Hulpverlening voor voetbalvandalen

Als het aan staatssecretaris Ross (Volksgezondheid, Welzijn en Sport) ligt, moeten supporters die rotzooi trappen rond voetbalwedstrijden, naar hulpverleners worden gestuurd. De staatssecretaris schreef dit in een brief aan clubs en gemeenten in het betaalde voetbal.

Ross haalt in haar brief een recent onderzoek aan over sociaal preventief supportersbeleid. Daaruit blijkt dat vandalen die hulp krijgen bij het zoeken van werk, het volgen van een studie of het oplossen van persoonlijke problemen, vaak tot inkeer komen en hun leven beteren.

Een bericht dat ik eerst nauwelijks kon geloven, maar een telefoontje naar het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport bracht me in contact met Frank, een preventief hulpverlener die het volgens kenners voor elkaar krijgt zelfs de zwaarste hooligan zijn leven te laten beteren. Ik spreek Frank bij hem thuis. Hij praat door omstandigheden wat moeizaam, maar daarom niet minder gepassioneerd over zijn relatie met Pierre.

Pierre is uitbener in een slachterij. Hij kreeg een stadionverbod nadat hij tijdens een vriendschappelijke wedstrijd drie ME’ers van hun paard had getrokken en met een klauwhamer had bewerkt. Sindsdien is Frank als preventief hulpverlener bij elke thuiswedstrijd van de partij om Pierre op te vangen. “Hij mag het stadion niet in,” vertelt Frank. “Dat maakt hem erg onzeker waardoor hij agressieve taal uitslaat tegen suppoosten. Om een handgemeen te voorkomen, mag hij niet verder dan de vandalismebus die voor het stadion staat.”

Pierre heeft het tijdens de wedstrijd niet gemakkelijk in de vandalismebus. Hij hoort het gejuich op de tribunes, maar kan zijn club niet aanmoedigen en ook het volgen van de wedstrijd via radio of tv is voor hem emotioneel te belastend.
Frank legt uit dat Pierre het meest gebaat is bij een neutrale, maar meelevende mentor die hem op moeilijke momenten helpt weer tot zichzelf te komen. Hij vertelt vol overgave hoe afgelopen zaterdag zijn relatie met Pierre zich verdiepte. “Ik kreeg via mijn oortje door dat zijn club met 0-1 achter stond.” Aan Frank de taak dit slechte nieuws aan Pierre te melden. Maar hoe doe je zoiets? “In klare taal,” aldus Frank. “Ik legde eerst non-verbaal contact met Pierre. Ik zorgde voor oogcontact en pakte zijn hand vast. Toen vertelde ik in langzame, duidelijke bewoordingen dat ik slecht nieuws voor hem had. Maar ik benadrukte ook dat zijn club nog geluk had gehad, dat het voor hetzelfde geld al 0-4 had kunnen staan.”

Terwijl Frank sprak, observeerde hij nauwkeurig welke emoties bij Pierre naar boven kwamen. Die kunnen divers zijn. “Afgelopen zaterdag sloeg hij me tegen de grond en begon uit alle macht op mijn gezicht in te beuken.”
Traumatiserend? Niet voor Frank. “Ik bleef kalm en probeerde de reden van zijn agressie te achterhalen. Woede kan zich immers in allerlei vormen uiten. Het is het afweermechanisme tegen verdriet.”

En dat bleek, want toen Pierre na vier minuten hard rossen een adempauze inlaste en hijgend op Frank neerkeek, greep deze zijn kans. “Ik vertelde Pierre dat ik zijn reactie begreep. Zo erkende ik zijn emotie en bracht ik zijn gevoelens in verband met hetgeen net gebeurd was. Maar ik stelde hem ook een fundamentele vraag. Ik vroeg: vind jij ook niet dat voetbal een feest moet zijn?”

Daarop ging Pierre, terwijl hij luidkeels clubliederen scandeerde, verder met rossen. Frank snapt dat wel. “Het lag aan mij. Door al dat bloed in mijn mond was ik niet in staat duidelijk te articuleren.”

Het is de echtgenote van Frank die een eind maakt aan ons gesprek. Frank moet rusten en over een uurtje komt de wijkverpleegster langs om zijn verband te verschonen.

15 reacties op “Hulpverlening voor voetbalvandalen”

  1. Erik van Scha

    “Pierre is uitbener in een slachterij. Hij kreeg een stadionverbod nadat hij tijdens een vriendschappelijke wedstrijd drie ME’ers van hun paard had getrokken en met een klauwhamer had bewerkt.”

    Mooi mooi! Ik zie die kerel zo voor me. :-))

  2. :)Hmm, ligt hier ook niet nog een fraaien taak voor het Leger des
    Heils?
    Verder: Sterk!

  3. ‘t Is te hopen dat Pierre aangifte gaat doen tegen de KNVB en de Staat der Nederlanden. Tenslotte is het te gek voor woorden dat hij niet begrepen wordt in zijn emoties.
    🙂

  4. Hmmm… dus als je moeilijk aan het werk komt, is hier een mogelijkheid wat extra hulp te krijgen. Toch aardig van zo’n staatssecretaris.

    Mag je ook een wensenlijstje inbrengen? Ik voel niks voor buitenwerk.

  5. Goed beschreven die Pierre. Ik vind het een prima plan van mevrouw Ross. Zeker voor mensen als Frank, want blijkbaar klikt dat prima zo met zo’n Pierre. Mooie column Luuk.

  6. Jerry Meents

    Ach die arme Pierre, waarom betaald staatssecretaris Ross niet voor een lange vacantie in Irak vorr Pierre?

  7. Ontslaan die Frank, wat zeg ik? Aanklagen wegens geestelijke mishandeling. Zelfs mevrouw Ross moet toch inzien dat je als onbegrepen supporter met deze hulp niet gebaat bent. Ik ben betonvlechter, maar ik heb ook gevoel, ik weet niet of ik na het lezen van dit verhaal mijn emoties in bedwang kan houden als ik langs die vandalismebus wandel.

  8. “Frank heeft een ‘burn out'” sprak de wijkverpleegster.
    Waarop Frank zijn schouders ophaalde.
    “Deze tijd van het jaar barst het anders
    van het vuurwerk.
    Misschien wil hij wel wat bestellen”…

  9. Mmm, het duurde wel even voordat ik doorhad dat dit fictie was. Want dat is het toch ?

  10. Fictie onder het mom ‘de realiteit is wilder dan de wildste fictie’ ?

  11. Wat mij na het lezen van dit bericht bezighoudt; heeft Pierre NA 1 jan. 2006 volgens het nieuwe zorgstelsel wederom recht op zijn ‘ personal coach’? Zoniet, hoe moet hij dan ooit een beter mens worden, en moet Frank in dat geval in de WW?
    Is hier al een ambtelijke studie van gemaakt???
    Frank

  12. ” Mmm, het duurde wel even voordat ik doorhad dat dit fictie was. Want dat is het toch ? ”

    Mij bekroop hetzelde idee.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top