Vleesgeworden statement in de Vaginamonologen

Als een vagina zou kunnen praten, wat zou zij dan zeggen? Dat is de vraag die de Amerikaanse schrijfster Eve Ensler jarenlang bezighield. Om een antwoord te krijgen, interviewde zij wereldwijd zo’n tweehonderd vrouwen en verwerkte hun persoonlijke verhalen tot tien monologen: De Vagina Monologen. Deze maand ging de Nederlandse editie in première, gespeeld door een wisselende cast van dertig bekende Nederlandse vrouwen. Onder hen onder meer Catherine Keyl, Jasperina de Jong, Noraly Beyer, Marga van Praag, Frederique Spigt en Hanneke Groenteman. Per avond vertolken drie van hen de monologen, waarbij het voor de bezoeker steeds weer een verrassing is welke celebrity haar intiemste gevoelens en ervaringen met het publiek deelt.

Mijn vriendin is wezen kijken en ze vond het fantastisch. Het had haar de ogen geopend, vertelde ze me bij thuiskomst, want zelfs in de eenentwintigste eeuw is de vagina nog een onontgonnen gebied. Omstandig legde ze uit dat het taboe op de roos van vlees zelfs veel groter is dan vrouwen denken. Zo roept het woord vagina alleen al een taboesfeer op. Daarom is erover praten ook zo belangrijk. De vagina als statement, het onbespreekbare bespreekbaar maken, dat geeft je als vrouw vertrouwen en kracht. Zo ging een van de monologen (een overtuigende rol van nieuwslezeres Noraly Beyer) over een vrouw die altijd ontzettend nat was. Op een nacht droomde ze dat ze zoveel vloeide, dat alles overstroomde. Vol van genot verdronk ze uiteindelijk in haar eigen vocht. De volmaakte emancipatorische bevrijding.

Lekker gek doen. Ik knikte begrijpend. Vrouwen gun ik ook hun onderbroekenlol.
Helemaal fout, want toen ik gisteravond thuis kwam, trof ik mijn vriendin druk pratend in de woonkamer aan. Alleen, naakt op haar rug liggend, met de benen wijd boven haar hoofd en een spiegeltje in de aanslag. Ze was bezig met een monologue interieure. Dat had ze van Catherine Keyl (“Die speelde zó goed. Ze was helemaal één met haar vagina”). Catherine had verteld dat de intieme plekjes van een vrouw minstens zo mysterieus zijn als de Bermudadriehoek. Daarom vertoeft de presentatrice regelmatig met behulp van een spiegeltje in haar eigen binnenste. Zo’n introspectie geeft haar de mogelijkheid een wereld te creëren waarin zij zich als vrouw veilig en vrij kan voelen.
Ook dat slikte ik.

Pas toen mijn vriendin afgelopen nacht met twee Chinese liefdeskogels in bed kroop (“daar was Hanneke Groenteman heel enthousiast over”) en eiste dat ik lang en intens naar haar “tulp met het diep vlammende hart” keek, besloot ik in te grijpen.

Weg met die kutpraatjes! Ik toornde haar mee naar de badkamer. Terwijl we samen naakt voor de spiegel stonden, stak ik van wal. Ik legde uit hoe gedurende de eerste maanden van de zwangerschap de geslachtsdelen van een menselijk embryo niets meer zijn een klein hoopje weefsel. “Daaruit evolueert bij jongetjes een mooie penis,” vertelde ik. “Maar bij meisjes gebeurt er niets. Zij blijven achter met een clitoris. Dus eigenlijk is datgene waar jij zo trots op bent een ongerijpte penis.”

Die waarheid hakte er flink in. Het was even slikken voor mijn vriendin, teleurgesteld als ze was in haar vrouwzijn. Maar gelukkig berustte ze opvallend snel in de rol die van nature voor haar is weggelegd: Vanochtend deed ze zonder morren de afwas en terwijl ik dit schrijf, is ze naar de buurtsuper om een kratje bier voor me te halen.

2 reacties op “Vleesgeworden statement in de Vaginamonologen”

  1. John Verschuren

    Dat beeld van uw vriendin, achterover liggend op de kamervloer. Ik vrees dat ik dat niet meer kwijt raak!!

  2. ….om een kratje bier voor me te halen….
    HAHAHAHAHA hij is weer koel, man !!!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top