Motie van wantrouwen

Geachte Kamer, mevrouw de voorzitter. Ik ben niet de politiek in gegaan om vrienden te maken. U weet waarom ik hier sta. De Partij voor de Vrijheid (PVV) heeft afgelopen week de onwenselijkheid van de dubbele nationaliteit van de bewindslieden Aboutaleb en Albayrak aan de orde gesteld. Waar ligt hun loyaliteit, zo vraagt de PVV zich af. Gaat Ankara straks bepalen wat wij Nederlanders wel en niet mogen doen?

Dubbele nationaliteit betekent dubbele loyaliteit. Als het aan de PVV ligt, bezitten leden van het kabinet en leden van het parlement uitsluitend de Nederlandse nationaliteit. Men kan nu eenmaal geen twee landsbelangen dienen. Dat roept louter belangenverstrengeling op.

Echter, ik ben ook een realist. Geen enkele partij zal vóór mijn motie van wantrouwen stemmen. Ik kan de benoeming van de staatssecretarissen Aboutaleb en Albayrak dus niet tegenhouden. Maar ik laat mij de mond niet snoeren. Ik heb stevige standpunten. Onverminderd blijf ik elke loyaliteitskwestie op het Binnenhof voor het voetlicht brengen.

Neem nu de toiletten der Tweede Kamer. Nog geen half uur geleden bevond ik mij op het herentoilet, teneinde als voorbereiding op dit debat even sanitair te relaxen. Aan een tafeltje vóór de toiletruimtes ontwaarde ik de toiletjuffrouw, die mij al langer een doorn in het oog is. Mevrouw heeft namelijk overduidelijk een dubbele loyaliteit. Zij heeft namelijk de taak zowel de heren- als damestoiletten zo proper mogelijk te houden. Maar wat nu, als mevrouw slechts vijf minuten de tijd heeft om alle toiletten te reinigen? Waar ligt dan haar loyaliteit? Bij het dames- of het herentoilet? Dat roept belangenverstrengeling op.

Sterker nog: Aboutaleb en Albayrak hebben als bewindspersonen in ieder geval de eed op de Nederlandse Grondwet afgelegd. Burgers mogen er zodoende van uitgaan dat zij het Nederlandse belang zullen verdedigen. Maar welke eed heeft de toiletdame afgelegd? Heeft zij ooit plechtig beloofd de hygiëne op het herentoilet net zo goed in acht te nemen als die op het damestoilet? Neen. Ik zeg niet dat zij haar macht zal misbruiken, maar zij heeft wel de schijn van belangenverstrengeling tegen. Temeer omdat ik naast haar schoteltje met kleingeld een exemplaar van het maandblad Opzij zag liggen. Een manonvriendelijk, ja, ronduit feministisch blaadje dat er middels opruiende artikelen en commentaren alles aan doet de Nederlandse man in een kwaad daglicht te stellen.

Daarom mijn volstrekt legitieme vraag: is deze toiletdame wel betrouwbaar als eerste verantwoordelijke wanneer het gaat om hygiëne op het herentoilet? Of hebben wij hier van doen met een militante feministe die liever een opruiende column in de Opzij leest, dan dat zij de remsporen verwijdert van mijn fractiegenoot en dierenvriend Dion Graus, die om hem moverende redenen louter hondenbrokken eet?

Ach, kijk toch eens, daar is mevrouw Halsema al bij de interruptiemicrofoon. Om uw vraag voor te zijn, mevrouw Halsema: ik heb niets tegen feminisme, maar wel tegen de uitwassen van het feminisme. Als deze toiletdame nog langer wil blijven, moet zij de helft uit de Opzij scheuren en weggooien. Er staan verschrikkelijke dingen in dat blad.

Wablief, mevrouw Halsema? Excuses? Mevrouw de voorzitter! Dit is een gotspe! Op deze manier gaat het volledig bergafwaarts in Nederland. Hier wordt zowaar geëist dat ik mijn opmerkingen over feminisme terugneem en mijn excuses aanbied. Geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt! Dit is de wereld op zijn kop. Het geeft geen pas dat iemand als mevrouw Halsema, behorend tot een geslacht dat niet eens achteruit kan inparkeren, mij monddood probeert te maken. Dit is een schande voor de democratie. Ik ben een democratisch gekozen volksvertegenwoordiger. Door 800.000 personen! En ik zal blijven spreken!

4 reacties op “Motie van wantrouwen”

  1. Ik ben een absoluut voorstander van mensen (dus ook staatsecretarissen) met een dubbele nationliteit. Het maakt de cultuur rijker, het verteld een verhaal over de persoon en z’n achtergrond.

    We leven niet meer in de tijd van “we emigreren naar Nieuw Zeeland”, en nu mogen de kinderen alleen nog maar Engels spreken en de mond wassen als ze nog een woord nederlands spreken. Dat was de jaren vijftig. We leven inmiddels in een global society.

    Voor sommigen is een global world het naar verre landen met vakantie gaan. Voor anderen op het Internet de wereld over surfen, en voor nog weer anderen het gaan wonen in een ander land. Voor wat voor reden dan ook. En in dat laatste geval sta je met twee benen in verschillende culturen, je ‘achterbeen’ in je moederland en je ‘voorbeen’ in je nieuwe land en wat representeert dat dan mooier dan een dubbele nationaliteit en twee paspoorten in je achterzak.

    So far, so good. Waar het hypocriete begint is dat de nederlandse wet vereist dat een ieder die een andere nationaliteit krijgt, automatisch z’n nederlanderschap verliest. Ik ben er zo een, we wonen al zeven jaar in Canada en ik ben dus ook zo’n persoon met twee voeten in twee landen. Maar zodra ik een “Canadian citizenship” zou aanvragen, zou Nederland me eruit schoppen.

    Het rare van deze politieke klucht over Aboutaleb en Albayrak is dus niet waarom we staatssecretarissen kunnen hebben met ook een buitenlands paspoort, maar meer waarom nederlanders die “ook een beetje buitenlands” worden zo anders behandeld worden dan immigranten die Nederlands worden.

    Willem

  2. Ik ben blij dat deze man ter sprake brengt wat er leeft in de samenleving en niet wat er wel of niet leeft in de tweede kamer. 60% procent van de Nederlandse bevolking vind het de moeite waard om over te debatteren, wie is dan de voorzitter van de kamer om dit debat niet mogelijk te maken?

    Wel of geen goeie plannen, ook de Christenunie met haar vrouwonvriendelijke plannen kan in het kabinet komen, dus ook de heer Wilders moet zijn punten helder kunnen maken.

  3. Weer een leuk stukje. Dat van die dubbele loyaliteit doet er bij zo’n toiletjuffrouw natuurlijk niet toe. Maar even ter vergelijk, toen Philemon Wesselink zich verkiesbaar wilde stellen voor Groen Links mocht dat niet van GL aangezien hij zich ook verkiesbaar probeerde te stellen voor de andere politieke partijen. Vonden ze onprettig opportunistisch en onduidelijk naar de kiezer toe.

  4. Ben ik vaaaaaaaaaaaaaaaaaaaan duitscheeeeeeee bloehoehoehoehoehoehoehoehoed!

    De kohohoning van Spanje heb ik altijd gegroet…

    So!

    FF lekker back to basic…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top