Senseo: de bermbom op het aanrecht

De zon schijnt, maar bij mij in de nieuwbouwwijk heerst paniek. Op straat klitten groepjes senioren samen. Gefluister en verontruste blikken. Veel mismoedig schuddende hoofden. “Het schijnt een paar weken te duren voordat je ‘m weer terug hebt”, weet mijn gepensioneerde overbuurman te melden. Kreten van afgrijzen om hem heen. Maar wat dan in de tussentijd? Oploskoffie drinken soms? Het zal toch niet waar zijn! Nog meer gemopper.

Het is duidelijk. De economische crisis maakt even plaats voor een nog veel groter ongemak. Philips haalt in Nederland één miljoen Senseo koffiezetapparaten terug naar de fabriek. De ondingen kunnen door een haperend veiligheidsmechanisme zo heet worden dat ze ontploffen.

Boem! Prachtig lijkt me dat, zo’n explosie. Een Senseo die op een zondagochtend begint te schudden en te trillen. Met het hele gezin een snoekduik achter de bank en dan de knal. Alle ramen van de doorzonwoning eruit. Deuren uit de sponningen. Muren ontzet.
Senseo is de bermbom op het aanrecht. Goed om te weten. Ik heb me namelijk altijd al afgevraagd waarvoor dat apparaat nu eigenlijk dient, want koffie kun je er niet mee zetten. Wel een bruine, weeïge substantie, bestemd voor mensen zonder smaak. Daarom is Senseo in Nederland zo’n succes. We drinken het omdat de buren het drinken, voor het gemak en omdat de apparaten torenhoog staan opgestapeld bij de Blokker. Het is lemmingenkoffie. Of beter gezegd: laffe koffie.

Er is geen liefde meer voor het bruine goud. Eén druk op de knop van een apparaat dat je voor een paar tientjes koopt; meer hebben we er niet voor over. ‘Gebruikersgemak’ heet dat dan. Houd toch op! Een Senseo-apparaat zet helemaal geen koffie. Het doet maar alsof. Het scheidt weeïg water af waarop iets drijft dat voor een crèmelaagje moet doorgaan. Senseo is namaakkoffie. Het is nep. Het is een kunstkerstboom. Het is laminaat dat op oud eiken moet lijken. Het is een opblaaspop. Het is kraak noch smaak, een belediging voor tweeduizend jaar beschaving. Het is niets en het zal nooit wat worden. Liefdeloze rommel, dat is het. Ik hoop op veel ontploffingen bij mij in de buurt.

13 reacties op “Senseo: de bermbom op het aanrecht”

  1. Zelf maal ik graag de bonen. Althans, dat laat ik een apparaat doen. Elektrisch. Kokend water in de pergolator. Eerst een bodempje laten intrekken en dan pas de rest erop. Even wachten en het filterdingetje langzaam richting prut laten zakken…Lekker!

  2. nu weten we waar de terroristische dreiging vandaan komt!
    alle senseos worden via al quaida bestuurt!

  3. schoonzus

    Hoi Luuk,

    Ik kan uit ervaring zeggen dat jou koffie heerlijk is.
    Maar als ik moet kiezen tussen ‘s morgens een kopje thee of een kopje Senseo ga ik toch voor het laatste…

  4. Ik ben overgegaan op thee vnl door al die koffie die niet altijd even lekker is. Er zijn wel minimaal 40 verschillende soorten theesmaken. Overal in de wereld te koop. Even makkelijk een zakje.Een wat lekkere thee, gewoon losse thee in een mooie theepot en een tijdje laten staan en je hebt een heerlijk warm watertje met smaak naar wens. Die theepot doet het hem ook natuurlijk, want daar heb ik zelfs keuze in nl een stuk of 90.

  5. Kijk, meteen decadentie in de reacties. ‘t is toch bar en boos dat yvonne het huis deelt met 90 potten. (sorry, maar zulke grapjes maak je als homo).

  6. @Karel, weet je dat je dan een aantal onderdelen van de Senseo éérst verdomd goed moet afwassen, tenzij je graag thee met een schuimlaag lust?

  7. @nna

    Ja dat wist ik daarom hebben wij twee Senseo’s op het aanrecht staan. Een zogenaamd Senseo cluster.

  8. Hoi Luuk,

    Wat schrijf je leuk zeg! Heb vanmorgen enorm gelachen in de trein om je column in de metro.

    Groetjes,
    column-collega 😉 Jamie

  9. senseo is inderdaad geen echte koffie… als je het vaak drinkt word je er gewoon moe van.. van de smaak dan he, niet van de caffeine 😉

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top