Spiegelbeeld

De spiegel in de badkamer is groot. Wouter Bos knipoogt naar zichzelf. Hij gaat gekleed in een rode kamerjas, pantoffels aan de voeten. Het was een mooie woensdag. Het nieuws is nu officieel: hij is de enige kandidaat voor het PvdA-lijsttrekkerschap. Vandaag heeft hij in Amsterdam een toelichting gegeven. Bescheiden maar strijdlustig, op gedragen toon en met mooie woorden, precies de juiste retoriek. Hij had uitgelegd dat je de PvdA samen groot maakt, met zijn allen.

Wouter kijkt naar zijn spiegelbeeld. Nou ja, met zijn allen. Hij glimlacht. Wat eenieder weet, hoeft natuurlijk niet hardop gezegd te worden: Wouter Bos í­s de PvdA en de PvdA is Wouter Bos. Zonder Wouter geen PvdA. In ieder geval géén succesvol PvdA. Wouter Bos, de man die kwakkelend Nederland uit het slop gaat trekken. En als het land niet kwakkelt, dan kan het natuurlijk altijd nog zoveel beter.
Wouter gaat er eens goed voor staan. Even lachen nu. Mondhoeken aanspannen, omhoog trekken en de oogjes even laten glimmen. Ja, dat ziet er goed uit, beide wangen perfect in cadans. Nu vasthouden, die glimlach. Iedere dag drie minuten. De een drukt zich dertig keer op, Wouter houdt 180 tellen zijn glimlach vast.

Auw! Plots voelt Wouter een spiertje in zijn linkerwang samentrekken. Misschien wat te veel geoefend. Met zijn rechterhand masseert hij het pijnlijke plekje. Voor een toppoliticus zijn er gelukkig belangrijker zaken. De verschillende standen van het hoofd bijvoorbeeld, daar moet nog een weinig aan gewerkt worden. Wouter bestudeert zichzelf in de spiegel. Hij herschikt zijn bovenlichaam, draait het hoofd en heft subtiel de kin. Nu even die wenkbrauwen en dan vol bravoure… Ja, zo lijkt hij sprekend op James Dean. Daar schijnen veel AOW’ers gevoelig voor te zijn.
Volgend standje. De armen over elkaar en het hoofd iets omlaag, maar toch monter in de camera blikkend. Eens zien of hij nog net een gekromde wijsvinger tegen zijn kin aan krijgt, dat doet het op foto’s altijd goed. De denker Bos, ook belangrijk. Of nee, premier Bos. Ja, premier Bos. O, dat woord alleen al: premier!
Hoe het komt, weet Wouter niet, maar plots moet hij aan John Travolta denken. Saturday Night Fever! In één vloeiende beweging gooit hij zijn linkerbeen opzij en steekt de rechterarm met uitgestoken wijsvinger de lucht in. Grease Lightning! Kijk hem daar toch eens staan in de spiegel. Wat een heerlijke aanblik! Zó wil hij op de trappen van Huis ten Bosch staan bij de beëdiging van het Kabinet Bos I.

Wouter geniet van zijn kwieke, jongensachtige uitstraling. Een lust voor het oog. Hij zoekt woorden bij wat hij ziet. Persoonlijkheid. Geloofwaardigheid. Goed van de tongriem gesneden. Een en al stijl. Standpunten met verve verdedigend. Getergd, maar sympathiek.
God, wat is hij sympathiek. Ja, en nog veel meer. Jeugdig. Dynamisch. Minzaam. Innemend. Robuust.
Wouter slaakt een diepe zucht van vervoering. Wouter is alles. Hij is een kei, maar tegelijkertijd ook een warm bad. Naast hem oogt iedereen dof.
En zo is het maar net. Oké, ontspannen nu. Even de schouderspieren los gooien. Ja, dat gaat lekker… Zo, en nu naar bed, want morgen wacht hem weer een dag boordevol furore in de spotlights. Wouter tuit de lippen en blaast een handzoen naar zichzelf. Ach, kon hij deze spiegel maar mee naar buiten nemen, onder de arm. Altijd Wouter Bos in de buurt, wat wil een mens nog meer?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top