Signaalmarge

Ik lees net op de economiepagina dat komend jaar “de signaalmarge uit het regeerakkoord wordt overschreden.” Zoiets schijnt funest te zijn voor onze welvaart. Ik heb het artikel wel drie keer gelezen, maar ben er niet in geslaagd te achterhalen waarom. De signaalmarge overschrijden. Recessie-jargon waar je uren naar kunt staren, zonder er ook maar iets mee op te schieten.

Als mensen het over recessie hebben, moet ik altijd terugdenken aan de tijd dat ik op de Havo zat, begin jaren tachtig. Nederland telde bijna zevenhonderdduizend werklozen, maar in werkelijkheid waren dat er één miljoen. Wie een baan zocht, maar geen recht had op een uitkering, schreef zich niet eens in bij het arbeidsbureau; er was toch geen werk. Huizenprijzen daalden in vier jaar tijd met zo’n 35 procent. Het financieringstekort van de overheid liep op tot boven de tien procent.

De tijden van economische rampspoed; ik kreeg er als lamlendige puber weinig van mee. Het enige wat me nog scherp voor de geest staat, is het beeld van mijn economieleraar. Hij begon elke les met een lange monoloog over de barre tijden waarin we leefden. Wij, zijn leerlingen, waren de verloren generatie. We zouden de rest van ons leven werkloos blijven. Nee, het kwam nooit meer goed. Gloedvolle toespraken waren het, die hij steevast afsloot met het gedragen uitspreken van de woorden ”werkloosheid, ellende…”

Het deed me allemaal weinig. Dromerig staarde ik wat naar buiten, naar de fietsenstalling. Alle jongens bij mij in de klas reden een brommer. Meestal een Zündapp of een Kreidler, soms een Tomos. En ze droegen allemaal een helm met daaraan zo’n stoere vossenstaart. Ik niet, ik reed als enige op een vouwfiets. Doelbewust, want schaarste creëert vraag, had ik geleerd. Dat was mijn tactiek om een meisje te krijgen.

Pas nu, met de economiepagina voor mij, begrijp ik waarom dat niet werkte. Ik kan het eindelijk duiden. Het heeft te maken met de signaalmarge. Op dat vouwfietsje, met het zadel en het stuur in de hoogste stand, overschreed ik de signaalmarge van elk meisje. Funest voor mijn persoonlijke welvaart, want heel mijn Havo-tijd kon ik geen vriendinnetje krijgen. Welbeschouwd was dat ook werkloosheid. En ellende. Maar dan anders. Economie, ik heb er nooit iets van begrepen.

6 reacties op “Signaalmarge”

  1. zandkorreltje

    Ooooh! Joh, Luuk! Nou geef je de schuld maar aan de vouwfiets. Signaalmarge, vouwfiets, je moet wat verzinnen om de schuld aan te geven. De spiegel geeft soms uitkomst!

  2. Ik vond die jongens met Zündapps en vossenstaarten behoorlijk zielig destijds. Ik concentreerde mij meer op de alternatievelingen. Maar ja, met m’n collegelook zagen die mij ook niet staan natuurlijk. Over overschreiding van de signaalmarge gesproken…

  3. Zo’n hoekig groen fietsje? Je had daar dan toch wel een Puch stuurtje op?

  4. je schoonzus

    Leuk joh! Ik herken me helemaal in je beschrijving van die jaren, alleen had ik geen brommertje maar een omafiets met mandje waar ik helemaal trots op was! En van die signaalmarge begrijp ik ook niets….

  5. Signaalmarge,intrigerend woord als je het beschouwd, want is de marge van het signaal marginaal of rest ons nog tijd.
    Wat ik ervan kan maken is dat het signaal die een rampspoed inleid nog niet is afgegaan maar dat wij geconfronteerd worden met een soort van DEFCON situatie, ik weet nu niet precies of DEFCON 1 of DEFCON 5 de Apocalyps inluidt, en dat de overheid net als artsen bij een minderende piep van een hartmonitor nog de kans krijgt om de patiënt een nitrobaatje onder de tong te schuiven.
    De overheid werkt jammer genoeg anders dan de werkelijkheid, de overheid gaat door met spenderen en de werkelijkheid gaat wat vaker naar de Lidl i.p.v. Albert Heijn, teneinde de marge van het huishoud boekje op rekken zodat er geen signaal af kan gaan.
    Luuk je hebt de jaren 80 overleefd, weliswaar zonder meisje, maar dat kan ook een zegen zijn want het had niet zoveel om het lijf, en deze crisis jaren ga je ook overleven ondanks het economische zwaard van damocles dat boven ons hoofd hangt.
    Lees net in het Parool dat een van de smeden van de economische rampspoed, Goldman Sachs, een filiaal hebben geopend in Nederland om eens even lekker te gaan vissen in onze pensioenvijver en dit met toestemming van de toezichthouders.

    Henk

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top