Niet mijn ding

Bij het hek van de VMBO-school staat een wat bleke man met een kale kruin. Onder zijn net te korte ribbroek draagt hij sokken met een werkje. Met één hand steunt hij op het dak van zijn wagen. Het is druk. De school is net uit. Naast hem staat zijn dochter. Ze draagt een minirokje in camouflagekleuren met daarboven een T-shirt met doodskopjes erop. Het meisje, niet ouder dan een jaar of vijftien, schudt haar hoofd.

Pa, die eerst nog zo monter klonk, kijkt haar niet begrijpend aan. “Ik dacht dat je het wel leuk zou vinden. Gezellig samen een ritje maken met mijn nieuwe wagen?” Hij zet een stevige glimlach op.
De dochter kijkt naar het Renaultje 5. Ze blaast een lok weg die voor haar ogen hangt. “Nee, dat is niet mijn ding.”
Pa kijkt zijn oogappel verbouwereerd aan. “Hoe bedoel je?”
“Nou ja, net wat ik zeg. Niet mijn ding.”
“Hoezo niet jouw ding?”
Dochterlief kijkt om zich heen. Ze bijt op haar onderlip. “Gewoon. Het is niet mijn ding.”
“O.” Vader zwijgt teleurgesteld. Scholieren fietsen voorbij. “Niet jouw ding,” zegt hij dan. “Maar waarom dan niet?”
Zijn dochter haalt ongeduldig haar schouders op. “Ik steek zo niet in elkaar.”
“Je steekt niet zo in elkaar,” herhaalt vader. Hij haalt diep adem, kijkt naar zijn auto en dan naar zijn dochter. “Omdat een ritje maken jouw ding niet is, neem ik aan.”
“Precies! Ben blij dat je me begrijpt.” Ze kijkt van hem weg.
“O. En wat is dan wel jouw ding?”
Zijn dochter tuurt de straat af. “Nou ja, ik weet niet. Gewoon.”
“Hoezo gewoon?” Nu is pa de draad pas echt kwijt. Hij kijkt naar zijn Renault 5. Gewoner dat dit kan hij zich een auto niet voorstellen.
“Nou ja, dat snap je toch wel? Gewoon.”
Vader trommelt met zijn vingers op het dak van de Renault. “Gewoon is wel jouw ding?”
Dochter kijkt op haar mobieltje. “Nou ja, als het maar vet is.”
“Vet?”
“Ja.”
Vader haalt zijn hand van de auto. “En dit is niet vet?”
“Nee, dit is gaar.”
“Gaar?”
“Ja, en gare dingen zijn niet mijn ding.”
“Ik snap hier helemaal niets van.” Vader klinkt bitter. “Snap je dat?”
“Daar kan ik me best wel iets bij voorstellen. Want jij ziet er ook niet bepaald strak uit.”
“Strak?”
“Ja, strak is relaxed, weet je.”
“Nee, dat weet ik niet.”
“Dat komt omdat jij niet van de flex bent.”
“Niet van de flex?”
Er verschijnt een klein, bijna triomfantelijk glimlachje op het gezicht van de dochter. “Echt niet van de flex. For real, man. Wat ben jij een freak.”
De mond van vader valt open. Hier is voor hem geen touw aan vast te knopen, maar voor zijn dochter is het logica genoeg. Zij draait zich om en loopt met trage passen van hem weg.
Pa ziet hoe haar billen draaien. Zijn dochter wordt volwassen. Ze schiet groot en blond de hoogte in. Hij is er niet gerust op.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top