Mijn prostaat en ik

“Nee, ik draag altijd al een snor,” antwoordt de man in de trein. Precies de reactie waarop ik hoopte. Ik leg hem uit dat deze maand duizenden Nederlanders hun snor laten staan, om zo aandacht te vragen voor prostaatkanker. Veel mannen durven namelijk niet naar de dokter. Ze schamen zich voor hun plasprobleem. Dat is nergens voor nodig. Zo onderging ik ooit een prostaatonderzoek omdat ik belachelijk vaak naar het toilet moest. Ja, dat mag meneer best weten. Ik steek van wal.

Via mijn huisarts, die zonder al te veel plichtplegingen een vinger in mijn anus stak, belandde ik bij de uroloog. Daar lag ik, met ontbloot onderlichaam, de benen gespreid in beensteunen. Klaar voor het inkijkje. Een assistente injecteerde verdovingsvloeistof in mijn urinebuis. Toen dook de uroloog op, een vrolijke zestiger. Hij vertelde me dat hij het camerabuisje met een grote hoeveelheid water mijn urinebuis in ging schuiven. Ik moest vooral niet proberen te plassen.

In de trein schudt de man tegenover me bleekjes het hoofd. “Nee, nee, gewoon een snor. Ik draag altijd een snor.”

Alsof mij dat iets kan schelen! Ik houd een verhandeling over het elastisch vermogen van de vagina. Vrouwen bij wie een eendenbek naar binnen wordt geschoven, weten niet hoe goed ze het hebben. Nee, dan zo’n teer urinebuisje waar ze een complete camera doorheen duwen! Enfin, na het nodige gefrunnik was het ding binnen. Alles in mij borrelde en stroomde. Of ik mee wilde kijken? Ja, dat wilde ik wel. De uroloog draaide de monitor. Het leek wel een aflevering van Star Trek! De waterbelletjes waren net planeten. Met duizelingwekkende vaart scheerden we door het heelal, de uroloog en ik, want hij ragde flink heen en weer. Alleen mijn blaas gaf niet mee. De sluitspier stond te strak.

Ik wil net uitleggen hoe de uroloog – met het camerabuisje als stormram – mijn blaas binnen beukt, als de trein stopt in Waddinxveen Noord. De meneer tegenover mij is de enige die uitstapt.

Dat was jammer, want het relaas van mijn eerste brandende plas, na afloop van de kijkoperatie, moest hij nu missen. Gelukkig zag ik hem een week later weer op het station. Ik herkende hem bijna niet, zo zonder snor, maar bedacht me geen moment. Snel naar hem toe!

9 reacties op “Mijn prostaat en ik”

  1. Ja, dat was bij mij ongeveer zoiets, een jaar of zeventien, achttien geleden, toen ik met een retentieblaas op de eerste hulp belandde en de ellende, die tot op de dag van vandaag voortduurt, begon.

    Bovendien is dit een leuk stukje.

  2. Het enige wat ik nou niet begrijp (goed stukje overigens) is waarom je daarvoor je snor zou moeten laten staan. Waarom niet als steunbetuiging niet een groen/geel/paars polsbandje of button dragen? Kan er ook nooit aanleiding voor een (pijnlijk) misverstand zijn.
    “Nee man, die snor komt van de hormonen en borsten verdwijnen daar ook door. Maar ik heb geen prostaatprobleem, dat dan weer niet!”

  3. je schoonzus

    Hoi Luuk,
    Leuk stukje! Maar even terzijde: een vaginaal onderzoek waar men probeert om een te grote eendebek naar binnen te krijgen is ook geen feest !

  4. Hai die Luuk,
    Mooie column weer. Ik vraag me deze week ook bij elke snor af of het allemaal wel goed zit met de plasser. De snor was immers al bijna uit het straatbeeld verdwenen. Tenminste ik zag ze niet meer. De snordragenden die je zag hadden of iets te verbergen ( een hazelip of wat vrouwelijke trekken) of ze waren motoragent. Want vroeger associeerde ik de snor nog met een gezaghebbende status, Bromsnor is toch lang het toonbeeld van gezag geweest. Als ik nu een snor zie denk ik alleen maar aan veelplegende plassers. En dankzij jouw column heb ik nu ook beeld bij de uitdrukking : “steek dat maar in je reet “.

    Prima dat er aandacht gevraagd wordt voor prostaatkanker door je snor te laten staan. Misschien moeten wij vrouwen aandacht vragen voor baarmoederhalskanker door onze baard rondom dat gebied te laten staan. Ik durf te wedden dat mening man wel een fikse donatie wil doen om voor kapper te spelen…

  5. En waarom zouden wij het verhaal van die eerste brandende plas na de kijkoperatie moeten missen ? Vertel op !! Willen we weten… in alle details !!

  6. De vergelijking met de vagina en eendebek slaat nergens op, vergelijk het met de plasbuis van vrouwen, en dan is zo’n onderzoek bij beiden vervelend. Toch hinnikte ik weer van het lachen toen ik dit voor me zag, net als pas de masturberende man en de PVV-er die zichzelf aannam. Topcolumns!

  7. Luuk Koelman

    @ irri
    Nou ja, dat je heel erg moet plassen maar nauwelijks durft omdat al dat urinezuur langs de opengeragde binnenwand van je plasbuis moet. AAAARGHHHH….!

Reacties zijn uitgeschakeld.

Scroll naar top