Thom de Graaf: eeuwige tweede

Daar zat hij dan, alleen aan een net iets te klein tafeltje in een grand café bij het Binnenhof. En ondanks het feit dat het toch echt Thom de Graaf was die daar zat, viel het niet mee hem te herkennen.

Thom dronk een glas thee. Maar meer nog was de voormalig lijsttrekker van D66 druk doende met roeren. Iedere keer als een passant even naar hem keek, versnelde het getik van het lepeltje en boog het grote hoofd van Thom wat dieper voorover. Zijn immense kin hing nu zo’n beetje op zijn borst. Onder hem staken zijn lange benen ver naar voren. Met al het rumoer om hem heen, was de leegte waarin hij zat groot.

Ja, Thom zat er wat mismoedig bij. Hij vroeg zich in stilte af of het met zijn carrière wel de goede kant op ging. En wat er in hem was gevaren, dat hij zich kandidaat had gesteld voor het voorzitterschap van de Tweede Kamer. Thom staarde naar het glas in zijn hand. Negenenzeventig stemmen voor Weisglas, negenenveertig voor Verburg van het CDA en zeventien voor hemzelf.

Zeventien.

Op afstand de hekkensluiter. Hij voelde zich mislukt. De risee van Den Haag. Politieke folklore. Het mocht een klein wonder heten dat hij nog de kracht had gevonden Frans Weisglas te feliciteren. Onbevattelijk eigenlijk.

De thee was op. Thom staarde voor zich uit. Zijn immense kaakpartij rustte in de handpalmen van zijn beide handen. D66 maakte het verschil. Ja, bij elke verkiezing een halvering “n een nieuw historisch dieptepunt. Tropenjaren waren het geweest, zijn Kamerjaren. Was D66 onder Van Mierlo nog goed voor minstens twintig zetels, onder Thoms leiding was er een splinterpartij overgebleven.

En nu dit weer. Politiek was de ene wrange grap na de andere.

Hoe het kwam, wist hij niet. Maar plots dacht Thom aan Joop Zoetemelk, de eeuwige tweede. En aan Clarence Seedorf.

Hij haalde enkele malen diep adem. Het werd tijd dat hij tot iets kwam. Misschien was terugtreden als fractievoorzitter wel niet genoeg. Terugtreden uit de Kamer was een veel beter idee. Wie zouden het merken? In ieder geval niet de media die hem tijdens de verkiezingen vakkundig hadden genegeerd.
“Meneer De Graaf?”

Thom schrok op. Een bejaarde dame met handtas stond voor zijn tafeltje. Ze was van het type toerist. Voor hij iets kon zeggen, schoof ze aan. “Ik vind u zo’n aardig en net heerschap.”
Thom glimlachte flauwtjes.

De oude mevrouw wees naar een tafeltje wat verderop, waar twee andere dames op leeftijd schichtig hun kant op keken. “Dat zijn mijn vriendinnen van de kienvereniging.”
“Kijk eens aan.” Tom trok zijn mondhoeken omhoog.
De dame drukte haar handtas stevig tegen zich aan. “We zijn hier op excursie. Volgende week gaan we naar de zeehondencr”che in Pieterburen.”
Thom knikte. “Leuk.”

Er viel een stilte.

“Tijdens de Tweede Kamerverkiezingen heb ik op u gestemd, meneer De Graaf.”
“O, dat is fijn. Dank u wel voor het vertrouwen.”
De oude dame knikte. “U bent tenminste niet zo als al die andere politici. U bent heel anders.”
Thom veerde op. Iemand die in hem geloofde!
De woorden verlieten bijna als vanzelf zijn mond. “Ik maak graag het verschil en ben blij dat bestuurlijke vernieuwing een item is dat ook de wat oudere generatie…”
“Want weet u, meneer De Graaf.” De oude dame keek hem bijna troostend aan. “Ik vond u zo sneu…”

5 reacties op “Thom de Graaf: eeuwige tweede”

  1. Laat De Graaf deze column maar niet lezen, want dat worden waterlanders. Raak, Luuk – knap!

  2. Luuk,

    treffend geschreven… wel doodzonde voor één van de meest betrouwbaar overkomende politicussen… dat telt schijnbaar niet in de politiek! Wat dat betreft is de politiek weer een goeie spiegel voor het echte leven…

    Groet,
    Jasper (webmaster column.startkabel.nl)

  3. ed@smits.us

    Leuk literair geblaat Luuk. De boog kan niet altijd gespannen staan?

  4. jeroen van Diesen

    thom de graaf, de man van de nuances. De man van beter nederland , maar ook de man van de tegenzittingen. Ik heb het erg tedoen met hem. Als het zwarte schaap stond hij aan de kant mee tekijken hoe de populaire klasgenootjes hun spelletje speelde , waar hij niet aan mee mocht doen. toch probeerde hij mee tedoen. Zijn campagne reclame kwam dan ook vaak tussen de debatten door in de hoop dat iemand hem en zijn partij op zou merken.Maar de mensen hadden meer interesse in wat de rest van de televisie-wereld zei:,,CDA en PvdA daar gaat het om”
    Thom de Graaf hij is de stille jongen in de klas,maar hij zal dat ongetwijfelt niet blijven.

  5. Ik moet altijd een beetje lachen om reacties als die hierboven. Veel mensen krijgen na het lezen van een goedgeschreven artikel de neiging zelf ook een paar mooie volzinnen te maken. Die neiging levert, in combinatie met de losse schrijfstijl die gewoonlijk op reactieforums gehanteerd wordt, prachtige missers op als “één van de meest betrouwbaar overkomende politicussen” en “stond hij aan de kant mee tekijken hoe de populaire klasgenootjes hun spelletje speelde , waar hij niet aan mee mocht doen. toch probeerde hij mee tedoen”. Ok, het gaat om de intentie, maar een iets meer moeite doen om je fatsoenlijk uit te drukken kan ook geen kwaad. Alleen de korte statements lokken een reactie uit. 1) ed@smits.us: literair geblaat? De literaire ambities van Luuk daargelaten, dit stukje is toch niet meer dan een ironische illustratie van de ontwikkeling rond Thom de Graaf? Niet alles zo serieus nemen! 2) Paul: laat Thom het maar wel lezen. Als hij gevoel voor humor heeft trekken z’n mondhoeken vast wel omhoog. Een glimlach is een glimlach, ook al is ie zuur. En lachen is gezond!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top