Ingezonden brief aan de spoorwegen

Geachte NS,

Ik schrijf u voor het volgende. Enkele weken geleden nam u de eerste stiltecoupés in gebruik. Een prima initiatief, want uit onderzoek blijkt dat veel treinreizigers zich storen aan luid pratende en bellende medepassagiers. Zo zou driekwart van uw klanten tijdens een treinreis het liefst heerlijk weg duiken in een spannende roman. Echter, het nodeloze lawaai van mobiele telefoons en walkmans maakt dat veelal onmogelijk. Vandaar dus die stiltecoup”s.

Als regelmatige treinreiziger zou ik ook graag eens plaats willen nemen in zo’n mooi en rustig treincompartiment, ware het niet dat ik lijd aan het syndroom van Gilles de la Tourette. Een neurologische storing die in Nederland bij ongeveer tienduizend mensen in lichte of ernstigere mate voor komt. De aandoening is genoemd naar de Franse arts George Gilles de la Tourette, en wordt gekenmerkt door diverse ‘tics’.
Veel Tourettepatiënten trekken dwangmatig grimassen, gooien ledematen opzij of schudden met hun hoofd of schouders. Anderen (waaronder ik) hebben weer last van zogenaamde ‘vocale tics’. Niet dat ik zoals sommige Tourettepatiënten rauwe kreten slaak, drieletterwoorden bezig of vloek. Neen, gelukkig niet. Bij mij uit zich de aandoening in het pardoes roepen van willekeurige woorden. Toen Tourette zich voor het eerst bij mij openbaarde, waren dat woorden die uit één lettergreep bestaan (‘GNOE!’). Later verergerde dit en bezigde ik ook meerlettergrepige woorden (‘PLINTKABOUTER!’), tot complete zinnen aan toe wanneer ik erg gespannen was. Bijvoorbeeld wanneer in de trein een mooi meisje tegenover mij plaatsnam (‘JIJ SLET, JIJ BENT MET HEM NAAR BED GEWEEST, IK ZAL JE!’).

Na jaren van therapie ben ik nu enigszins in staat mijn vocale tics te ‘sturen’. De woorden en zinnen die ik vroeger slaakte, verbaster ik tegenwoordig tot betekenisloze bijgeluiden. Denkt u daarbij maar aan een hoop gesis en gepiep.
Tot voor kort was ik daar tevreden mee. Wanneer ik per trein reisde, zocht ik bij voorkeur van die piepende en krakende treinstellen op die u huurt bij de Belgische spoorwegen. Wanneer ik mezelf dan verschool achter een krant, merkte niemand iets van mijn stoornis. Hooguit stootten reizigers elkaar aan en schreeuwden ze iets als “WAT MAAKT DEZE OUDE MEUK TOCH EEN ENORME TERINGHERRIE!!”. Dus mocht u daar veel klachten over krijgen, het kan aan mij liggen.

Sinds de ingebruikname van de stiltecoupés, nu enkele weken geleden, volg ik een aanvullende therapie. Doel van deze behandeling is mijn vocale tics qua toonhoogte zoveel mogelijk af te stemmen op omgevingsgeluiden. En ik moet u zeggen, dat lukt mij wonderwel. Niet zonder trots kan ik u dan ook melden dat het gesis en gepiep dat ik tegenwoordig in treincoupés voortbreng, uitermate veel gelijkenis vertoont met het hoge geluid dat je vaak hoort als je onderin een dubbeldekker zit.

Graag verneem ik dan ook of ik, met deze lichte handicap, welkom ben in een van uw stiltecoupés – en zo ja, of deze coupés zich ook onderin dubbeldekkers bevinden. Ik ben mijn medepassagiers graag zo min mogelijk tot last.

Hopende spoedig van u te vernemen,

Met vriendelijke groet,

Luuk Koelman

2 reacties op “Ingezonden brief aan de spoorwegen”

  1. Henkie Polder

    Beste Luuk,

    Al ben je volledig ziek in je hoofd, of anderzins niet lekker;
    Geloof mij nou maar…

    de NS is altijd gekker!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top