Het imago van Maxime Verhagen

Woensdag 15 augustus, de trein van Den Haag naar Venlo. Avondspits. Het is iets na zessen en de eerste klasse coupé zit overvol. We bevinden ons ergens ter hoogte van Delft. Tegenover me zit een vlot uitziende man van een jaar of veertig. Hij is druk in de weer met een aktetas boordevol paperassen. Belangrijk werk, zoveel is zeker. Na wat gerommel met papieren is het tijd voor wat anders. De man diept een mobieltje op uit de zak van zijn colbert.

“Met Peter, Buitenlandse Zaken,” klinkt het even later. Zijn stem galmt. “Is Guido toevallig nog aanwezig?” Even een stilte. “Is hij weg? Wat vervelend nu. Kun je misschien een boodschap aan hem doorgeven? Ja? Dat zou mooi zijn. Het gaat om het volgende: Maxime Verhagen is net terug van vakantie. En nu wil hij weten hoe hij overkomt op de Nederlandse burger. Qua imago dan hè.”

De gehele coupé veert op. Gaat dit over Maxime Verhagen, onze minister van Buitenlandse Zaken? Peter praat verder. Hij houdt een lange monoloog waaruit blijkt dat er dringend actie moet worden ondernomen. “Wil je dan aan Guido doorgeven dat ik maandag met een team van Buitenlandse Zaken naar Leiden kom? Voor overleg.” Met zijn vrije hand strijkt Peter door zijn haar. “Nou gewoon, over het wat en waarom van deze kwestie…” En daarna: “er moet een plan van aanpak komen om met de burger in contact te treden. Om zo het imago van Maxime op te poetsen.”

Plots zie ik het beeld helder voor me. Maxime Verhagen, ergens in Spanje op een plastic tuinstoel voor zijn Kip-caravan. Tobbend over zijn imago. Voor een minister van Buitenlandse Zaken is hij veel te weinig in beeld. Hoe kan dat toch? Maxime begrijpt er niets van. Zelfs Jacqueline Kramer van Milieu, dat mens met haar geneuzel over plastic flessen, is vaker in het nieuws dan hij. Daar besteden de media wel aandacht aan terwijl hij, Maxime, laatst nog een vorkje heeft geprikt met Condoleezza Rice. Maar daar lees je nauwelijks iets over.

Bij thuiskomst heeft Maxime direct de koe bij de horens gevat. Hij heeft zijn hele Ministerie rond gebeld en kwam uiteindelijk bij Peter uit. Die moet de klus klaren.

Peter heeft inmiddels het telefoongesprek beëindigd, maar niet nadat hij nog even met luide stem de nummers heeft genoemd waaronder hij bereikbaar is (070-3486xx en 06-22497xxx). Dan staat hij op en beent de coupé uit, richting toilet. Bijna alle reizigers staren naar de paperassen die hij onbeheerd achterlaat.

Enkele minuten later is Peter er weer, met zijn mobieltje aan het oor. “Ja, met mij. Ik dacht, ik bel even. Wat zeg je? Goed joh, echt heel goed. Ik heb nu een tijdelijk contract bij Buitenlandse Zaken, maar het gaat echt fantastisch. Mijn aanstelling wordt zeker verlengd.”
Ja, dat mag iedereen best weten. Peter bergt zijn telefoon op en leunt tevreden achterover. Hij maakt nergens een geheim van.

3 reacties op “Het imago van Maxime Verhagen”

  1. Tja en een gewone diender die een lege dvd in zijn dienstauto laat liggen als die voor ondehoud in de garage staat krijgt een disiplinaire straf……… Ik zou nog niet zo zeker zijn over die aanstelling
    B

  2. Andere Kant

    Beetje flauw Luuk,

    Ik ken de jongen die aan de andere kant van de telefoon het belletje aannam. Je hebt het gesprek enorm verdraaid en brengt daarmee een ambtenaar – die, dat ben ik met je eens – het niet handig aanpakt, meer in de de problemen dan hij verdient.

    Het had je gesierd hem direct aan te spreken op zijn onhandige gedrag. Maar je ging voor je eigen gewin. Dat had leuker gekund.

    Andere Kant

  3. Prima dat deze column geschreven is.
    Zo’n ambtenaar behoort zijn verantwoordelijkheden te kennen. Iedereen brult altijd maar van alles in een gsm, in het openbaar. Het is de schaamte voorbij.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top