Sleurhut de luxe

Mijn overbuurman – altijd druk druk druk – heeft een state of the art camper gehuurd. Voor een maand. Hij staat er op mij in zijn strak gestroomlijnde paleisje rond te leiden. We betreden het heiligdom.

Buurman wijst me op de 6-versnellingsbak, de cruise control, de airconditioning en de achteruitrijdcamera. Daarna mag ik mijn goedkeuring uitspreken over het plasmascherm aan de wand, de dvd-speler, het elektrisch bedienbare kingsize bed en het panoramadak. Dit is met recht een 5-sterrenhotel op wielen.

“Vrijheid! Even drie weken helemaal niets!” lacht mijn overbuurman. Morgen vertrekt hij met zijn echtgenote richting Spanje. Hij laat me zijn checklist zien. Er moet nog een hoop worden ingeladen: bergschoenen, nordic walking stokken, muggenspray, pindakaas, hagelslag, zes pakken koffie, theezakjes, een salamiworst, drop, piepers, macaronimix, borrelnootjes en een nekkussen.

Maar ook vochtige tissues, mobiele telefoon plus oplader, de laptop en een stapel dvd’s (seizoen 1 t/m 4 van Wallander). Plus de TomTom en de reserve-TomTom, want “je zult zien dat zo’n ding het tijdens de vakantie opeens begeeft”. Bijkomend voordeel: “als nu de ene TomTom ‘keer om’ zegt, kan ik dat met de andere checken”. Ik knik begrijpend. Ja, dat is handig.

Verder op het lijstje: iPad, digitale spiegelreflexcamera met drie afzonderlijke lenzen, reservebatterijen, oplader en twee extra SD-kaartjes, want je weet immers maar nooit. En niet vergeten de limiet van zijn vier creditcards te verhogen. En nog langs bij de Aldi voor houdbare melk. Juist ja. Mijn overbuurman excuseert zich. Hij moet verder met de voorbereidingen, maar ik mag rustig nog even rondkijken.

Wanneer ik de camper verlaat, is hij aan het uitvogelen hoe zijn nieuwe e-book reader werkt. Daarop moeten alle zeventig boeken van Baantjer komen te staan. En daarna wacht hem nog de volautomatische televisieschotel, inclusief het bijbehorende kastje met veel te veel knoppen. ’s Nachts om half drie hoor ik hem nog steeds rond de camper scharrelen.

De volgende dag is het zover. Twee uur later dan gepland zwaai ik buurman en zijn vrouw uit. Daar gaan ze, de vrijheid tegemoet. Hoofdschuddend kijk ik hen na. Het leven is er niet makkelijker op geworden. Tegenwoordig heb je wel heel erg veel spulletjes nodig voor ‘even drie weken helemaal niets’.

9 reacties op “Sleurhut de luxe”

  1. Vandaar dat zoveel huwelijken stranden in de vakantie zeker. En dat menigeen daarna op zijn werk moet bijkomen van die drie weken niets.

  2. Dank zij jouw column hoef ik gelukkig mijn eigen checklist niet meer te checken…

  3. pas nog met een rugzak met 2 spijkerbroeken, 4 t shirts een trui en een regenjas weggeweest.. ow ja en mobiele foon, maar zonder oplader, dus alleen de eerste week wel eens een sms gehad…. zaaaaalig lekker even een paar weken vanalles doen, maar niks moeten…

  4. Poppekop gaat graag commando of draagt weken dezelfde onderbroek / slip?

    Later
    B

  5. … Luuk sloft naar binnen en zet een bakje koffie met een ouderwets koffieapparaat, terwijl hij denkt aan die andere buurman met z’n puc (https://koelman.com/2007/koffie-bij-de-buren/). Op dat moment draait een luxe camper de door wegwerkzaamheden geplaagde A2 op. Het eerste bord dat de routier , pardon … chauffeur ziet is: “GPS uit”. Paniek maakt zich van hem meester. Zijn vrouw begint onmiddellijk in het dashboardkastje te rommelen op zoek naar een ouderwetse papieren wegenkaart. “We moeten er hier af” gilt ze door de “cockpit”. Hij kijkt in z’n spiegel of hij z’n eighteen-wheeler nog tussen de forenzen op de rechter baan gedrukt krijgt. Shit… het zicht in de spiegels is belabberd, dus kijkt hij op zijn achteruitkijk-monitor. Daar is het zicht al niet veel beter. Het fietsenrek dat hij die nacht nog achterop de camper monteerde ontneemt alle zicht. “Fuck it” denkt ie, en geeft een ruk aan z’n stuur. Het keukenkastje zwaait open en de hele voorraad hagelslag en pindakaas vliegt door de camper. De jongste zoon probeert uit alle macht het plasmascherm, dat nu nog maar met een bout vastzit aan de wand, in bedwang te houden. Op de linker baan komt een luid toeterende Vectra met hoge snelheid voorbij en pers zichzelf tussen de camper en opdoemende file. De camper moet vol in de ankers, waardoor de zak aardappelen openscheurt en de inhoud over de campervloer rolt. De dikste aardappel rolt onder de rempedaal, en de camper boort zich in de achterkant van een niet verzekerde Roemeense vrachtauto.

    Als Luuk’s laptop is opgestart en hij net wil beginnen zijn stukje te schrijven gaat de telefoon. De buurman … of hij het nummer van de ANWB heeft…

  6. ..en om die redenen bleven wij in de vacantie rustig thuis..kinderen , die inhun pyama boekjes lezen in hun eigen vertouwde kamertjes…
    praten met elkaar en de kinderen, eens een dagje varen, een dagje naar de dierentuin..
    in de tuin een zandbakje, een badje, ‘s avonds barbeknoeien, pa een dagje alleen weg, ma een dagje alleen weg..
    En dan praat ik over vroeger, want mijn kinderen zijn 30 en 25 jaar en gaan inmiddels alleen op pad..
    En schijt aan de buren die zeggen..”Gaan jullie niet weg ?”
    “Nee, we blijven rustig thuis”…
    Etc Etc.
    Luuk, een prettige vakantie !

  7. Luuk Koelman

    @ irri: Fietsen achter op de camper is zóóó 2008. Ik ga voor deze optie.

  8. Luuk even iets te laat, ik heb het nog nooit gezegd, maar ik houd van je! 😉

    Vind het jammer dat ik bijna 2 jaar niet met het openbaar vervoer ben gegaan en je meesterwerken gemist heb. Sinds kort zit ik weer in de trein. Donderdag is het hoogtepunt van de week!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top