Richard verbijt zich

De zon schijnt boven het landhuis in Muiderberg. De lucht is blauw. Binnen, op de bank van wit kalfsleder, zit Richard voor de plasma breedbeeldtelevisie. Hij kijkt Wimbledon. Landgenoot Van Lottum speelt op het centre court tegen de Braziliaan Kuerten en heeft net de eerste set met overmacht gewonnen. Richard verbijt zich. Eigenlijk had hij daar moeten staan. Op baan één van zijn lievelingstoernooi. Maar het heeft niet zo mogen zijn. Een mooie droom is hem op wrede wijze ontnomen.
Richard staat op en sloft naar de schuifdeuren van zijn landhuis. Hij kijkt naar buiten. De zon hangt tergend lang op dezelfde plaats. In de schaduw van de parasol lijkt geen beweging te zitten.
Richard zucht. Ja, er zijn buiten het tennissen ook andere leuke dingen in het leven. Zijn kinderen bijvoorbeeld. In het zwembad drijven Emma en Alec rond op een reusachtige opblaaskrokodil. Ach, aan die twee kleine guiten ligt het niet.

Hij kijkt naar de tuintafel. Onder de parasol zit Daphne als een waanzinnige te typen op haar laptop. Snel weg. Te laat, ze heeft hem al gezien. “Ries! Luister even. Wil je mijn column horen? Ja hè?”
Hij knikt gelaten.
“Ik ben aan de tekst blijven schaven tot het perfect was. Luisteren hè.”
“Ja lieverd.”
“Even naar boven scrollen hoor.” Terwijl Daphne ingespannen naar het schermpje van haar laptop tuurt, doet Richard een stap achteruit en sluit zachtjes de schuifdeuren. “Net als veel andere vrouwen heb ik ook wel eens last van stugge haren op plekjes waar ik ze liever niet heb,” hoort hij nog net vanuit de tuin.

Dan maar weer terug naar de tv. De tweede set is begonnen. Van Lottum spot met alle tenniswetten en is bezig de op papier veel sterkere Braziliaan van de baan te meppen.
Richard wendt de blik van het scherm en verzinkt in gedachten. Hij had zo graag nog één keertje op Wimbledon gespeeld, maar het is hem niet gegund. Het leven is oneerlijk.
Uit de televisie klinkt een ijzige kreet. Het is Van Lottum. Hij ligt op de baan en kronkelt van pijn.
Richard veert op. Hij ziet hoe een ijlings toegesnelde fysiotherapeut de rug van de ongelukkige kneedt. “Een oude blessure die opnieuw opspeelt,” meldt de commentator.
Even later strompelt Van Lottum met scheef getrokken rug naar de achterlijn om te serveren. Het lukt hem niet meer. Huilend geeft hij de partij op.

Emma komt binnen. Ze wijst naar de televisie.
“Wie is die verdrietige meneer, papa?”
“O, dat is John van Lottum.”
“Wat zielig dat hij huilt.”
Richard maakt een wegwerpgebaar. “Dat zou ik ook doen als ik 114e op de wereldranglijst stond en nog nooit een toernooi had gewonnen.”
“O.” Emma zwijgt bezorgd.
Daar schuift de tuindeur weer open. “Och, lieve schat, zit je weer Wimbledon te kijken?” Daphne ploft naast hem neer op de bank. “Niet verdrietig zijn hè?”
“Nee, natuurlijk niet.”
“Je weet dat ik in mijn laatste boek over je heb geschreven dat je onvermoeibaar, speels, lief, vrolijk en zorgzaam bent met de kinderen. Dat schept verplichtingen.” Daphne kruipt dicht tegen hem aan. “O, Richard. Het is net alsof ons gezinnetje opnieuw geboren is nu jij weer elke dag gezellig thuis zit. Ons kwartetje is weer compleet. Ik ga daar héél veel over schrijven!”
Stilte.

Richard staart wanhopig naar het lege grasveld op zijn plasma breedbeeldtelevisie “Het is niet eerlijk,” fluistert hij. “Waarom wordt mij zo weinig gegund in het leven?”
Daphne tuit haar lippen. “Ach, lieverdje. Kom hier, dan geef ik je een kusje op je elleboog. O, Riesiepiesie elleboogje auw!”

8 reacties op “Richard verbijt zich”

  1. Ik heb al in geen weken meer een Metro gelezen, maar bezoek blijkbaar op het juiste moment je site (1e reactie!).

    Jij schopt echt overal tegenaan he, of zie ik het nou verkeerd? Vind em weer leuk, maar wel wat bitter…
    Ik kan je werk zeer waarderen, vooral je brandbrieven zijn te gek. Succes!

  2. drama ten top… Het zal je maar gebeuren, miljoenen verdienen en dan een blessure, veroordeeld zijn tot het spelen met je kinderen in je eigen zwembad of luisteren naar de literaire verrichtingen van je vrouw….

    maaruh zattie niet in Monaco? Of is dit zijn zomerhuisje?

  3. Nee, hij woont in Muiderberg. Op Monaco heeft de arme sloeber een klein eenkamerappartement voor de belastingdienst. (-;

  4. Henkie Polder

    Wauw.

    Je bent een zeer vakkundige vrouwenhater, Koelman!

  5. Een eenkamerappartement voor de belastingdienst ?
    Die komen als ambtenaar ook graag bij de mensen thuis ofzo?

    Mij lijkt het overigens ook niet alles om de hele dag naar Daphne deckers te moeten luisteren.

  6. Wel makkelijk hoor, om op Daphne en Richard af te geven. Dat hebben anderen vóór jou al veel vakkundiger gedaan.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top