De verplichte gezelligheid van Chris Rea

Kersthit in Groot-Brittannië: de compositie 4’33’’ van John Cage. Opvallend, want wie 4’33’’ van John Cage draait, hoort enkel stilte. Een stilte die precies 4 minuten en 33 seconden duurt.

Toch werd het nummer de afgelopen weken vele duizenden keren verkocht én volop gedraaid. Er hoort ook een clip bij. We zien een pianist plaatsnemen achter een piano. Vervolgens raakt hij 4 minuten en 33 seconden lang geen toets aan. En dat is het dan. Mooi vind ik dat.

Nog fijner dan kijken naar stilte, is lúisteren naar stilte. Vooral thuis. Opeens hoor je de poes weer, zachtjes spinnend op de bank naast je. Zoveel gezelligheid. En dat dankzij John Cage. Die man was zijn tijd ver vooruit. Hij “componeerde” zijn kersthit al in 1952, uit protest tegen alle muzakjes waarmee klanten in winkelcentra worden overspoeld. Bijna zestig jaar later is er weinig veranderd. Overal is de lucht zwanger van sleetse kerstklanken. Jingle Bells, Bing Crosby, Band Aid, Mariah Carey, Wham…

Maar niets is gruwelijker dan de verplichte gezelligheid van Chris Rea: Driving Home for Christmas. Er is geen ontkomen aan, die man. Daarom ben ik hem door de jaren heen langzaam maar zeker gaan haten. Echt háten. Chris Rea. Reed die hese zak maar één keer in zijn miezerige leven tegen een boom, denk ik dan. Maar eerst wil ik dat hij lijdt. Chris onderweg naar huis, naar zijn Josephine (“Josephine, I’ll send you all my love”). Kerstavond. Hij heeft bloemen bij zich. En een flesje wijn. Chris heeft zijn optreden voor vanavond afgezegd. Wat zal Josephine opkijken. Hij draait zijn Hummer de oprijlaan op. Alles is donker, behalve de slaapkamer. In de hal slaat Chris zich de sneeuw van de schouders. Het is vredig stil in huis. Pas dan hoort hij een zacht ritmisch gebonk boven zijn hoofd. De lamp aan het plafond beweegt. Een heel klein beetje gruis dwarrelt langs de muur naar beneden.

Enkele uren later. Chris Rea zit in zijn Hummer, voor zich uit starend over een verlaten parkeerterrein. Het huilen is gestopt. Hij voelt niets meer. De rest van de nacht luistert hij naar 4’33’’ van John Cage. Zonder het zelf te beseffen. En in de repeat.

8 reacties op “De verplichte gezelligheid van Chris Rea”

  1. Minder stukje vandaag Koel

    Er is niets heerlijker dan vanuit het werk onderweg naar huis te luisteren naar de ontspannen klanken van Chris Mariah en Wham

    Het hoort nu eenmaal gewoon bij Kerst
    Nee dan de samenleving die massaal betaald voor 4,33 minuut stilte. Het is al triest genoeg dat 1 persoon dit bedenkt maar dat dit ook nog eens door veel mensen word gedownload is niets anders dan diep en diep triest

    Opzouten met je stilte
    Driving home for christmas is nostalgie die hopelijk nog lang blijft bestaan

  2. Het lijden heeft Chris al achter de rug. Enkele jaren geleden heeft hij alvleesklier kanker overleefd.
    Oh ja, Josephine is zijn dochter en niet zijn vrouw zoals je suggereert Luuk.
    Verder ben ik het met je eens: het is een wanstaltig, tenenkrommend nummer.

  3. Opperprutser

    Het is inderdaad oubolligheid ten top. Kerst prima maar die valse sentimenten mogen van mij gestolen worden.
    Prima column maar weer eens!

  4. “Reed die hese zak maar één keer in zijn miezerige leven tegen een boom” I’m driving home for Chr……ashh

  5. Schandalig stukje.
    Verdiep je eerst eens in ‘s-mans werk voordat je wat neerpent. Chris Rea moet elke dag 30 pillen innemen, anders overleeft hij niet. Jammer dat je alleen zijn commerciële 2 nummers kent, die wel zijn bekendste zijn geworden. Zijn laatste 2 grote platenprojecten heeft hij zelf gefinancierd. Zoveel passie heeft hij voor muziek, waar hij echt voor leeft. Dus om hem nou tegen een boom aan te laten rijden…..
    Josephine is zijn dochter, zodat elke geschreven letter in deze column een verspilling van inkt is geweest.

    Een stukje blanco pagina in de Metro van gisteren zou ook niet hebben misstaan, om de vergelijking met John Cage’s stilte maar eens aan te gaan.
    Rectificeer dit stukje maar gauw en bereid je eens wat beter voor.
    Succes

  6. Zou het zo kunnen zijn dat in de slaapkamer Chris de Burgh bezig was met Josephine, the lady in red? Ook zo’n Chris en zo’n nummer om noooooit te vergeten.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top