. Het is maar dat u het weet.

Het leeuwendeel van deze aflevering van Kelder & Co is weggelegd voor het wel en wee van George Banken, een mollige sigaren rokende tycoon van zesendertig. De man doet iets met mobile telefonie en de centrale hal van zijn kantoor hangt vol met kolossale portretten waar Mao zijn vingers bij zou aflikken. Volledig geretoucheerd blikt de tikken-tycoon op elk van de prenten richting einder, met zijn onafscheidelijke bolknak vastberaden tussen de vingers geklemd.

In zijn werkkamer is de jonge topman niet te beroerd ons de fijne kneepjes van zijn personeelsbeleid te leren: “wie niet doet wat ik wil, is mijn vriendje niet meer.” Verdere oneliners achter zijn succes: “ondernemen is oorlog” en “ik ben geen alleenheerser, maar ze weten wel wie de baas is.”

Even later razen we met honderdtachtig kilometer per uur over de snelweg. Voor onkundige kijkers die gewend zijn aan Blik Op De Weg heeft de multimiljonair een geruststellende mededeling. “Er is geen enkele rationele reden om bang te zijn, ik heb een radarverklikker aan boord.”

We zoeven richting Amsterdam. Daar koopt Banken zijn sigaren à vijfenvijftig gulden per stuk. Jort Kelder bewonderend, terwijl de jonge topman tevreden aan een Wilde Havanna lurkt, “die kost net zoveel als een loodgieter per uur”. Aansluitend prikken beide heren nog even een vorkje en urineren ze gebroederlijk naast elkaar op het toilet.

Na de reclame is het de beurt aan het Kelder & co-testteam. Jort legt ons uit dat topmannen vandaag de dag niet meer willen reizen in een met andere passagiers volgestouwd vliegtuig. Snelheid, flexibiliteit en comfort, daar draait het om. De bourgeoisie van de 21ste eeuw huurt liever een privéjet.
Terwijl een door Kelder gekeurde en goedbevonden Hawker 800B (“de Jaguar onder de zakenjets”) op ijle hoogten het luchruim doorklieft, scrollt ter info de huurprijs over het beeldscherm. Vijftienduizend gulden per uur. Het is maar dat u het weet met uw OV-jaarkaart. Pecunia non olet. Of niet soms?

1 reactie op “Geld stinkt niet”

  1. Veel mensen zullen na het lezen van dit stukje niet veel goeds meer denken bij het horen van de naam ‘Jort Kelder’. Hij maakt dat er natuurlijk voor een deel zelf naar. Maar zijn altijd arrogante, maar wel imposante voorkomen dwingt respect af. Ik ben echter van mening dat Kelder voor voor veel jongeren, zoals ik, een voorbeeld moet zijn. Hij komt heel open voor zijn immer scherpe meningen uit en dat vind ik lovenswaardig.
    Daarnaast vind ik het ook mooi dat hij een duidelijke eigen stijl uitdraagt en eindelijk eens een keer tot best geklede Nederlander uitgeroepen mag worden door zijn concurrent Esquire.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top