Pindakaas omdat het moet

Gisteren was ik in museum Boijmans van Beuningen om daar de roemruchte 4 bij 14 meter grote Pindakaasvloer van Wim T. Schippers te bewonderen. Het museum kocht de creatie aan voor 100.000 euro.
Maandag stapte een argeloze bezoeker er per ongeluk in. Toen stonden er plots twee voetstappen in de pindakaas. De onverlaat moest een fikse boete betalen. En terecht. Aan kunst hangt nu eenmaal een prijskaartje.

Inmiddels is alles weer netjes gladgestreken. Gelukkig maar, want de Pindakaasvloer is het mooiste en meest indrukwekkende kunstwerk dat ik ooit heb gezien. Fenomenaal. Wie nu roept “dat is geen kunst, dat is pindakaas,” moet echt zelf gaan kijken. Je zal ervaren hoe Wim T. Schippers met zijn Pindakaasvloer niets minder dan de werkelijkheid op het spel zet. Het grijpt je naar de strot.

Dit enorme werk verraadt de diepte die eraan ten grondslag ligt, maar laat even zozeer ruimte open voor interpretatie. Vooral de onomkeerbaarheid ervan maakt grote indruk. “Het raffinement van het alledaagse,” fluister ik tegen een artistiek uitziende dame. Zij knikt, want net als ik weet zij: kunst moet zich verhouden tot de wereld. En dan die geur! Ik kijk met mijn ogen dicht. De Pindakaasvloer ademt vooral onschuld. Troost. Herkenning. Vragen doemen op. Is het de werkelijkheid die hier gedijt? Of toch de fantasie?

Terwijl ik voorzichtig om de Pindakaasvloer loop, bekruipt mij een gevoel van ontheemding. Wroeging, eenzaamheid, berusting, ja, zelfs verslagenheid. Maar tegelijkertijd is daar die robuustheid. De gemalen pinda’s, vertaald in een strakke, bijna meedogenloze vlakte. Vorm, onneembaar als een vesting. Alles gevangen in één scandaleus beeld. De Pindakaasvloer als het vrije domein van de kunstenaar – en tegelijk is het een omsloten ruimte. Dat werkt vervreemdend.

Uiteindelijk, zo lijkt de kunstenaar ons te willen vertellen, draait alles om de afgeleide emotie. Starend naar deze Pindakaasvloer, worstelt de toeschouwer met zijn eigen identiteit. De kracht van het kwetsbare, want kunst gaat altijd over transformatie. Hoeveel bewustzijn kan een mens verdragen? Immers, zonder kunst geen leven, want al scheppende houd je de dood op afstand. Ja, wie zich door deze bijna sacrale Pindakaasvloer dúrft te laten ontroeren, weet: dit werk heeft eeuwigheidswaarde. En dat allemaal voor slechts 100.000 euro. Een koopje.

18 reacties op “Pindakaas omdat het moet”

  1. Waarom, waarom, waarom heb ik niet zo`n kunst idee.:`(

  2. Dwarslezer

    Oh, grote Luuk, je hebt jezelf overtroffen. Ik moest je column enkele keren lezen om me ervan te gewissen of je hem sarcastisch bedoeld had, of dat er een diepzinnige en vooral filosofische kunstcriticus in je was opgestaan…

  3. Hoeveel potten zitten daar nu eigenlijk in? Ja, ik vraag maar (citaat van Herman Finkers, die laatste zin).

  4. Dwarslezer

    “gewissen” moet natuurlijk zijn “vergewissen”… Dit was geen poging tot taalverrijking… 🙁

  5. “Dan wil jij later vast blogger worden ?”
    – “… en kunstenaar !”

  6. De grote vraag is nu natuurlijk, wat is de prijs per standaard pot Calvé pindakaas die het museum er voor betaald heeft. Straks brengt het Appie Heijn nog op een idee.

  7. Huh? Hier wordt een ton voor betaald?

    Ik ben wel blij dat ik in je column heb kunnen lezen wat voor emoties zoiets teweeg kan en moet brengen, want ik denk dat ik het niet op kan brengen naar zoiets ‘plats’ te gaan kijken.

    En de boete die die gast gekregen heeft: € 1,68 voor een nieuwe pot pindakaas? Soms nemen mensen zichzelf echt véél te serieus!

  8. Ik kan uren kijken naar jong belegen kaas aan één stuk. De kleine perfect gevormde luchtbelletjes die staan voor de bewogendheid in onze levens. Dan de ronding van de korst, de beschermende laag van het lekkere gele goedje. Dat moet een verwijzing zijn onze moeder die uit alle macht ons wil beschermen tegen het kwade met een flinterdun geel plastic laagje. Tot slot de kleuschakering, in het midden knalgeel, aan de rand verder gerijpt en donkerder van kleur. Hoe verder we komen in het leven hoe stugger en donkerder het word. Prachtig!

    Iemand interesse in mijn kunstwerk?

  9. El franko

    Ik leg voor de helft van dat geld een vloer van aardbeienjam van 20 bij 10. Iemand interesse?
    Voor een kleine meerprijs doe ik er ook een onderlaag van margarine bij.

  10. In het huidige gesubsidieerde kunstdenken had natuurlijk wel sponsoring door Calvé overwogen moeten worden. Gaat de vloer trouwens na deze tentoonstelling naar de voedselbank, dan kan natuurlijk ook SZW worden ingeschakeld.

  11. Opperprutser

    En dan ook nog eens €10,= aan toegang betalen.
    In het schap bij de Appie staan veel meer smaken pindakaas. Laat onverhoopt een pot euroshopper pindakaas op de grond vallen en aanschouw het kunstwerk van een lieve jonge dame met mop!

  12. H. Posthumus

    Met alle respect meneer Koelman, maar uw ironie is te dun, dunner dan de laag pindakaas waar u met uw neus bent ingedonderd. Dat er nog vele tonnen mogen worden besteed om kunst te maken waarover u kunt uitglijden. Heerlijk!
    Overigens, had u nog iets anders gezien in het museum?

  13. Luuk

    de pindakaasvloer is al als ironische werk bedoeld door de heer Wim T Schippers zelf. Een ironische grap maken over deze ironische grap is een beetje een misverstand, iets beter opletten voortaan, dis nie scherp.

  14. Luuk Koelman

    @ Lucas
    Dat snap ik ook wel. Het gaat mij om het prijskaartje dat aan de “ironische grap” hangt.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top