Het statement van Guus Meeuwis

Zit ik net lekker een stapel cd’s te kopiëren, zie ik vanuit een ooghoek hoe op televisie een kromme breinaald tergend langzaam door iemands bovenlip wordt gedreven. De ongelukkige trilt en schudt. Nu wordt de naald ook op de onderlip gezet. Even spant de huid zich in een ijzingwekkende close-up, dan breekt ze. Als gehypnotiseerd kijk ik naar de beelden. Een vochtige kelder, holle geluiden, ergens druppelt een kraan.

Mijn hemel, in welke dictatuur wordt mensen met naald en draad de mond gesnoerd? Ik grijp pen en papier. Mensenrechten in Oost-Timor? Pinochet die niet mag worden uitgeleverd? Met dit nieuwe spotje mag Amnesty op mijn warme belangstelling rekenen. Naar welk gironummer moet het geld?

De camera zoemt uit. Verbaasd staar ik naar het scherm. Verrek, die vent met zijn half dichtgenaaide mond, die ken ik! Het is Guus Meeuwis en hij kan geen kant op. Sadistisch ogende mannen in witte jassen cirkelen om hem heen. Guus kreunt. Zijn maag trekt samen. Weer drijven zijn beulen de kromme breinaald door zijn boven- en onderlip.

Guus Meeuwis die een lesje maatschappelijke betrokkenheid ten beste geeft. Wie had dat ooit gedacht? Ik in ieder geval niet. Onze vaderlandse sterren komen per definitie hun bed niet uit voor een goed doel als er geen televisie bij is. Liever zitten ze schaapachtig lachend in Rappatongo of Waku waku, nonchalant wapperend met het hoesje van hun nieuwste cd.

Gelukkig is Guus niet behept met zulke vervelende karakterfoutjes. Misschien kun je kritiek hebben op zijn niemendalletjes à la ‘kèdèng-kèdèng-tu-tuuu’, maar in ieder geval stáát hij ergens voor.

Ach en wee, wat kan een mens zich toch vergissen. Hoe kwam ik ooit op het idee dat Guus Meeuwis een typische representant is van de muziekindustrie: het schandknaapje van sluwe platenbonzen die indertijd in recordtempo de elpee (nog geen geeltje) vervingen door de cd (toen al veertig gulden). De reden voor het prijsverschil was niet de productiekosten, want die bleven gelijk. Nee, zo’n zilveren schijfje was onverwoestbaar en ging je leven lang mee. Bovendien kon je ermee frisbeeën, naar zonne-eclipsen kijken en ze op feestjes als onderzetter gebruiken. Zulke onzin-argumenten hoor je tegenwoordig niet meer. Nu heet het dat vijfenveertig gulden voor een cd ‘gewoon een eerlijke prijs is’. Toch wel fijn om te weten dat de prijs van een cd in bijvoorbeeld Duitsland nog altijd tien gulden eerlijker is.

En al die zogenaamde ‘extra investeringen ter wille van jong talent’? Dat geld wordt inderdaad zeer wel besteed. Koop die fantastische Big Brother-cd en overtuig jezelf: tijdloze opnamen van acht zoetgevooisde stemmen. Een uniek en geldverslindend muziekproject.

Inmiddels is de mond van Guus bijna geheel dichtgenaaid. Het is gewaagd en gruwelijk tegelijk, maar de zanger acteert alsof hij nooit iets anders heeft gedaan. Die angst in zijn wijd open, starende ogen. Het parelende zweet stroomt in straaltjes langs Guus’ slapen. En dan dat ongecontroleerd schokkende lichaam. Subliem. Guus geeft zich voor de volle honderd procent, want hij is een jongen vol mededogen, met een warm kloppend hart dat hunkert naar een betere wereld. Meeuwis is mijn held.

Denk dat ik toch maar eens een cd’tje van hem ga kopen.

1 reactie op “Het statement van Guus Meeuwis”

  1. beter laat dan nooit

    er is toch zeker niemand geweest die die meeuwis zijn muil heeft losgetornd(t) ?

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top