Man met een missie

“Daar loopt ze! Daar! Dat tengere grietje met dat kind op de arm!”
Met piepende banden kwam het geblindeerde busje tot stilstand. Willibrord wrong zich als eerste naar buiten. Hij gebaarde wild. “Wacht jij eens even netjes. Ja, jij daar, verdikkeme.” De jonge vrouw stopte. Willibrord nam haar snel in zich op. Een onopvallend typetje was het – met grote, doffe ogen.
“Jij bent Petra hè, de vriendin van Volkert.”
Inmiddels was ook de crew uitgestapt. Petra schrok. Boven haar hoofd verscheen een lange microfoonhengel. Dat was het moment waarop ze zich leek te hervinden. “Ik wil dit niet.” Ze maakte een afwerend gebaar naar de cameraman, die al filmend om haar heen cirkelde.

“Even niet zo flauw doen è. Waarom praat die Volkert niet?”
Petra begon weer te lopen. “Ik wil niet dat u filmt!”
Willibrord versnelde zijn pas, de handen diep in de zakken, het hoofd verscholen in de kraag van zijn lange, wollen jas. “Zeg, loop eens niet zo snel.”
Petra begon te rennen. Het peutertje schudde in haar armen.
Willibrord versnelde eveneens, nog steeds met de handen in zijn zakken. “Waarom ren je weg? Wat heb je te verbergen?” Zijn jaspanden wapperden omhoog. “Onmiddellijk stoppen jij met rennen. Je jaagt je kindje schrik aan. Durf je wel!”

Voor een portiek kwam het circus tot stilstand. Willibrord hijgde. Hij gluurde naar Petra’s benen. Met zulke dunne stekjes was een spagaat geen enkel probleem.
“Ga jij je ook doodhongeren? Ben jij net zo laf als Volkert?”
“Gaat u weg. Gaat u alstublieft weg. U heeft het recht niet…”
“Walg je niet van zo’n man, zo’n ontzettend laffe moordenaar?”
“Alstublieft…” Petra’s stem brak. Boven haar hoofd bungelde nog steeds de microfoon. De geluidsman stond er tevreden bij.
Plots duwde Willibrord Petra het portiek in. Voor de cameraman het sein om schoksgewijs met zijn camera alle kanten op te zwaaien. “Hola, je moet mij niet aanraken h”. En niet aan mijn cameraman komen! Pas op h”! Dit is toch niet normaal! Schaam je je niet?”

Petra wankelde achteruit, verder het portiek in. Willibrords bruin bevlekte hoofd was nu akelig dichterbij. Ze rook een scherpe pepermuntlucht. “Ik krijg elke dag duizenden brieven van mensen die heel bedroefd zijn over de dood van Pim. En daar word ik dan weer heel droevig van, ja? Godverdomme!”
Het kleine meisje op Petra’s arm staarde hem met grote ogen aan. Ze had dezelfde dunne haarinplant als haar vader. Willibrord stak zijn hoofd nog wat verder naar voren. “Jouw papa is een gemene moordenaar, maar daar kun jij ook niets aan doen.” Zijn enorme, rood dooraderde neus raakte het meisje bijna. “En jouw mama is niet veel beter. Zij is ook schuldig.” Willibrord kneep zijn ogen samen. “Daar moet jij heel erg hard van huilen h”… want mama en papa gaan voor altijd in het gevang.”

Goed gesproken. Willibrord was in zijn nopjes. Straks bij de montage de vraag eruit knippen en dan het janken van dat kind uitzenden. Heerlijk. “Huilen… toe dan… Mama kwijt, papa kwijt…”
Het kleine meisje keek hem met niet begrijpend aan.
Willibrord verbeet zich. Geen traantjes, geen reactie, niets. Ook dat nog. En de grote witte knuffelbeer lag nog in het busje. Nu kwam het dus aan op een stukje improvisatie. Gelukkig was hem dat als man met een missie wel toevertrouwd.
Een klein, triomfantelijk lachje sierde de lippen van de sterverslaggever. “Krijgt oom Willibrord een kusje?”
Even dichtbij lokken en dan kort, maar hard knijpen.

12 reacties op “Man met een missie”

  1. Heeft hij ook gedaan. Komende vrijdag op tv, maar Petra dreigt met een kort geding. Stond tenminste in de krant. Of het zo ging als Koelman beschrijft weet ik niet 🙂

  2. Prachtig weergegeven die wrange sterreporter Willibrord. Alleen mis ik iets in ‘s-mans taalgebruik. Na ongeveer elke zin die hij uitbrengt krast hij de zeer intelligent aandoende woorden “he-he”.

  3. Heb inmiddels begrepen dat de heer Van der Graaf zijn vruchtensapjes heeft vervangen door de voedzame bajesmaaltijden (en Marten Fortuijn stelde direct dat het goed was).

  4. De sterreporter komt met een aangepaste versie.Dit keer in het commentaar geen pepermunt maar spruitjesgeur..

  5. Geen pepermunt ter wereld zal de onwelriekende geur kunnen maskeren van de verbale diarree die dit gedrocht over de mensen heenkotst. Bah, wat een walgelijk en ziekelijk op aandacht geilende mediaslet is die Willibrord zeg.

    Alleen die lelijke verwaande plofkop van hem overtreft z’n valse en zeer lage manier van handelen.

  6. Mijn klasgenoot die daar stage loopt was nog trots op Willibrord ook. Als ik Petra L. was had ik m voor zn enge arrogante bek geslagen!

  7. Henkie Polder

    Iedereen is slecht en gemeen, behalve onze held Lukk Koelmnan! De man van het moment laat zich zeker niet leiden door de biologisch inbegrepen fouten van de mens.. Hoera voor deze SupergoD! Hoera! Hoera! Hoera!

  8. Jereon J.

    Goed verteld verhaal meneer Koelman. Geef die enge mensen maar goed hun vet. Een hoop van uw stukjes vind ik erg leuk. Vooral over Bekende Nederlanders (Wie zij die mensen eigenlijk?) en religie.

    Willibrord Frequin moet meer in elkaar geschopt worden. Het liefst door de mensen die die lastigvalt.

    Vriendelijker groenten,

    Fritz

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top