Een mens vergeet snel

Mag ik even uw aandacht voor Uri Rosenthal, onze minister van Buitenlandse Zaken? Zijn slordig gekleide hoofd verschijnt veelvuldig op tv, nu Libië in brand staat.

In de straten van Tripoli worden burgers door helikopters en gevechtsvliegtuigen van de eigen regering aan flarden geschoten. Bronnen binnen de Verenigde Naties spreken zelfs van een genocide. Uri Rosenthal maakt zich grote zorgen. Al die Libiërs die het vege lijf willen redden. Voor je het weet, komen ze naar Europa en dat kan natuurlijk niet: “we zullen alles op alles moeten zetten om dat te voorkomen.”

Je mag dan als Libiër ooggetuige zijn van massale slachtingen, maar dat is nog geen reden een beroep te doen op de gastvrijheid van Europa – laat staan die van Nederland. Was getekend: Uri Rosenthal. De man van wie de ouders de Tweede Wereldoorlog overleefden, enkel omdat ze als vluchteling welkom waren in Zwitserland. Een mens vergeet snel, zullen we maar zeggen.

Dat geldt trouwens ook voor Gerd Leers, minister van Immigratie en Asiel. Als burgemeester van Maastricht schreef hij vijf brandbrieven aan toenmalig staatssecretaris Albayrak. Daarin vroeg Leers om een verblijfsvergunning voor evenzoveel schrijnende asielgevallen binnen zijn gemeente. Eén verzoek werd ingewilligd, pal voor de val van het kabinet. De vier andere verzoeken bleven liggen. Waardoor Leers plots, als nieuwe minister van Immigratie en Asiel, over zijn eigen smeekbedes mocht beslissen.

En dat deed hij. Hij wees zijn eerdere eigen verzoek direct af, want “ik heb nu een andere verantwoordelijkheid.” Dat is een zin waarover ik graag mag nadenken. Waarop doelt Leers? Zijn verantwoordelijkheid naar Wilders toe? Limburgers onder elkaar? De eigen carrière?

Ik probeer het me voor te stellen. Vol medeleven ga je bij vijf families op de koffie. Je poseert met hun kinderen, spreekt je ontzetting uit, schudt vol ongeloof het hoofd. Je ogen zien vochtig, maar je blijft strijdbaar. Een klein beetje compassie, meer vraag je niet. Belangrijk is dat deze ongelukkigen weten dat zij er niet alleen voor staan.

Om hen een paar maanden later probleemloos de middelvinger te geven, want “ik heb nu een andere verantwoordelijkheid.” Gerd Leers en Uri Rosenthal, twee politici en hun prima ontwikkelde gevoel voor ethische kwesties. Met zulke vrienden heb je geen vijanden meer nodig.

15 reacties op “Een mens vergeet snel”

  1. Heel scherp gezien en geschreven, ik had Leers hoog zitten maar die is nu wel diep door de mand gevallen.

  2. Tja.. altijd het dilemma natuurlijk. Zolang je geen onderdeel van de besluitvorming bent kan je makkelijk de ogen vochtig maken.
    Verwarmt daarentegen het pluche de kadetten dan wordt het anders en zijn de verantwoordelijkheden ineens van een andere orde.

    Mooi gevonden : ‘een mens vergeet snel’ 😉

  3. Krijg je soms, als je een nieuwe baan hebt. Luisteren naar het volk heet dat in een democratisch land. Maar schijnbaar vindt jij dat hij zijn eigen mening moet prevaleren boven het democratische regeeraccoord. Over Uri heb je gelijk…

  4. Bange marionetten die vluchten voor hun verantwoordingen om hun medemens te ondersteunen

  5. Als Maastrichtenaar in Den Haag, dan zou je denken dat er toch enige overeenkomst, dus inlevingsvermogen is, in de problematiek van een vluchteling vanuit het Zuiden naar het Westen. Maar niets is minder waar,
    het blijft politiek….. “correct” …….?

  6. Ijzeren Rita leest hier waarschijnlijk ook !
    Zie haar column op spitsnieuws

  7. Luuk Koelman

    @ Neokie
    Dat schrijf ik niet. Ik vraag me alleen af hoe iemand als Leers, die de mond vol heeft over ethiek, de ene keer ‘wit’ zegt en de andere keer ‘zwart’. Geef dan gewoon toe dat je een politieke huurling bent ipv een bewogen politicus.

    Stel je voor: je bent een vluchteling die in Maastricht woont. Op een dag staat een huilende Leers voor je deur, met lekker veel pers erbij. Hij vindt het allemaal zó erg en onrechtvaardig, kon hij maar iets voor je doen. Vervolgens wordt hij minister en denk je als vluchteling: hoera, nu kan Leers écht iets voor me doen. En wat doet ie? Hij zet je het land uit. Als dát niet aanvoelt als een dolkstoot in de rug, weet ik het ook niet meer.

  8. Henk de Kleijn

    Mooi geschreven, maar jammer van de slotzin. Die dooddoener haalt de kracht uit het verhaal.

  9. @neoki “in een democratisch land” !
    Keep on dreaming!
    Wij leven om te ‘cashen’
    En wel in dìt leven.

    Nadat de leningen zijn afbetaald uiteraard.

  10. Heel goed!

    Het zou nog sterker zijn als je de opmerking over Rosenthal’s “..slordig gekleide hoofd” zou weglaten. De feiten vormen voldoende denkstof, en de lezer sturen doet in zo’n column als dit af aan de inhoud.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top