Tot tien tellen

In de Albert Heijn dribbelt een klein meisje voorbij. In haar minikarretje staan vijf pakken Venz hagelslag en nu stiefelt ze op de zuivel af. Haar moeder, een jonge vrouw met een Louis Vutton-tas, volgt enkele seconden later. Moeizaam trekkend en sjorrend aan haar tot de nok toe gevulde boodschappenkar, kan ze het tempo maar nauwelijks bijbenen. “Kom nou, Lotte. We moeten naar huis.”
“De Danoontjes!” roept Lotte. “Ik wil ook Danoontjes.” Haar winkelwagentje komt ratelend tot stilstand tegen de rand van de koeling.

“Nee schatje, niet doen.” Met moeite weet de moeder haar kar tot stilstand te brengen. “Je kunt niet elke dag een Danoontje krijgen.”
Maar de woorden dringen niet tot het meisje door. Ze begint ijverig haar winkelwagentje vol te laden met de felgekleurde bakjes.
“Lotte, wat hadden we gisteren afgesproken toen je die Barbiepop kreeg?”
Het meisje keurt haar moeder geen blik waardig. In grote ernst gaat ze door met het vullen van haar karretje. De pakken Venz zijn al bijna verdwenen onder de Danoontjes.
De vrouw pakt het winkelwagentje van haar dochter vast. Consequent zijn in de opvoeding, zeggen J/M en Ouders van Nu. Een kwestie van wilskracht. “Lotte. Dit vindt mama niet lief van je.”

Het gezicht van het meisje betrekt. Ze kijkt haar moeder pruilend aan. “Wel! Afblijven!” Dan begint ze uit alle macht aan haar karretje te trekken. “Nee! Nee! Nee!”
De moeder zucht. Ze kijkt naar het verkrampte gezicht van haar spruit en dan naar het al bijna lege schap Danoontjes. Eigenlijk heeft ze haast. In gedachten was ze al voorbij de kassa, in de auto en op weg naar huis. “Laat eens los, Lotte. Doe wat mama zegt.” Terwijl ze met haar ene hand haar eigen boodschappenkar vasthoudt, probeert ze met haar andere hand het wagentje van haar dochtertje naar zich toe te trekken. Het heeft iets van een hopeloze spagaat.
Het meisje rukt nu uit alle macht aan haar karretje. “Au! Au! Au! Je doet me pijn, mama!”

De moeder schrikt. “Lotte, doe niet zo raar! Mama doet je helemaal geen pijn!”
Vanuit haar ooghoeken ziet ze de mensen kijken. Dan laat ze los. Even lijkt de tijd stil te staan. De vrouw werpt vertwijfeld een blik op het volle karretje van haar dochter. Er trekt een vermoeide blik over haar ogen. “Thuis heeft papa iets lekkers voor je. Denk je ook niet?”
Maar daar trapt dochterlief allang niet meer in. Ze duwt haar volle karretje boos richting kassa. De moeder kijkt haar dochtertje na. Opvoeden is een strijd. Even maakt ze aanstalten een tegenovergestelde richting in te lopen. Dan haalt ze diep adem en duwt haar kar achter die van haar dochtertje aan.

Ik loop door. Bij de kassa kom ik moeder en dochter opnieuw tegen. Moeder zet op automatische piloot de Danoontjes op de lopende band. Dochterlief verpoost even in de ballenbak. Bij terugkomst is ze alweer in een opperbest humeur, al is de aanvaring van daarnet nog niet vergeten. “Mama, ik moet thuis met je praten wat ik vond het helemaal niet fijn wat jij deed.” De vrouw kijkt haar kroost woest aan. Ze kookt. Haar vingers verkrampen. Een fikse lel om de oren, dat is wat dit wicht verdient.
Of toch maar tot tien tellen? Het liefst doe je als ouder het eerste, maar toch kies je voor het laatste. Zo ook deze vrouw. Even later sjokt ze gelaten achter haar dochter aan richting auto. Altijd maar weer tot tien tellen, het is de tragiek van het moderne ouderschap.

23 reacties op “Tot tien tellen”

  1. Oeps, met schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat deze situatie me wel heel herkenbaar voorkomt…

  2. En dan nog verbaast zijn dat die kinderen opgroeien tot verwende secreten. Terug die kar van dat kind en dan ook wel ALLES dat er al in stond.

    Het geven van zo’n kar is trouwens de eerste fout die je maakt, gewoon niet doen, tenzij je die kinderen het ook zelf laat afrekenen.

  3. Vroegah, was alles beter! Toen waren er immers géén Danoontjes en verwende kinderen al helemaal niet..

    Vroeger vroeg ik me af waar die rotschoppen nodig voor waren, nu weet ik het!

  4. En, wat ook een hele opluchting is, gewoon niet luisteren naar het gewauwel.

    Eh. Van het kind dan. “jij bent echt de stomste moeder van de hele wereld, ik zit in een gevangenis, mijn leven is nog erger dan de hel!”.
    Niks van aantrekken.

    Maar ik moet bekennen dat Project ‘JE KRIJGT NIET ALTIJD JE ZIN’ wel wat langer loopt dan gepland.
    We weten natuurlijk allemaal hoe dat komt. Als je kinderen eerst helemaal ondersteboven stimuleert dat ze vooral een EIGEN MENING moeten hebben een LEKKER ZICHZELF ZIJN, dan is het ook niet zo gek dat ze heel vaak lekker iemand anders zijn, met een andere mening dan wat jou zo lekker uitkomt.

    Dat kun je dan op je vingers natellen. Tot tien. En dat dan heel vaak.

    Of klink ik nu ook wat ouderwets?

    ( in het kader van dat de oude Egyptenaren al klaagden dat de jeugd van tegenwoordig geen respect meer heeft voor de ouderen enzo? )

  5. Kinderen zelf laten afrekenen? Zelf eerst je naam onder je reactie zetten!

    Samen MET de kids en MET winkelwagen inkopen doen, kan best gaan hoor; de tijd nemen en duidelijk uitleggen. “Nee, dit keer geen Danoontjes, deze dubbelvla is in de aanbieding. Kijk maar naar die grote, rode cijfertjes!”.

  6. Ddit komt mer zo bekend voor, een kind probeert nou eenmaal in alles zijn zin te krijgen.
    Gewoon consequent zijn, ja=ja en nee=nee.
    Geen onderhandelingen, gespreksgroep of wat dan ook.
    Tot 10 tellen? een flinke tegen tegen het liefst een bloot bovenbeen helpt veel beter. Kind boos op je? Jammer, je bent de ouder en niet een vrien/in, en het gaat heus wel weer over.
    Mijn kinderen waren 30 jaar geleden klein maar toen speelden dezelfde dingen al. Een tik geven in het openbaar? Geeft boze blikken van de omstanders. Alweer niets van aantrekken, het kind rekent erop dat je je wel iets aantrekt van de boze gezichten en dat het zijn zin krijgt. Chantage?

  7. Geweldig, mooie spiegel van het huidige gezin. Maar ik denk dat dit de excessen zijn. Niet iedereen zal zich toch zo laten chanteren door z’n kids?
    Mijn reactie was ‘en het doet nog veel meer pijn als je later niet je grenzen kent’. Arm meisje, en als later haar baas nu dat gezeik over extra danoontjes in de lunchpauze zat is en haar ontslaat… dan doet het pas echt pijn. Ook omdat papa en mama dan weer moeten opdraven voor een kind dat niet ‘nee’ heeft leren accepteren.

    Tot zover het moreel geblaat vandaag. Het blijft een mooie spiegel.

  8. Wat ben ik blij dat ik mijn kinderen wel heb opgevoed zeg. Dit soort situaties komen mij dus absoluut niet bekend voor, als ik zeg nee dan is het nee! Mama’s wil is wet hahahaha.
    En geen tik in het openbaar? Echt wel dus!

    Es

  9. Raar dat ik dat soort situaties in de winkel waar ik werk bijna nooit mee maak. Jammer hoor. Ik zou wel eens willen weten hoe dat kind en die moeder eruit ziet.

  10. ff iets anders:

    Dat afronden op 5 Eurocenten (Grrrr), zit daar geen brandbriefje in? Theoretisch is namelijk het volgende mogelijk: verdeel alle boodschappen in groepen waarvan het totaalbedrag naar beneden wordt afgerond (eindigend op 1,2,6,7 eurocent) en reken deze telkens apart af met contant geld. Als je dan 7x hebt afgerekend heb je tussen de 7 en 14 eurocent verdient, terwijl je wellicht 1 of 2 eurocent had moeten toeleggen als je al je boodschappen tegelijk in 1x had afgerekend.

    kHeb dit nog niet in de winkel uitgeprobeerd, maar ik ben best benieuwd hoe men hierop zal reageren :o)

  11. Jeetje ik weet niet wat ik hoor. Dit kan echt niet hoor. Als dat nu al zo is wat moet dat dan later worden met dat kind?!

  12. Tot 10 tellen?!?

    Vroeger telden we ook tot tien! De zweepslagen!

    Wanneer zo’n kwajongen een appel gapte werd hij geradbraakt!

  13. Top verhaal met een waarheid van hier tot Tokio. Triest, maar werkelijkheid…

  14. @melkkoe:
    Veel mensen zullen van mening zijn dat iedereen die hier bij Koelman aan het surfen is beter “een life” kan “getten”…

  15. Haha ik zie het zo gebeuren met die verwende nesten die je wel eens ziet…

    @Zucht:
    Kost ongeveer een uurtje om steeds weer in de rij te gaan staan met die paar boodschappen… Kan je beter bij iemand gaan schoonmaken ofzo, dat schuift toch al gauw 10 euro per uur

  16. @ Poppekop:
    haha, thanks voor de tip. Het gaat mij echter niet om het feit om hier geld aan te verdienen (dat laat ik gewoon fijn over aan de supermarkten die hier ongetwijfeld voordeel uithalen doordat alles toevallig net iets vaker omhoog wordt afgerond), het gaat me meer om de reactie van de kassiere. Je hoeft trouwens uberhaupt niet telkens opnieuw in de rij te gaan staan. Gewoon een “volgende klant” balkje tussen de groepjes leggen en deze achtereenvolgens afrekenen…

  17. @zucht:
    en daar moet ik op gaan wachten? verdien wel iets meer in het uur dan de tijd die jij over het afrekenen doet!

  18. @Eric:
    Geld verdienen is niet mijn motivatie! Waar is het me dan wel om te doen? Nou, omdat de consument zich weer gedwee een oor aan laat naaien: 1 a 2 eurocent winst per klant in een supermarkt lijkt niet veel, maar als je alle transacties van 1 dag van 1 supermarktketen bij elkaar optelt, levert het toch wel een aardige duit in het zakje van de supermarkt. Hoezo, geen fratsen?

  19. Haring Henkie

    @ Zucht:
    Het is alweer een aardige tijd geleden dat ik kansberekening heb gehad op school, maar als iemand een willekeurig aantal artikelen afrekent (in 1 keer!), kom je volgens mij toch echt uit op een willekeurig eindcijfer in het totaalbedrag.

    Pas zodra er op dubbeltjes zou worden afgerond krijg je een oneerlijke situatie; hoe rond je dan immers een stuiver af? naar boven of naar beneden?

  20. @Haring Henkie:
    Bedankt voor je opfrissing kansberekening. Wat je echter niet in je “berekening” hebt meegenomen is het feit dat de artikelen niet willekeurig zijn geprijsd, maar meestal op .98 of .99 eindigen. Hierdoor is het dus niet helemaal EERLIJK.

    Houd maar eens in de gaten hoe vaak je eindbedrag in de supermarkt naar boven wordt afgerond. Mij is het in ieder geval nog geen enkele keer overkomen sinds men is gaan afronden. Nu weet ik dat dit volgens de kansberekening ook tot de mogelijkheden zou behoren als het wel eerlijk zou zijn, maar die kans is uiterst klein…

    Bovendien is 5 Eurocent nog altijd ruim 10 cent :o)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top