Lance Armstrong is een held

Het is een berucht onderzoek. In de jaren tachtig stelden Amerikaanse wetenschappers een groep anonieme topsporters twee vragen. Eén: wat zou je doen wanneer er een pil bestond die je Olympisch goud garandeerde? (antwoord: slikken natuurlijk!) En twee: wat nu als die pil een gruwelijke bijwerking heeft: een zeer grote kans op een vroege dood, waarschijnlijk binnen vijf jaar?

Wat bleek? Het merendeel van de topsporters koos twee maal voor de pil. Mooi vind ik dat. Topsporters doen precies wat we van hen verwachten. Ze zijn zo maniakaal met hun sport bezig dat alles eronder mag lijden, ook de eigen gezondheid. Zolang ze maar op het juiste moment boven zichzelf uit stijgen, met prestaties die nauwelijks voor mogelijk worden gehouden. Dát is wat het volk wil zien. Brood en spelen! Alleen al daarom vind ik Lance Armstrong een held. Hij won zeven keer de Tour de France.

Wat wordt hem eigenlijk verweten? Hij zou de spil zijn in het grootste dopingschandaal in de historie van de sport. Critici spreken er schande van hoe geraffineerd en gestructureerd hij alles organiseerde. Ik niet. Ik maak een diepe buiging voor die man. Welk een organisatorisch talent! We nemen het hem blijkbaar kwalijk dat hij niet met een rubberen penis, gevuld met schone urine, een slordige vijfhonderd keer door de plastest probeerde te komen.

Topsport evolueert, de financiële belangen zijn groter dan ooit – dus doping evolueert mee. En geld corrumpeert. Daarom bedotten we bijvoorbeeld massaal de belastingdienst (ook een sport, trouwens). Maar oh wee als wielrenners massaal doping gebruiken. Wat zijn wij dan geschokt! Moet de NOS nog wel het wielrennen uitzenden? Over die vraag wordt nu serieus nagedacht. Zend dan ook geen beelden uit van de burgeroorlog in Syrië, denk ik dan, want dat schokt ook. Nee, liever nemen we Armstrong zeven Tourtitels af, terwijl de nummers 2 ook allemaal in verband worden gebracht met dopingzaken of daarvoor zijn geschorst.

Stuk voor stuk renners die deden wat van hen werd verwacht. Alles, alles, alles uit hun talent halen. En daar hoort doping bij. We vragen er zelf om. De maatschappij brengt de topsporters voort die het verdient. Daarom kan ik slechts met bewondering kijken naar iemand als Armstrong. Balancerend op de rand van de vulkaan, een evenwichtskunstenaar. Alles of niets, de dood of de gladiolen. Grappig dat niemand zich ooit heeft afgevraagd wat die wieleruitdrukking nu werkelijk betekent.
 

13 reacties op “Lance Armstrong is een held”

  1. Gek, dat het voor sportlieden, die zich het apezuur aan de Viagra slikken om een doorgaans kleiner publiek te amuseren, heel gewoon wordt gevonden.

  2. Column had nog iets scherper gekund. Ik ben al jaren van mening dat doping eigenlijk niet bestaat. Het enige wat bestaat is onderzoek naar hoe de individuele sporter beter kan functioneren dan zijn tegenstander. En de ene keer noemen we dat doping (want er wordt iets toegediend of afgetapt) en de andere keer noemen we dat b.v. een hoogtestage.
    Schaf die verrekte dopingcontroles af en we zijn gelijk de hypocrisie kwijt van alle moraalridders (….bij ons moeten alle renners zweren dat ze nog nooit doping hebben gebruikt, duh). Elke sporter die vindt dat hij het maximale uit zijn spuitjes wil halen, desnoods ten koste van zijn gezondheid (op lange termijn), moet zijn goddelijke gang gaan.
    En de sporter die doping niet wil? Ik betwijfel of er veel topsporters zijn die geen doping zouden gebruiken als het wél wordt toegestaan!

  3. DoktorBlue

    Goede punt, Luuk! Nuchter beschouwt is het van het zotte dat we qua beschaving geen millimeter opgeschoten zijn sinds de Romeinen en nog steeds willen weten wie sterker, sneller, behendiger, etc is. En deze markt creëert aanbod; we worden op onze wenken bediend. Op de keper beschouwd diep en diep triest.

  4. Is het niet de commercie die hoge eisen stelt aan wielrenners?Neem nou bv de Olympische spelen.Degene die doping gebruiken word toch ook hun medaille afgepakt.

  5. een vrolijke fan

    @ canis, is het vals spelen als iedereen het doet?

    De laatste jaren komen steeds meer dopingzaken aan het licht en vallen voormalige helden van hun voetstuk, maar als iedereen heeft gebruikt dan blijft het verschil toch hetzelfde?

    Alles is relatief, maar het blijven rare snuiters die sporters.

  6. Koen van Hooijdonk

    Welke topsporter gebruikt nu niet? Al die voetballers met hartklachten wordt als normaal beschouwd? Was het niet zo dat antidoping in het leven werd geroepen om de Sporter te beschermen tegen de gevaren ervan (Tommie Simson)

  7. “Wat een spannende finish, nog een klein stukje tot de meet. Amfetamine trekt de sprint aan, maar EPO zit in het wiel. Wie wordt het? Amfe of EPO? Amfe, Amfe… of toch EPO? Fotofinish”
    hmm, gaaaap….

  8. En die man heeft nooit kanker gehad – was alleen maar om een alibi te hebben om dopingcontroles te omzeilen (dat zijn mijn medicijnen…). Kost een paar centen, om wat artsen om te kopen, maar dan kun je later wel een heel gelebandjesimperium opbouwen.

  9. Wat een morbide moraal. Gelukkig is dit maar een column en hoeven ‘we’ dit niet te serieus te nemen.

  10. Anderen aanzetten tot dopinggebruik en renners kleineren die zich ertegen uitspreken vind ik persoonlijk wat minder heldhaftig. Zo ook dat hij zich voordeed alsof hij bij het andere kamp hoorde. Wanneer hij op de barricades was geklommen om de dopingregels te liberaliseren, ook al zou dat ‘after Usada’ zijn, had hij m.i. enig karakter getoond. Anders dan dat van een sportmaniak.

Reacties zijn uitgeschakeld.

Scroll naar top