Knollekoppen in Friesland

Je huis, je familie, je vrienden, je spullen. Alles achterlaten wat je lief is om in een vreemd land asiel te zoeken. Enkele weken nadat vluchtelingen weer een gezicht kregen toen twee Guinese jongens op tienduizend meter hoogte dood vroren in de wielkasten van een passagiersvliegtuig, roeren de Noord-Friese dorpen Kollum en Sint Annaparochie zich. In deze anders zo rustige plaatsjes klonteren dorpsoudsten samen na afloop van de kerkdienst. De Apocalyps is nabij – er komt een asielzoekerscentrum. Actiecomités schieten als onkruid uit de grond. Sluit deuren en ramen. Een vloedgolf rondhangende, stelende en overal poepende en piesende buitenlanders bedreigt Kollum en Sint Annaparochie. Gelukszoekers, schapenslachters, verdacht donkere negers en – de zegsman uit Kollum noemt de zaken graag bij hun naam – kindermoordenaars. Met veel gevoel voor tact verhaalt hij over de moord op Marianne Vaatstra uit het naburige dorp Zwaagwesteinde, waarvan een asielzoeker wordt verdacht.

Stigmatiserend? Welnee! Er is gewoon onvoldoende draagvlak voor een asielzoekerscentrum en daarom gaan actiecomités nu een referendum organiseren. Dat is alles. Trouwens, in beide dorpen zijn recentelijk nog knuffels ingezameld voor Kosovo. En, o ja, die aardbeving in Turkije, dat vindt iedereen natuurlijk ook heel dramatisch. De zegsman slaat zichzelf met zijn eelterige knuisten pochend op de borst. Geef hem een collectebus en hij stopt er zo een tientje in. Vervolgens maakt hij een rondedansje op zijn klompen. “Een referendum! Een referendum! Lekker puh!”

Referendum. Het nieuwe toverwoord dat ondeugend rommelt in de onderbuik van onze samenleving. Aardappel-demagogen spuien hun gal, de zwijgende meerderheid verheft haar stem. Noord-Friesland laat een stinkende boer. Je vraagt je af hoe smal Nederland is geworden en waarom lieden die van stigmatiseren een deugd maken, niet publiekelijk de tong uit de mond wordt gerukt. Bij voorkeur zonder verdoving. De burgemeester van Kollumerland, tamelijk ongelukkig met alle publiciteit, vraagt zich dat waarschijnlijk ook af. Vooralsnog hult hij zich in stilzwijgen, twijfelend als Pontius Pilatus of hij conclusies zal verbinden aan de uitslag van het referendum.

Nog een geluk bij een ongeluk dat referenda tegenwoordig niet bindend zijn. Dat hebben we te danken aan senator Hans Wiegel. Mei jongstleden ontketende hij een heuse kabinetscrisis door rekbaar als een stuk beton tégen de invoering van een bindend referendum te stemmen. Dat Wiegel zich door niets en niemand liet vermurwen, had alles te maken met het feit dat hij ooit Commissaris van de Koningin in Friesland was.

Voor beide noordelijke nederzettingen van deze provincie is het te hopen dat ooit de tijd aanbreekt dat vluchtelingen zelf mogen bepalen naar welk asielzoekerscentrum zij gaan. In dat geval zullen Kollum en Sint Annaparochie nergens last van hebben. Want zeg nu zelf: welk weldenkend mens gaat uit eigen vrije wil naar zo’n Noord-Friese negorij? Daar wonen immers oerkreten slakende knollekoppen. Genetisch ongezonde lieden die allen verdacht veel op elkaar lijken. Dat is zelfs in derdewereldlanden genoegzaam bekend. Stigmatiserend? Welnee! Het principe is heel simpel: een land dat economisch groeit en bloeit, maar stug blijft bezuinigen op ontwikkelingshulp, krijgt de burgers die het verdient. Zéker in het noorden.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top