Ze moesten eens weten, die kleine negertjes

Hee Giel! Zaterdag begint het weer: jouw 3FM-actie Serious Request. Samen met twee van je kornuiten zamel je geld in voor aidswezen uit de derde wereld. Petje af hoor: jezelf zes dagen lang, enkel coca cola drinkend, laten opsluiten in het Glazen Huis. En dan ook nog eens in Eindhoven, een stad waar je nog niet dood wilt worden gevonden.

De regering heeft al aangekondigd het ingezamelde geldbedrag niet te zullen verdubbelen. Jij boos, maar ik snap het wel. Eerst 1 miljard bezuinigen op ontwikkelingshulp, en vervolgens onder luid gejuich een paar miljoen schenken aan Serious Request. Dat zou wel heel veel schone schijn zijn, dus daar past het kabinet Rutte voor.

Ach, was Eindhoven maar zo principieel. De Brabantse gemeente doneerde 250.000 euro aan Serious Request om gaststad te mogen zijn. Ze hebben alles doorgerekend: het Glazen Huis trekt in de week voor kerst 200.000 extra bezoekers naar de Eindhovense binnenstad. Die spenderen daar naar schatting 7,3 miljoen euro, dus tel uit je winst. Kassa! Ja Giel, een stukje city-marketing over de ruggetjes van aidswezen. Je moet er maar op komen.

Hetzelfde laken een pak voor Coca Cola. De multinational voert deze weken een reclamecampagne waarin het consumenten oproept lege statiegeldflessen in te zamelen. Dat leverde vorig jaar 160.000 euro op voor Serious Request. Mooi, denk jij – maar weet je ook dat de reclamecampagne zélf minstens het tienvoudige kost? Kan Coca Cola beter dát bedrag aan Serious Request schenken. Of ben ik nu gek? Maar zo werkt het blijkbaar niet. Heel Nederland moet en zal weten hoe betrokken de multinational is.

Geven om er zelf beter van te worden. Serious Request is verworden tot een ordinair commercieel format. Een gedrocht. Aids in dienst van het eigen imago, aids als city-marketing. Ze moesten eens weten, die kleine negertjes; papa en mama zijn niet voor niets gestorven.

Het is een uitvergroting van vroeger tijden, toen mensen zilverpapier inzamelden voor Afrika. De chocolade peuzelden ze lekker zelf op, het zilverpapier was voor de zwartjes. Maar goed, beste Giel, misschien vind je dat ik zeur omdat het doel de middelen heiligt. Beter een zilverpapiertje dan helemaal niets. Ook een redenatie. Kijk, daar stopt de spiksplinternieuwe Coca Cola kersttruck al bij het Glazen Huis. Nog een colaatje dan maar?

16 reacties op “Ze moesten eens weten, die kleine negertjes”

  1. Prachtig verwoordt en zoals altijd zeer scherp. Ik word niet goed van al die acties en het grotendeel van het geld gaat toch in eigen zak van een corrupte directeur van een liefdadigheid instelling. Nee, ik doe er niet aan mee.

  2. Opperprutser

    Super column. Maar ook onze Giel zit er niet voor het goede doel maar om zichzelf eens goed te profileren. Enkel betrokken bij de vulling van de knip.

  3. Johan Stuyts

    We moeten inderdaad eens af van die noodzaak om voor de inzameling van geld een of andere (dure) actie te moeten organiseren. Met de tijd die en het geld dat we daarmee overhouden kunnen we het meervoudige bereiken van wat er mogelijk is met het ingezamelde geld.

  4. vreselijk die commerciele apparaten die nodig zijn voor liefdadigheid.
    Laatst heb ik een keer 25 euro aan greenpeace gegeven. Een week later kreeg ik een pak papier (!) van een kilo per post aan informatie en folders en natuurlijk nog een acceptgiro (2.64 porto ook zoiets aan printkosten zeg 5 euro). Toen werd ik gebeld (kosten zo’n 5 euro, we zitten al op 10) of alles goed was gegaan, dus ik zei dat ik liever heb dat ze mijn geld aan iets anders besteden dan aan milieuvervuilende papieren informatie. De dame wist me te melden dat ze niet kon uitsluiten dat ik geen papieren post meer zou krijgen, maar wel minder. Vervolgens kreeg ik een jaar lang iedere 2 maanden een brief met acceptgiro en ook nog af en toe een belangrijke informatie folder (1 euro per stuk, porto en print, handling etc samen 10 euro, zijn we al op 20) Toen ik een emailtje stuurde dat ik me, om hun geld te besparen, wilde laten verwijderen uit hun bestand werd ik weer gebeld (weer 5 euro, totale kosten dus die 25 euro) om te vragen waarom. Toen ik zei dat ik vond dat er teveel geld werd uitgegeven om meer geld uit mij te peuteren meldde ze me dat van iedere euro minstens 90 cent echt aan het goede doel werd besteed. Toe ik haar dit rekensommetje voorlegde en haar ook nog wees op de papierverspilling, beweerde ze dat dit echt een uitzondering was. De uitzondering zat hem denk ik in het feit dat ik er niet in trap.

  5. Mooi, scherp verwoord! En waar, behalve wat je schrijft over Eindhoven. Een stad zonder pretenties, waar de mensen er zelf wat van weten te maken. Die bovendien steeds mooier en leuker wordt! Dus… En waar we ook niet op dat circus aan BN-ers zitten te wachten, aldus ik niet.

    Maar vind het altijd wel mooi om te zien als mensen zich voor een ander inzetten, anyways.

  6. Goed stukje! Overigens vind ik dat Chiel en de rest van de huisgenoten goede inzet tonen, maar dat 3FM als organisatie de naïeve wereldverbeteraar is. 3FM mag wel wat hogere eisen stellen aan organisaties om zich te mogen verbinden aan het liefdadigheid-imago van het glazen huis. Door de vercommercialisering van liefdadigheid is het voor organisaties hoofdzaak geworden om door de klánt met liefdadigheid geassocieerd te worden, en niet de daad van liefdadigheid zelf.

    Misschien moet 3FM eens wat FIFA prominenten in het glazen huis uitnodigen om wat praktische tips op te doen.

  7. Beetje Nice, iets gezocht, Geld ophalen kost geld,
    imago verbeteren moet kunnen, niet over de rug van,
    maar met ‘t rode kruis.

  8. Helemaal mee eens Luuk.

    Misschien wil je ook nog eens een column wijden aan het fenomeen ‘omzet koppelen aan liefdadigheid’ zoals bv. Pampers dat doet.

    Per verkocht pak Pampers doneren zij 1 tetanusinjectie. Lekker scoren in de reclame, nog wat meer omzet binnen halen en dan jezelf eens verwaardigen om wat te doneren. Ik vind het ziek. Maar het schijnt heel normaal te zijn.

    Geef gewoon! Je hoeft toch niet voor elke donatie iets terug te verwachten? Ik wil je best iets geven, maar dan moet je er wel wat voor doen. Bah!

  9. Tja, mensen doen niks om er niet zelf beter van te worden. Ook het geven aan een goed doel of – zoals ik vandaag zelf deed – het kopen van een daklozenkrantje is fijn om je eigen schuldgevoel af te kopen. Kost je een paar eurootjes, maar dan slapen we weer met een gerust gevoel. Grote bedrijven zijn wat dat aangaat niet anders, voor niets gaat de zon op…

  10. Uit je mailtje:

    “Beste abonnee,

    Hier ga ik geen vrienden mee maken, maar het moet gezegd.”

    Volgens mij hoefde je jezelf niet van tevoren in te dekken, gezien de reacties. Waar ik mezelf trouwens ook in kan vinden.

  11. Voor deze keer laat ik mij verleiden tot een reactie:

    Ik ben het met jullie helemaal eens. Had het al met giften en naam noemen op tv, optredens van artiesten, etc. etc. Maar nu weer andere ogen open. Goed zo!

    Nu ga ik straks voor mijzelf beginnen. Hopelijk wordt het groot, want het product is goed. Op de site komt een community en natuurlijk klanten en snuffelaars.
    Nu dacht ik dit weekend ‘wederom’: waarom laat ik die mensen zelf niet iedere maand een goed doel aandragen en doneren we een percentage van de omzet daaraan? Zetten we ergens op de homepage en langspage. Zo komen diverse doelen onder de aandacht bij mensen die er wellicht nog nooit van gehoord hadden en ontvangen ze ook nog geld. Vooral het onder de aandacht brengen was mijn doel.

    Na het lezen van al het bovenstaande reacties denk ik … tja … wat moet ik nou? … en … moet ik dan over dezelfde kam als onze VIP’s? Nee toch? Moeten we dan niets meer doen?

    Of alleen nog heeeeeeeeeeeel stiekem?

  12. Helemaal eens met je column. Ik heb wél lege flessen ingeleverd bij zo’n Cola-MILF, maar dat had andere reden(en). Bij deze meteen even m’n nieuwe single spammen…..En nee, er gaat niets naar de aidsweesjes. Maar wordt wél verdeeld onder de armen: De helft onder m’n linker, en de andere helft onder m’n rechter. Spam: http://www.papenpudding.nl

  13. Nou, zal ik dan maar … Zeker, het is commercieel en natuurlijk, mensen willen hun naam verbinden, in beeld komen en zich goed voelen. Maar allee, het levert geld op. En er komt een probleem onder de aandacht wat anders weggezapt zou worden tussen de reclames. Bovendien doet het iets voor Nederland zelf, het is een groot feest wat mensen verbind en aanzet tot ludieke actie en vrijwilligerswerk. Iets waar in Nederland een grondig tekort aan bestaat.

    En zeker, als al het geld nodig om de acties op te zetten, rechtstreeks gestort zou worden zouden het ook mooie en fijne bedragen zijn zonder commercieel tintje. Maar goed, dan gebeurd het nu eenmaal niet of minder.

    En dan erbij, Giel en kornuiten doen het toch maar. Inmiddels overigens zonder sigaret en zonder cola, zelfs Giel luistert naar kritiek af en toe. Ze doen tenminste iets en al zullen ze het ook leuk vinden, het zal best zwaar zijn.

    Persoonlijk vind ik het in elk geval geweldig. Inderdaad niet alleen voor het goede doel, ook om het feest wat het is. Leuker dan kerst als je het mij vraagt.

  14. Normaal gesproken doen bedrijven etc dingen voor zichzelf, nu gaat er een deel naar Serious Request, niks mis mee. Je kan niet van een bedrijf verwachten dat ze zomaar even een miljoentje doneren (Coca Cola, wat je aangaf in je artikel, geeft het tienvoudige uit aan de campagne, wat je overigens gewoon zelf verzonnen hebt want je laat duidelijk blijken geen bal te begrijpen van marketing).

    [Ik zou willen dat ik het zelf had verzonnen. Mijn punt is dat het bedrijfsleven het woord ‘belangeloos’ niet kent – LK]

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top