Nawijn mag ook nooit iets

Het is een koude, maar zonnige dag in Den Haag. Hilbrand Nawijn zit in zijn werkkamer die uitkijkt over het Binnenhof. Het anders zo glimmende hoofd van de LPF-minister ziet er wat schraal uit. En daar is alle reden toe, want zijn geloofwaardigheid is in het geding. Meer dan ooit tevoren.

Voor de zoveelste keer heeft Balkenende hem teruggefloten. Hilbrand mag nooit iets. Hij mag geen criminele Marokkaantjes uitzetten, hij mag de doodstraf niet herinvoeren, hij mag de Tweede Kamer niet één groot ritueel noemen. En nu mag hij ook al geen bijzonder pardon afkondigen voor 2300 vluchtelingen die sinds jaar en dag wachten op uitsluitsel over hun asielaanvraag.

Hilbrand begrijpt het niet. Doet hij eindelijk iets met de waarden en normen waar de premier altijd zo op hamert, brandt het voltallige kabinet zijn voorstel af. Het zou in strijd zijn met het regeerakkoord. En of hij een volgende keer de moeite wil nemen even iets op papier te zetten. Dat praat wat makkelijker.

Hilbrand snuift verontwaardigd. En dan dat gemekker van de Tweede Kamer. Hij zou op een onverantwoordelijke manier valse hoop wekken bij duizenden asielzoekers. Spelletjes spelen over de rug van een kwetsbare groep mensen. Haha! Wat een onzin. Nee hoor, niks daarvan. Als iemand een menselijk gezicht heeft, dan is hij het wel. Kijk maar eens hier. Hilbrand trekt een bureaula open en haalt er een dik pak papier uit. Allemaal schrijnende gevallen. Daar is hij de afgelopen weken mee bestookt.

Nou, daar gaat hij nu dus meteen iets aan doen. Werk aan de winkel, want er dient een voorstel van het CDA uitgevoerd te worden waar Hilbrand zich wel in kan vinden: hier en daar mag de minister in enkele zeer schrijnende en afzonderlijke gevallen soepel zijn voor asielzoekers.

Nawijn opent een andere bureaula. Zijn wangen gloeien. Dit is de vuurdoop van zijn allernieuwste beleidsinstrument inzake de pardonregeling voor afzonderlijke gevallen. En meteen een klein eerbetoon aan Pim, die deze week 55 jaar oud zou zijn geworden. Voorzichtig haalt Hilbrand een pim-pam-pet-spel tevoorschijn. Hij plaatst het op het dikke pak papier en geeft een draai aan het schoteltje. Daar tollen de letters van het alfabet aan hem voorbij. Het draaischijfje schuurt, ratelt en komt langzaam tot stilstand.

“De letter A,” mompelt Hilbrand. Hij trommelt met zijn vingers op het bureau. “Een vluchteling met een A.” Hilbrand wroet wat door de stapel papier. Kijk eens aan. Een brief over een triest geval dat Abdullah heet. Ja, dat is wel een klinkende naam. En meteen daarachter een schrijven over ene Achmed, een gevalletje burgeroorlog met foltering.

Abdullah of Achmed? Wie wel en wie niet?

Potjandorie, wat is het soms toch moeilijk een rechtlijnig beleid te ontwikkelen. Even in de spelregels kijken, want die gelden straks ook als de tekst van zijn nieuwe wetsvoorstel. Aha, daar staat het al. ‘De speler die als eerste een juist antwoord roept, wint.’ Dan wordt het toch Abdullah. En Achmed moet terug.

Pim Pam Pet. Een prachtig spel en een nog mooier beleidsinstrument. Voldaan leunt Hilbrand achterover. De tombola des levens, dat is het. Zijn hoofd glimt weer als vanouds.

4 reacties op “Nawijn mag ook nooit iets”

  1. Dag,
    Ik ben Abdullah Nawijn… en zal ik je is iets leuks vertellen?? Hilliebillie vond mij ZO’N schrijnend geval, dat ie met me is gaan trouwen! Met z’n lieve bolle wangetjes…. Heeft er in ieder geval nog één een generaal pardon…

    http://column.startkabel.nl

  2. Leela Naganathar

    Ik ben het helemaal eens met de heer koelman. Hij heeft het leuk naar voren gebracht. Ik vind dat meerdere personen de heer Nawijn moeten steunen want wat hij doet is echt iets nuttigs voor ons allen, voor de maatschappij.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top