Losse gedachten over het schrijven van columns

“Alles is al eens geschreven,” wordt vaak gezegd. Dat is waar. Zo’n beetje elk verhaal is al verteld. Daarom is het veel belangrijker hóé je een verhaal vertelt. De basis van elk goede column is verrassing. Verrassing is sowieso het enige dat een tekst nieuw maakt.

Wat een lezer in jouw column meent te zien, of wat hij van je schrijven vindt, is altijd subjectief. Elke lezer heeft zijn eigen inzichten, stokpaardjes, frustraties en smaak. Daar heb je als schrijver geen invloed op. Waarop je wél invloed op hebt, is de zorg die jij aan je schrijven besteedt.

Je column is je kindje. Vraag jezelf daarom voortdurend af: “Gaat het wel goed met deze alinea? Of met deze zinnen? Mankeert er mogelijk iets aan?”

Schaven aan een column belangrijk. Probeer altijd manieren te vinden om een column die je net hebt geschreven, te versterken. Maar dan wel zónder zijpaden toe te voegen, want die maken je column alleen maar breder en dus algemener.

Begrijp me niet verkeerd: nieuwe ideeën zijn geweldig. Ik beschouw ze altijd als een cadeau. Dus leg ze weg voor een volgende column. Pas dan mag je je cadeautje uitpakken!

Laat je column ademen. Hoe? Door alles wat overtollig is weg te snijden. Zo vallen de tekstdelen die er werkelijk toe doen (en de lezer het meeste inzicht bieden) als vanzelf meer op. Eindelijk hebben ze de ruimte om te schitteren! Je lezer zal je dankbaar zijn.

Een column behoort geen onnodige alinea’s te bevatten. Een alinea behoort geen onnodige zinnen te bevatten. Een zin behoort geen onnodige woorden te bevatten. Zoals een schilderij geen onnodige lijnen kent. En een machine geen onnodige onderdelen heeft.

Genieten van het schrijven zelf maakt je schrijven niet per se beter. Oké, het werkt natuurlijk een stuk fijner, maar genot is niet iets om op te wachten, voordat je begint met schrijven. Doe je dat wel, dan vráág je bijna om een writer’s block.

Wat ik maar zeggen wil: raak niet te zeer gehecht aan zaken als motivatie en inspiratie. Tussen ‘ik kan niet wachten om achter mijn laptop te kruipen!’ en ‘ik háát schrijven!’ ligt een enorm ’niemandsland’ aan grijstinten, waar schrijven misschien niet altijd even makkelijk of leuk is, maar waar het toch prima toeven is. Het is dé plek waar je gestaag en consistent aan je eigen schrijven werkt.

Schrijfexpertise komt niet van het ene moment op het andere. Zoals je ook niet van het ene op het andere moment goed wordt in bijvoorbeeld gitaarspelen. Je zult moeten oefenen, les nemen, vallen en weer opstaan.

De zorg die jij aan je schrijven besteedt, zal worden opgemerkt. Niet door iedereen, maar wel door hen die ertoe doen. Zij zullen het zien en begrijpen dat je met jouw schrijven iets bijzonders doet. Dat jij vérder gaat, voorbij aan het punt waar anderen stoppen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top