Orgasme voor de wereldvrede

Kerstmis, het feest van de geboorte van het kindje Jezus dat hoop geeft en licht doet schijnen in een donkere wereld. Nou ja, hoop. Na meer dan tweeduizend jaar lijkt vrede verder weg dan ooit. Tijd dus voor een nieuwe aanpak, moeten de Amerikaanse vredesactivisten Donna Sheehan en Paul Reffell hebben gedacht. Zij riepen vrijdag 22 december 2006 uit tot Global Orgasm Day. De dag waarop de wereld al haar seksuele energie bundelt middels een ‘gesynchroniseerd orgasme’, met als doel: wereldvrede. “We dromen ervan dat iedereen op aarde meedoet”, aldus Paul op de website globalorgasm.org. “En het is helemaal mooi als mensen daarvoor hun wapens eventjes moeten neerleggen.”

Hoe gaat zo’n wereldwijd orgasme voor de vrede in zijn werk? Het is de bedoeling dat iedereen die morgen klaarkomt op het moment suprème even aan wereldvrede denkt. Want bij elke orgasme, aldus Donna en Paul, komt positieve energie vrij. En wanneer we met zijn allen klaarkomen middels een massaorgasme, levert dat zoveel positieve energie op, dat daarmee een eind komt aan alle oorlogen. Bovendien brengt een orgasme je als vanzelf in een ‘meditatieve staat’. En massale meditatie – het schijnt bewezen – is vele malen sterker dan bijvoorbeeld wereldwijd gebed.

Ja, met Kerstmis kan wereldvrede een feit zijn. En je hoeft er niet eens voor naar de kerk. Doe het morgen samen met je partner of gewoon lekker in je eentje, want dat mag natuurlijk ook. Wereldvrede, warm kloppend in de palm van je hand, wie wil dat nu niet?

Niet God is de weg, maar het Orgasme. Zou het werkelijk helpen? Bij de woorden ‘God’ en ‘orgasme’ moet ik altijd denken aan mijn buurman. Als hij klaarkomt, hoor ik hem door het open slaapkamerraam altijd heel amechtig “o God, o God, o God…” kreunen. En dat terwijl God seks juist vies vindt. Niet voor niets liet hij Maria als maagd van het kindje Jezus bevallen. Voor haar geen orgasmen, en ook de arme Jozef had lelijk het nakijken.

Nee, al die onthouding heeft de wereldvrede niet dichterbij gebracht. Logisch dus om het over een andere boeg te gooien. Mijn vriendin en ik hebben onze voorbereidingen al getroffen. De keukentafel is ontruimd en waar eerst het kerststalletje stond, liggen nu Chinese loveballs, een Tarzan en een vacuümpomp.

We hebben besloten tijdens het klaarkomen niet al te hoog in te zetten. Daarom focussen we ons uitsluitend op vrede voor onze special forces in Afghanistan. Zij nemen daar deel aan een gevaarlijke NAVO-operatie in de provincie Kandahar en kunnen wel wat peace gebruiken.

Ons plan is als volgt. De positieve energie die vrijkomt wanneer mijn vriendin en ik op de keukentafel samen de storm binnenrijden, moet onze jongens aanzetten de wapens af en toe neer te leggen. Bijvoorbeeld om gezamenlijk achter een zandheuvel dapper aan het masturberen te slaan. Maar ik hoop op meer. In mijn stoutste dromen zie ik onze special forces, woest snuivend met hun lid in de hand, over een bermbom gebogen. Zal de Talibanstrijder die een eindje verderop in hinderlaag ligt, het explosief tot ontploffing brengen? Nee, natuurlijk niet. Ook deze vermeende terrorist spreekt de taal der liefde. Ik bedoel: in ruil voor 72 maagden vliegt hij zo de Twin Towers binnen. Maar nu niet meer, want onze jongens leren hem dat je ook in dit aardse tranendal prima aan je trekken kunt komen.
West en oost, gebroederlijk naast elkaar met de roede in de hand, schenkend en schenkend tot ze niets meer te schenken hebben. Als dat geen witte kerst is, weet ik het ook niet meer.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top