Zwaaimomenten voor de kroonprins

Druilerig Den Bosch. Buiten scheen een flauw zonnetje. Binnen, aan de Brabantse koffietafel, zat de kroonprins met zijn Argentijnse verloofde, samen met driehonderd speciaal voor deze gelegenheid opgetrommelde vrijwilligers. Wie goed oplette, kon zien dat Willem een zware ochtend achter de rug had. Links naast hem zat een enthousiaste burgemeester Rombouts. Die was flink op dreef met een slepende monoloog over de geschiedenis van Den Bosch door de eeuwen heen.

Stiekem keek Willem opzij naar Máxima. Zij kon hem ook niet redden. Commissaris der Koningin Houben hing aan haar nek, brabbelend over de hernieuwde economische kracht van Noord-Brabant.

De kroonprins keek hulpeloos om zich heen. Aan de lange tafels staarden de vrijwilligers zijn kant op. Sommigen zwaaiden heel even met een oubollig vlaggetje, anderen namen een foto wanneer ze dachten dat hij niet keek.

Willem zuchtte. De lunch duurde veel langer dan verwacht. Bovendien was er een stukje zure zult vast komen te zitten tussen zijn tanden. Hoe hij ook rolde en draaide met zijn tong, het wilde maar niet loslaten. Zelfs een slok jus d’orange hielp niet en het protocol verbood hem in zijn mond te peuteren. Zat er niets anders op dan nog maar iets te eten. Misschien dat dat hielp. Terwijl de kroonprins gelaten zijn vijfde maanzaadbolletje met balkenbrij naar binnen werkte, luisterde hij naar enkele hoogwaardigheidsbekleders. Hij hoorde hun woorden beleefd aan, frunnikte wat aan een manchetknoop en trok met vaste regelmaat beide mondhoeken omhoog.

Godzijdank was het eindelijk weer tijd voor de blauwe koninklijke bus. Terwijl Willem in het kielzog van Máxima zijn best deed zo veerkrachtig mogelijk het stadhuis te verlaten, brak buiten heel even de zon met alle kracht door.
De wereld van de kroonprins leek plots enkele seconden stil te staan. Zijn ogen zogen zich vast aan de schoonheid van zijn aanstaande bruid. Verblindend mooi was Máxima in dit heldere licht. Wat een schepsel en wat een contouren. Voorwaar, dit loog er niet om. Trots vulde zijn lichaam. Elegant was ze – en zelfbewust. Maar ook een beetje dierlijk. Jazeker. O, hij kon haar wel opvreten.

De kroonprins voelde zijn wangen gloeien. Vanavond zou ze iets speciaals aantrekken. Als beloning voor deze zware dag, dat had ze hem vanochtend beloofd. En daarna samen onder de dekens. Nou en of. Hij zag het glashelder voor zich: Máxima die zwoel lachend haar armen spreidt en hij die zich tegen haar aan krult en zijn hoofd in haar lange, blonde haren verbergt. En dat was nog maar het begin, want daarna volgde – o, heerlijk uur – de stromingsleer der liefde.

De kroonprins voelde zich groeien. Een hormonale kermis trok een lang spoor van opwinding door zijn lichaam. Het leven was het waard geleefd te worden. Alles tintelde, alleen al bij de gedachte.
Zozeer zelfs dat onze Willem later die middag, bij zijn bezoek aan Eindhoven, alle zwaaimomenten met glans doorstond terwijl een raadselachtige glimlach onafgebroken zijn lippen sierde.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll naar top