Kuzu: koopman van het eigen gelijk

Oei oei oei. Kersvers Tweede Kamerlid Tunahan Kuzu (PvdA) heeft gefigureerd in een reclamespot van een Turkse zorgverzekeraar. “Ook ik kies voor Benimsigortam, vanwege de uitstekende service,” zegt Kuzu met een brede grijns, staand voor het logo van de verzekeraar. Het spotje is vorige maand opgenomen toen nieuwe Kamerleden net waren beëdigd. Saillant detail: Kuzu voert namens de PvdA-fractie het woord over de geestelijke gezondheidszorg.

Belangenverstrengeling! Niet integer! Eenieder spreekt er schande van. Ik niet. Toen ik las dat Kuzu niet betaald werd voor zijn bijdrage aan het reclamespotje, begreep ik hem. Het betrof een vriendendienst. Is het in de politiek niet heel normaal vriendjes te helpen, zal Kuzu hebben gedacht? Geef hem eens ongelijk. De Haagse kaasstolp is één grote baantjes-carrousel. Het Old Boys Network en de achterkamertjes, want hoe word je anders bijvoorbeeld burgemeester? Welbeschouwd is Kuzu de eerste politicus die glashelder de overeenkomst ziet tussen politiek en reclame. Ga maar na: beide disciplines draaien de burger een rad voor ogen. In reclame is menstruatiebloed blauw; in de politiek krijgen we onze Griekse miljarden met rente terug. Beide beloven het paradijs, maar wat overblijft, zijn de verbroken beloften. De weken na de aankoop van een revolutionair afslankmiddel zijn als de weken na de verkiezingen: langzaam dringt het besef door dat je wéér in de maling bent genomen.

Dus kom maar op met die reclamemeuk. Mark Rutte, duim omhoog, met een deo-roller van Axe in de hand. Ik zal daar met veel plezier naar kijken. Midden in de nacht dronken thuiskomen en dan op Tel Sell zien hoe Fred Teeven een 13-delig messenset aanprijst. Emiel Roemer, gebogen over een kapotte wasmachine met een warrig verhaal over kalkafzetting. Wat is daar mis mee? Geert Wilders op een abri. Hij kijkt heel intens naar een fles anti-roosshampoo op zijn handpalm. Ik zie de belangenverstrengeling niet. Sterker nog, ik gun Geert de halve ton die hij met zo’n spotje verdient voor de partijkas. Alles beter dan dat schimmige gesleep met koffers vol dollars tussen de Verenigde Staten en Nederland.

De vraag die Kuzu onbedoeld opwierp, blijft overeind. Als de overeenkomsten tussen reclame en politiek zo duidelijk zijn, waarom mag een politicus dan niet in een reclamespotje figureren? Of hij nu zijn eigen gelijk aanprijst of een zak borrelnootjes, wat is het verschil? Mijn antwoord: het eigen gelijk is gevaarlijk, de zak borrelnoten niet.

1 reactie op “Kuzu: koopman van het eigen gelijk”

  1. Steff Ardoba

    Verschenen op 29-11-2012 in dagblad Metro,
    Nog geen reacties? Hmm

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top