Zilvervloot voor Loekie van Maaren-van Balen

Loekie van Maaren-van Balen (PvdA) is de gelukkigste vrouw van Nederland. Afgelopen vrijdag stapte ze na twee jaar op als burgemeester van Leeuwarden en incasseerde een gouden handdruk van 1,75 miljoen gulden. Tussen Van Maaren en vijf wethouders was een ‘onoverbrugbaar verschil van inzicht’ ontstaan waardoor ‘een verdere samenwerking als niet vruchtbaar wordt beschouwd.’ Ordinaire ruzie dus.

Van Maaren geeft toe dat ze niet goed functioneerde. Gebrekkige dossierkennis en geen leidinggevende kwaliteiten. Maar verder wil niemand iets kwijt over de precieze aard van de problemen, want Van Maaren en de wethouders zijn een zwijgplicht overeengekomen die voor het gemak ook geldt voor alle raadsleden en ambtenaren in Leeuwarden. Eenieder die zijn mond voorbij praat of iets publiceert, heeft terstond een boete van vijftigduizend gulden aan zijn broek.

Alles en iedereen gemuilkorfd. Over openheid van bestuur gesproken. Maar daar denken ze in Leeuwarden anders over: “De kwestie is op een volwassen manier opgelost”, aldus VVD-wethouder Van Mourik. Waarschijnlijk heeft die ‘volwassen manier’ alles te maken met de hoogte van de gouden handdruk die de advocaten van Van Maaren en de gemeente na wat handjeklap zijn overeengekomen. Naast het reguliere wachtgeld krijgt Van Maaren tot 2005 een aanvulling tot 100 procent van haar salaris. Vervolgens wordt dat, tot aan haar pensioen (ze is nu 54), 85 procent. En tenslotte vult de gemeente Leeuwarden ook nog eens haar pensioen aan. De regeling kost Leeuwarden de komende tien jaar in totaal 1,75 miljoen gulden. Kortom, Van Maarens zilvervloot loopt binnen, want ze mag ook nog eens onbeperkt bijbeunen. Commissariaten gloren aan de horizon.

Dat is het mooie van een loopbaan in de politiek. Niet de eer aan jezelf houden en een andere baan zoeken wanneer je merkt dat je niet functioneert. Blijven zitten waar je zit, want mislukken brengt immers extra geld op. Zelfs in Leeuwarden, de stad van verkrotting en armoede, met een werkloosheid van bijna 16 procent. Een stad die de landelijke media haalde toen zij de Zalmsnip, ook bestemd voor kamerbewoners, uit pure armoede in eigen kas hield.

Waarom tast de gemeente Leeuwarden dan toch zo diep in de buidel? Dat heeft alles te maken met het verkapte dreigement van Van Maarens advocaat. Zijn cliënte zou wel eens op het idee kunnen komen haar Friese memoires te publiceren. Dat deed Van Maaren immers ook al in 1997. Toen schreef ze Te veel vrouw, over haar wethouderstijd in Haarlem. Hierin hangt ze de vuile was buiten over Haarlemse politici, die schuldig zijn aan alles wat in deze periode mis ging – inclusief haar miskraam. Uit haar boek: “Voor mij is de politiek de oorzaak van mijn verdriet. Ik mocht immers van hen geen kind krijgen?”

Van Maaren kwam tijdens een laatste, buitengewone raadsvergadering op alle wrevel nog even subtiel terug. In een verklaring zegt ze dat het haar oprecht spijt mensen te hebben teleurgesteld en bedankt ze haar bestuurlijke en ambtelijke vrienden. Ik neem aan voor die 1,75 miljoen gulden, de royalty’s voor een boek dat nooit wordt geschreven. Daar kan Jeroen Brouwers, de winnaar van de AKO-literatuurprijs (een zielige 50.000 euro kreeg hij) nog een puntje aan zuigen.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top