Trump heeft het woord “eer” gebruikt. Ik wil daar toch nog even bij stilstaan. Donald Trump meldt op Truth Social dat het een grote eer is om Iraniërs te mogen doden. Hij schrijft dat Iran al 47 jaar onschuldige mensen doodt en dat hij, als de 47e president van de Verenigde Staten, hén nu doodt: “What a great honor it is to do so!”
Dat uitroepteken is belangrijk. Het is van een man die net iets heeft ontdekt: zevenenveertig jaar Iran, zevenenveertigste president. Twee puzzelstukjes die in elkaar passen. Alsof de werkelijkheid opeens klopt met het verhaal in zijn hoofd. Eindelijk een kosmische reden om Iraniërs te doden: de getallen kloppen.
Trump schrijft dat hij Iran aan het vernietigen is. Militair, economisch en “otherwise.” Dat laatste woord hangt er een beetje bij. Waarschijnlijk omdat hij halverwege zijn eigen zin vergat wat hij nog meer wilde opsommen. Alsof je onderaan een boodschappenlijstje nog snel even “en de rest” krabbelt. Melk, eieren, brood – en otherwise.
Hij schrijft ook dat híj ze doodt – niet de Amerikaanse luchtmacht of marine, maar hij. Het is Donald J. Trump himself die al die “deranged scumbags” van de “face of the earth” veegt. En het is een eer. Je ziet hem zitten in dat golfkarretje, druk tikkend met beide gemanicuurde duimpjes. Puzzelend op een zin die nog net niet lekker loopt. Nog één woord erbij, CAPS LOCK, benadrukken dat hij het is die het allemaal doet. Dat hij degene is die geschiedenis schrijft.
Alsof hij zevenenveertig jaar lang heeft gewacht. Hij bouwde hotels en casino’s die vervolgens weer failliet gingen, presenteerde spelshows en werd twee keer president, alles in afwachting van dit ene moment van vergelding. Deze stralende ochtend waarop hij eindelijk kan schrijven: I kill them all, wat een eer!
Niet veel later meldt hij in een interview met NBC News hoe hij net het Iraanse eiland Kharg “totally demolished” heeft. Om daaraan toe te voegen dat hij de boel misschien nog een paar keer gaat bombarderen: “Just for fun.”
Drie woorden waarin een merkwaardig soort plezier schuilgaat. Trump had het al aangekondigd toen hij de Nobelprijs voor de Vrede niet kreeg, terwijl uitgerekend de Israëlische premier Netanyahu hem had genomineerd. Die eer was hem nu op slinkse wijze onthouden. Dat ontsloeg hem, zo liet hij weten, van de verplichting om zich nog langer in te zetten voor vrede.
De ene eer, ingeruild voor de andere.
En ergens in Iran zit een jongen van twintig op een krukje in het stuifzand. Hij heeft net thee gehaald voor zijn commandant. Hij weet niets van die zin op Truth Social die over hem gaat. Dat zijn aanstaande dood een grote eer zal zijn voor iemand aan de andere kant van de wereld.
