Jaap de Hoop Scheffer eindelijk thuis

Het is nog vroeg. In de war room van het Navo-hoofdkwartier te Brussel, staat Jaap de Hoop Scheffer. Dit is zijn eerste werkweek als secretaris-generaal van de Navo en hij ziet er patent uit, dat heeft hij vanochtend op zijn hotelkamer al gezien. Sinds Jaap de hoogste baas van de Navo is, staat eigenlijk alles hem goed. Zelfs de groeven in zijn gezicht mogen er wezen, net als zijn onberispelijk golvende kapsel, dat hij iedere ochtend heerlijk vanaf de scheiding met een weinig haarwater besprenkelt.

Jaap is alleen. Hij staat voor de eikenhouten staftafel die de complete war room in beslag neemt. Het gevaarte met daarop een reusachtige wereldkaart is minstens zo groot als vier biljarts bij elkaar. Jaap staart er gebiologeerd naar. Hij kijkt van links naar rechts, en weer terug. Overal ziet hij lijnen, lampjes en vlaggetjes die vast en zeker het een en ander betekenen.
Kijk daar, heel klein, daar ligt Nederland. Hoofdstad van de wereld! Jaap gniffelt. Nederland is al sinds jaar en dag te klein voor hem. Deze kamer, deze war room, dát is zijn natuurlijke biotoop.
Het centrum van de macht, eindelijk thuis. Jaap plaatst zijn handen voorzichtig op de staftafel. De linker op Zuid-Afrika en de rechter middenin de Indische Oceaan. Continenten en wereldzeeën binnen handbereik, alles onder zijn invloed. Jaap gloeit ervan. Hij leunt voorzichtig voorover, spreidt zijn handen nog wat verder. Van de Atlantische Oceaan tot aan Australië reikt zijn macht nu. Zijn stropdas bezet Madagascar.

Jaap buigt nog verder naar voren, superieur heersend over het zuidelijk halfrond. Zijn borst raakt nu bijna de staftafel.
Ik sla mijn vleugels uit, denkt Jaap. Ik ben een adelaar, een condor!
De vingertoppen van zijn linkerhand schampen de kustlijn van Brazilië. Rechts moet Australië er aan geloven. Met zijn borst plat op de staftafel, de armen maximaal gespreid, schurkt Jaap centimeter voor centimeter steeds verder naar voren. Alleen zijn tenen raken nu nog de grond. Macht zover als zijn armen reiken. Na Alexander de Grote, Hannibal, Attila de Hun en Ghengis Khan is er nu Jaap de Hoop Scheffer.

Daar gaat een deur achter hem open. Jaap springt overeind. Een Amerikaanse militair staat in de opening. Hij ziet er onberispelijk uit. Jaap bedenkt zich geen moment. Hij trekt beide mondhoeken omhoog. “Good morning!” Jaap knikt nadrukkelijk. “Good morning!”
De Amerikaan neemt hem vorsend in zich op.
Nog maar eens knikken dan, denkt Jaap. En een lofprijzing er achteraan. “Good to see you! Yes! Good to see you!”
De man reageert nauwelijks. Jaaps brein werkt op volle toeren. Hoe dom! Zo’n knikje met opgeheven hoofd komt veel te arrogant over. Daar moet je bij een Amerikaanse generaal niet mee aankomen. Hij moet laten zien dat hij solidair en één is met de Verenigde Staten, leiders van de vrije wereld.

Excuse me! Excuse me!” Jaap buigt nu hoffelijk. “Good to see you!” Nog wat dieper voorover. Een kans op een goede eerste indruk krijg je immers maar één keer. Jaaps middel scharniert nu als een knipmes. “Yes! Yes! Good to see you!” Wervel voor wervel buigt hij steeds verder voorover. Hij ziet de rand van de staftafel voorbij komen en daarna het hoogpolig tapijt. Voor hij er erg in heeft, staat Jaap oog in oog met zijn zwartgelakte schoenen. Hij kan het leer ruiken. “My name is Djeep zjéé Hoop Sjeever.” Jaap moet zijn hoofd pijnlijk forceren om de Amerikaan aan te kunnen kijken. Het lukt niet erg. Zijn rechteroor schuurt langs zijn schoenveters. “And you must be general …?”
Jaap hoort geratel van een karretje. Zwenkwieltjes komen voorbij. “Good morning sir, I am soldier John and I’m in charge of the coffee.”

14 reacties op “Jaap de Hoop Scheffer eindelijk thuis”

  1. Hij is wel grappig, maar ik ben beter van je gewend Luuk 🙂

  2. John Veschuren

    Die laatste scene. Geweldig! Ik zie het helemaal voor me. :-))

  3. Haha geinig. Net zo kruiperig als tegen Bush, maar ja misschien is de koffieman wel slimmer dus is het geheel terecht:)

  4. Prachtig stukje. ik zie het zo voor me.
    Alleen die laatste zin bederft het een beetje.
    Amerikanen noemen zichzelf niet ‘soldier John,’ maar ‘private John.’

  5. Waar doet mij dit nu toch aan denken?

    Oja!

    Late call

    Gisteravond, op het Ministerie van Buitenlandse Zaken.

    ‘Mister president, good evening, oh no!, good morning for you, I’m sorry.
    Here is Jaap de Hoop Scheffer speaking, the new minister of Foreign Affairs of the Netherlands.

    Difficult name? Yes… Sggggeffer.. But call me Djeep the Hope. Yes, please. …….

    http://pages.vpro.nl/programma/bieslog/archives.jsp?maps=4328074&magazines=4328075&archives=10354652

    Geenszins oneerbiedig bedoeld hoor.

  6. John Verschuren

    Mij doet het denken aan de realiteit!

    Transcript uit dagblad Trouw:

    George Bush: How are you, friend?
    JP Balkenende: Nice to see you.
    Bush: How are you? Welcome.
    Balkenende: Good to be here.
    Bush: Welcome foreign Minister.
    de Hoop Scheffer: Morning mister president
    Bush: How are you doing?
    de Hoop Scheffer: Very fine. Thank you sir.
    Bush: You know the vice-president.
    Balkenende: How are you? Nice to see you again.
    Cheney: Hello.
    Bush: The foreign secretary.
    Powell: Hello.
    Balkenende: Nice to see you.
    Powell: Hello Jaap.
    de Hoop Scheffer: Morning Colin.
    Condi Rice: Goodmorning.
    Balkenende: Nice to see you, miss Rice.
    De Hoop Scheffer: Goodmorning miss Rice. Good to see you, good to see you, good to see you again.

  7. Niet zo oneerbieding zijn over de rijke Nederlandse politieke cultuur stelletje barbaren!!!

    Da’s traditie, als regeringsbeamte kruiperig doen tegen wie maar iets te maken heeft met iemand die arrogant doet!

  8. Beetje flauw…… sterk begin van de column,rest…..beetje flauw…….

  9. Johan "antfucker" Klos

    Haha, hij’s weer goed!
    Waarschijnlijk kan hij daar zelf ook wel om lachen 🙂 scheelt je weer een rechtzaak of twee, toch? 😉

    ah, je hebt een spelfoutje gemaakt op het laatst:
    “Good moring sir, I am soldier John and I’m in charge of the coffee.”

    het is morning met twee n-etjes.

    grrrroetjes!

  10. Zoooo en niet anders zijn we van je gewend.
    Ga Zooo door en alles komt op z’n plek.
    Hoewel met terughoudendheid (voorlopig) is dit de Spijker op z’n kop.
    Ga Zoooo door.

    Gr. Peter.

  11. M. Westerbeek

    Metro’s columnisten beschikken over uiteenlopende kwaliteiten. Een bijzondere plek neemt Luuk Koelman in. Enkele maanden geleden wist hij ons te verrassen met een onnavolgbaar ooggetuigeverslag van wat zich afspeelde tussen Yasser en Gretta. Zo gedetailleerd dat het niet anders kan of hij zat er bovenop. Wat Luuk er al niet voor over heeft. Waren zijn ontvellingen soms veroorzaakt door de vurige dijen van G.D. of was het de zware baard van Y.A. die zijn tol eiste van Luuks babyhuidje?
    Gisteren had hij zich weer als een Günter Wallraf après la lettre op een andere hotspot weten te verschansen. De war-room van het NAVO-hoofdkwartier. En wederom vergastte hij ons op een bijzonder schouwspel. Hoewel deze keer minder verrassend. Velen verwachtten al dat Jaap de Hoop Scheffer het schoothondje van de Amerikanen zou zijn. Maar Luuk heeft het als enige met eigen ogen gezien. Zat hij achter het behang geplakt? Hing hij in de kroonluchter of zat hij opgevouwen in de minibar? Wat doet het ertoe? Luuk was erbij en keek ernaar.
    Toch een minpuntje. Waarom, Luuk, heb je zolang gewacht met het verklikken van de verblijfplaats van Saddam aan de Amerikanen? En wanneer vertel je ons waar Bin Laden zich schuilhoudt? En vooral met wie hij het doet. Is het weer mevrouw G.D.? Vergis ik me of waren het jouw zuchten die op de achtergrond hoorbaar waren op die recente geluidsband van Bin L.?

  12. Zo valt alles uiteindelijk toch altijd op zijn plaats; ik heb nu pas door van wie die kleine, maar duidelijk aanwezige zwarte spijkers zijn die zo nu en dan in de muren van bespreekruimte’s worden waargenomen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top