Negatieve aandacht

Lief Anoniempje, dank je wel voor je brief waarin je schrijft over het probleemgedrag van je echtgenoot. Wat een verdriet om je man zo te moeten zien. Echt heel vervelend dat hij zichzelf op 58-jarige leeftijd – zoals jij dat noemt – “voortdurend te kakken zet”. Recentelijk weer, met zijn plaatje “Hey! Jumpen!”.

Je schrijft over een optreden in Feestcafé De Lantaarn in Hoensbroek, waar je echtgenoot als “multitalent en top-entertainer” werd aangekondigd. Het publiek gooide bier en riep kreten als “talentloze randdebiel”, “blanke aap” en “wij willen de Jostiband”. Jij was in tranen, maar je man beweerde dat het optreden één groot feest was.

Je echtgenoot heeft duidelijk moeite met het aangeven van zijn grenzen. Dat heeft alles te maken met het zwakke zelfbeeld waarin hij gevangen is. Hij wil ergens bij horen en weet uit ervaring dat als hij zichzelf te kakken zet, er in ieder geval iemand reageert. Negatieve aandacht is immers óók aandacht. Waarschijnlijk heeft hij nooit geleerd op een normale wijze om aandacht te vragen. Het liedje “Hey! Jumpen!” is zijn manier om aan te geven dat hij aandacht tekort komt.

Het is voor jou de uitdaging deze negatieve aandacht om te buigen in positieve aandacht. Negeer ongewenst gedrag. Als je bij de groenteman op je beurt wacht en hij rijdt op een scooter de winkel binnen om heel hard “We’re going to Ibiza!” te zingen, besteed daar dan zo weinig mogelijk aandacht aan. Doe alsof je hem niet hoort. Vraag de andere klanten dat ook te doen. Leg hen uit dat je man probeert zijn eigen minderwaardigheidsgevoelens te overschreeuwen.

Stimuleer positief gedrag. Heeft je man een dag niet gezongen? Prijs hem dan met enthousiaste stem. Verder weet ik het eerlijk gezegd ook niet. Ik heb supernanny Jo Frost nog gebeld voor tips, maar toen ik de naam van je echtgenoot noemde, zei ze alleen maar “divorce him” en hing op.

Veel liefs en sterkte,
Mona

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top