Krokodillentranen

Het schreeuwerige persbericht laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Het is feest bij RTL 4, want ‘tien jaar geleden ging RTL/Veronique de lucht in en veranderde daarmee het Nederlandse televisielandschap voorgoed.’ So be it, ware het niet dat Joop van den Ende plots het licht heeft gezien. De programmering van de commerciële zenders heeft volgens hem geleid tot ‘verpaupering van het programma-aanbod’. De godfather van de commerciële televisie spreekt stichtelijke woorden. ‘Veel te veel amusement en grofheid.’ En dat komt door de aandeelhouders, want ‘het gaat hen alleen om het geld’. Het is alsof je All Capone hoort roepen dat drank meer kapot maakt dan je lief is.

Een driezitsbank in een stemmig decor. Daarachter een met oude dames volgeplante tribune. Op het randje van de bank zit een kalende man van middelbare leeftijd. Achter zijn veel te grote brilmontuur trilt een wang.
Schuin voor hem een fauteuil met daarin, gezellig ver weggezakt, Caroline Tensen. Even blikt ze ernstig in de camera. ‘Dat is niet zo mooi,’ zegt ze dan. ‘En al die jaren ben je daarmee doorgegaan?’
De man kreunt binnensmonds. ‘Ik verkocht ze kitsch. Ik liet ze onbeschaamd zuigen aan een fopspeen boordevol onnozelheid en sensatie.’

‘Kun je daar wat meer over vertellen?’

‘Ik hield ze elke avond een van mijn trekpoppen voor: Hennie, Ron, Carlo – die waren heel geschikt als het ging om nietszeggende opgewektheid voor kleuters van veertig.’ De man slaakt een zucht. ‘Uiteindelijk raakten miljoenen mensen verknocht aan al mijn kijkdrek. Daar was ik nog trots op ook. “Veel is er sinds de apen niet veranderd,” grapten John en ik dan altijd.’

Geroezemoes in het publiek. De stem van Caroline klinkt plots heel dichtbij. ‘En dat allemaal, alleen omdat je meer en meer geld wilde?’
‘Ja, en daarom heb ik hulp nodig.’ De man begint jammerlijk te huilen. ‘De overheid moet ingrijpen. Ze moeten mij aan banden leggen, anders ga ik door met mijn culturele zelfbevlekking.’
Caroline knikt begrijpend. ‘Maar je hebt spijt, want anders zou je hier niet zitten. Toch?’
‘Ja…’ snottert de man. ‘Heel veel spijt.’
‘In ieder geval vind ik het ontzettend dapper dat je hier zit.’ Caroline verheft zich uit haar zetel. ‘Zullen we dan nu maar eens kijken of er van al die mensen, die jij hebt besmeurd met je geestelijke oubolligheid, iemand achter de deur staat?’
De man knikt. ‘Ik hoop dat iemand het me vergeeft, nu ik alles eerlijk heb opgebiecht.’ Hij diept een zakdoek op uit zijn broekzak en snuit knetterend zijn neus. Spots flitsen aan en uit. Een rookwolk vult het podium terwijl onheilspellende muziek de spanning tot ongekende hoogten opvoert. Schokkend klapt een bordkartonnen deur bovenaan de showtrap open.
Leegte.
‘Ik begrijp er niets van,’ jammert de man met overslaande stem. ‘Helemaal niemand?’
Caroline zucht gelaten en slaat troostend een arm om zijn schouder. ‘Ik vind het heel erg rot voor je, maar in ieder geval heb je het geprobeerd.’

2 reacties op “Krokodillentranen”

  1. Prachtig, het overgrote deel van de bevolking is zo versuft, dat ze niet eens meer aan veregving kunnen denken. Een grotere verwijzing naar Jerry Springer had ook wel leuk geweest. Volgens mijn bescheiden mening.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top