Een sanitaire topvoorziening

Quote van de week: „De toiletwereld is enorm veranderd.” Daarom verlengt NS de contracten niet van alle 21 toiletjuffrouwen op de grote stations. Een manager: „wij willen dat treinreizigers het verblijf op het station als heel plezierig ervaren. En daar hoort een sanitaire topvoorziening bij.” De exploitatie van de toiletten zal worden uitbesteed. „Er zijn nu bedrijven die heel goed zijn. Wij willen profiteren van hun innovatie.”

Ik vind het maar een veeg teken dat de Nederlandse Spoorwegen reizigers het verblijf op het station zo aangenaam mogelijk willen maken. Liever zie ik dat ze het verblijf van reizigers op het station zo kórt mogelijk maken. En als NS reizigers per se wil verblijden met een sanitaire topvoorziening, dan graag ín de trein. Want waarom hebben toiletten in intercity’s negen van de tien keer een zeiknatte vloer? Geen idee of het urine, water of oud zaad is, maar er drijven altijd flarden toiletpapier in. En hoezo „profiteren van innovatie.” We moeten juist terug in de tijd! In elke intercity graag een toiletjuffrouw. De dame van de retirade, zoals mijn oma haar altijd noemde. Eentje bij elk toilet graag. Zo moeilijk is dat niet. Een stoel en klein rond tafeltje, en je bent klaar. Helemaal mooi is het wanneer alle NS-dames van de retirade geblondeerd zijn, een schort dragen en zichzelf tante Annie noemen.

Ochtendspits. Schutterige reizigers met aandrang. Eerst die twijfel. Moet je nu vóór of na het toiletbezoek een muntje op het schoteltje gooien? Maar tante Annie wenkt je al, met een fles wc-eend in de hand. „Komt u maar, nee hij is schoon hoor, alstublieft.” Daar zit je, op een brandschoon toilet. Op een plankje schuin boven je het complete oeuvre van Max Tailleur. Buiten wacht tante Annie van de retirade. Het toilet is haar kroondomein. Nu maar hopen dat ze niet hoort hoe je jezelf ontlast. Oh jee, de plons. Daarna het geluid van de toiletrol. Tot overmaat van ramp moet je twee keer doortrekken.

Na afloop bij het schoteltje. Je kijkt beschaamd om, maar tante Annie staat alweer voorovergebukt, met de rug naar je toe, de toiletbril te boenen waarop jij zo even zat. Naast haar op de grond een spuitbus lavendelspray. Zoveel toewijding. Je gooit een munt van twee euro op het schoteltje. „Heel gul, dank u wel!” roept tante Annie zonder op of om te kijken. Want een beetje toiletjuffrouw kent de klank van elk muntstuk. Wat een vakvrouw. Als dat geen sanitaire topvoorziening is, weet ik het ook niet meer.

8 reacties op “Een sanitaire topvoorziening”

  1. Erger, in stoptreinen is vaak geen toilet meer te vinden. Blijkbaar hebben ze echt liever dat we op het station blijven.

  2. Wat mij betreft heb ik voortaan zo min mogelijk NS-voorzieningen nodig. Ik had allang door dat al die winkeltjes in de stations wel MOESTEN leiden tot toenemende vertragingen en storingen in de treinloop. Ik begrijp nu ook waarom die bij de NS altijd VERstoringen heten. Er is wel degelijk een schuldige aan al die storingen: de economische noodzaak om zo veel mogelijk omzet te draaien op de stations.
    Nu binnenkort de papieren kaartjes verbannen zijn en iedere treinreiziger met de OV-shitkaart moet reizen, doe ik voortaan al mijn reizen per fiets of (ondanks milieu-bewusteloosheid) met de auto. Dat is óók nog eens goedkoper dan met de trein!

  3. Hoi Luuk, heel goed die column over de toiletjuffrouw. Ik herken me voor de volle 100 % in de situatie in de trein wc die jij zo beeldend beschrijft.
    Eerlijk gezegd lees ik nooit columns van jou maar gisteravond heb ik jou ontdekt; op de lagere school, heel lang geleden zei een leraar en hij droeg het heel officieel voor: het puntje van een gauwe pen is het felste wapen dat ik ken!
    En dit is op jou van toepassing.

  4. Ik ga een serieuze reactie geven.
    Eten,drinken en daarna toiletbezoek behoort tot de basisbehoeften van de menselijke soort. Laat ik mij beperken tot toiletbezoek: Zodra je je huis verlaat en je op reis gaat heb je het recht op een schoon toilet je grote of kleine boodschap achter te laten. Zo hoort dat in een beschaafd land.
    De NS heeft besloten dat wij met zijn allen de pot op kunnen, maar niet bij hen.
    Na mijn pensionering zit ik nog maar zelden in de trein, maar het klopt: als ik eens “moet” zowel met de trein als naar de plee in de trein is het een onaangename ervaring.
    En voor bejaarden, mensen met een handicap en jonge kinderen die nog niet zo lang zindelijk zijn is het nog erger.
    En het komt allemaal door één ding: de doorgeschoten privatisering.
    Het is bij de NS een zooitje geworden.
    Tenslotte: ergert u zich ook zo aan die poortjes van To the loo ?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top